— Mbylle gojën dhe bëj atë që të thuhet!
Zëri i vjehrrës sime u përplas në kuzhinën time me aq forcë, sa edhe im shoq ndaloi së përtypuri.
Mbeta e ngrirë pranë lavamanit, me një pjatë ende të lagur në dorë. Rreth tryezës së madhe ishin ulur dymbëdhjetë vetë nga familja e Ledionit: motra e tij, Bleona, burri i saj, dy teze, tre kushërinj, një xhaxha dhe disa miq të afërt të vjehrrës sime.
Në mes të gjithë atyre qëndronte Nexhmija, me krahët e kryqëzuar mbi gjoks, sikur po qortonte një shërbëtore të pacipë.
Vetëm se ajo “shërbëtore” isha unë.
Dhe shtëpia ku ajo sapo më kishte bërtitur, ishte shtëpia ime.
— Më fal? — e pyeta ngadalë.
Nexhmija rrotulloi sytë.
— Aman, Hana, mos e nis prapë këtë teatrin tënd. E kuptove shumë mirë çfarë thashë.
E vendosa pjatën mbi banak.
— Po, e kuptova. Thjesht doja të sigurohesha se vërtet pate guximin të më flisje në atë mënyrë.
Ledioni uli pirunin.
— Hana, të lutem…
Ktheva kokën nga ai.
Sigurisht.
“Hana, të lutem.”
Kurrë nuk thoshte: “Mami, mjaft.”
Asnjëherë: “Mos fol kështu me gruan time.”
Prej tetë vitesh ishim të martuar dhe Ledioni përdorte gjithmonë të njëjtën fjali, sa herë që e ëma kalonte çdo kufi.
Hana, të lutem.
Sikur problemi të mos ishte kurrë ajo që bënte Nexhmija, por mënyra si reagoja unë.
Gjithçka kishte nisur tri orë më parë.
Për atë të diel kisha menduar një drekë të qetë.
Dy ditë më herët, Nexhmija më kishte telefonuar.
— Të dielën, nga mesdita, do të vijmë te ju.
— Kush jeni “ne”?
— Familja.
Duhej të kisha bërë më shumë pyetje.
Në dymbëdhjetë e çerek, para shtëpisë sime u ndalën tri makina.
Prej tyre zbritën dymbëdhjetë njerëz.
Askush nuk më kishte lajmëruar.
Nexhmija hyri brenda sikur të ishte gjëja më normale në botë, me një tas të madh në duar.
— Vendosëm të hamë drekë këtu. Te ty ka më shumë vend.
Te unë.
Pra, ajo e dinte shumë mirë në shtëpinë e kujt ndodhej.
Për dy orët që pasuan, nuk pushova së vrapuari mes kuzhinës dhe dhomës së ngrënies.
Solla karrige shtesë.
Përgatita dy sallata.
Futa patatet në furrë.
Hapa disa shishe me pije.
Nxora pjata dhe takëme të tjera nga dollapët.
Dhe pikërisht kur më në fund po bëhesha gati të ulesha edhe unë për të ngrënë diçka, Nexhmija ma zgjati pjatën e saj.
— Hana, mishi është ftohur.
E pashë drejt në sy.
— Mikrovala është pas teje.
Ajo rrudhi ballin.
— Nuk mund ta ngrohësh ti?
— Kam dy orë që u shërbej të gjithëve. Tani dua të ha edhe vetë.
Disa nga të ftuarit ulën sytë.
Bleona, përkundrazi, buzëqeshi.
— Mamit i pëlqen ta hajë ushqimin të ngrohtë. Ti e di këtë.
— Atëherë mami di edhe ta përdorë mikrovalën.
Buzëqeshja e Bleonës u shua menjëherë.
Nexhmija u drejtua në karrige, e fyer.
— Ç’mënyrë është kjo për të pritur familjen…
Mora frymë thellë.
— Nexhmije, erdhët dymbëdhjetë vetë pa më thënë askush asnjë fjalë më parë.
— Ne jemi familja e Ledionit.
— Edhe?
— Edhe ti mund të përpiqeshe pak më shumë.
Nuk iu përgjigja. Doja ta shmangia grindjen.