Për Ledionin.
Gjithmonë për Ledionin.
Mirëpo, nuk kaluan as dhjetë minuta dhe Nexhmija derdhi verën mbi mbulesën e tavolinës.
Ajo nuk bëri as lëvizjen më të vogël për ta ndalur. Thjesht qëndroi aty, duke vështruar njollën e kuqe që hapej ngadalë mbi copën e bardhë, si të ishte diçka që nuk kishte të bënte fare me të.
Pastaj zëri i saj erdhi nga dhoma e ngrënies:
— Hana!
Unë isha në kuzhinë.
— Çfarë ka?
— Eja këtu dhe fshije.
Këtë herë nuk lëviza as një hap.
— Pecetat janë në sirtarin pranë teje.
Ra një heshtje e shkurtër.
Pak çaste më vonë, ajo u shfaq te pragu i kuzhinës.
— Të thashë të vije dhe ta pastroje.
— Dhe unë të thashë ku janë pecetat.
— Nuk lodhesh ndonjëherë duke kthyer përgjigje?
— Po ti nuk lodhesh ndonjëherë duke më dhënë urdhra?
Fytyra iu ndryshua menjëherë.
Bëri një hap drejt meje.
— Më dëgjo mirë. Kur këtu është mbledhur gjithë familja, ti kujdesesh për mysafirët. Kështu bëhet.
— Jo në shtëpinë time.
— Mjaft më me këtë “shtëpia ime, shtëpia ime”!
— Pse? Të pengon?
Fytyra e Nexhmijes u skuq.
Pastaj, papritur, përpara të gjithëve, më bërtiti:
— Mbylle gojën dhe bëj siç të thuhet!
Heshtja që pasoi ishte pothuajse e përsosur.
E vështrova atë grua që prej vitesh më kishte provuar kufijtë, pak nga pak, centimetër pas centimetri.
Në vitin e parë të martesës sonë, më kishte riorganizuar dollapët e kuzhinës.
Në të dytin, kishte marrë një çelës “për raste urgjente”.
Pas kësaj, filloi të hynte pa i rënë ziles.
Më vonë, ajo vendoste ku do t’i kalonim Krishtlindjet.
Ku do të shkonim për pushime.
Sa para duhej të shpenzonim.
Çfarë mobiliesh duhej të blinim.
Madje edhe kur ishte koha “e duhur” që të mendonim për fëmijë.
Sa herë që unë kundërshtoja, Ledioni thoshte vetëm:
— Ajo kështu është. Mos e merr personale.
Por atë ditë, diçka brenda meje u këput.
Ose ndoshta ndodhi e kundërta.
Diçka, më në fund, zuri vendin e vet.
Fshiva duart ngadalë me peshqir.
Pastaj ngrita sytë dhe e pashë Nexhmijen drejt e në sy.
— Kurse ti, me sa duket, ke harruar fare në shtëpinë e kujt po jep urdhra.
Ajo u ngurtësua.
— Çfarë?
— Më dëgjove shumë mirë.
Ledioni u ngrit me vrull.
— Hana…
Unë ngrita dorën, pa ia hedhur sytë.
— Jo, Ledion. Këtë herë do të më dëgjosh deri në fund.
Ai mbeti në vend.
U ktheva nga të ftuarit.
— Meqë paskeni ardhur të gjithë, atëherë mund t’i sqarojmë disa gjëra njëherë e mirë.
Nexhmija qeshi me përçmim.
— Sa shfaqje e bukur…
— Kjo shtëpi është e imja.
Ajo ngriti supet, sikur të kisha thënë diçka qesharake.
— Të gjithë e dimë që e keni blerë bashkë.
— Jo.
Në atë çast, Ledioni uli sytë.
Dhe unë e kuptova menjëherë.
Nexhmija nuk e dinte.
E pashë burrin tim.
— Nuk ia ke thënë kurrë?
Ai kruajti zverkun, i zënë ngushtë.
— Nuk më është dukur e rëndësishme.
— Çfarë nuk qenka e rëndësishme? — pyeti Bleona.
Buzëqesha, por në atë buzëqeshje nuk kishte asnjë grimë gëzimi.
— Këtë shtëpi e kam blerë dy vjet përpara se të martohesha me Ledionin.
Askush nuk foli.
— Me paratë e mia.
Nexhmija puliti sytë.
— Kjo nuk ndryshon asgjë.
— Përkundrazi. Ndryshon shumë gjëra.
— Ledioni është burri yt.
— Po. Burri im. Jo pronari im.
Një nga hallat pastroi fytin me siklet.
Nexhmija vuri duart në bel.
— Dhe tani, mos vallë, ke ndër mend të na nxjerrësh të gjithëve jashtë?