— Jo.
Në buzët e Nexhmijes u vizatua një buzëqeshje e hollë, triumfuese.
— Vetëm një personi do t’i kërkoj të largohet.
Ajo buzëqeshje iu shua menjëherë.
— Kujt?
E pashë drejt në sy.
— Ty.
— Hana! — shpërtheu Ledioni.
— Çfarë?
— Ajo është nëna ime!
— E di shumë mirë kush është.
Nexhmija qeshi shkurt, thatë.
— Ti nuk do të guxoje kurrë.
Mora telefonin nga banaku i kuzhinës.
— Provoje.
Këtë herë askush nuk qeshi.
Nexhmija ktheu kokën nga i biri.
— Ledion?
Ai nuk foli.
— Ledion! Vërtet do ta lejosh gruan tënde të më nxjerrë jashtë?
Edhe unë e vështrova.
Ndoshta ai ishte një nga çastet më vendimtare të martesës sonë.
Jo sepse doja që ai të zgjidhte mes meje dhe nënës së tij. Përkundrazi, pikërisht këtë nuk e doja. Doja vetëm të shihja nëse ishte në gjendje ta dallonte një kufi kur ai i vihej mu përpara syve.
Ledioni hapi gojën.
— Hana, mami ishte thjesht e nxehur…
I mbylla sytë për një sekondë.
Sërish.
Edhe një justifikim tjetër.
— Ulu, Ledion.
— Çfarë?
— Ulu. Këtë herë nuk do të shpëtosh askënd duke e zbutur bisedën.
Nexhmija rrëmbeu çantën e dorës.
— Mirë atëherë! Nëse zonja mendon se është e plotfuqishme vetëm se këto katër mure janë të sajat…
U nis drejt derës së hyrjes.
Pastaj ndaloi.
— Për këtë do të pendohesh.
— Ndoshta. Por nuk do të pendohem kurrë që më në fund të thashë “jo”.
Ajo hapi derën.
Bleona u ngrit menjëherë.
— Mami, prit. Po vij me ty.
— Shumë mirë, — thashë.
Bleona më hodhi një vështrim të mbushur me zemërim.
— Sapo e shkatërrove familjen.
Për pak sa nuk qesha.
— Jo. Thjesht nuk pranova më të poshtërohesha që ju të ndiheshit rehat.
Pak minuta më vonë, gjysma e mysafirëve ishte zhdukur.
Të tjerët, të heshtur e të zënë ngushtë, mblodhën pjatat e tyre, thanë disa fjalë të thata lamtumire dhe u larguan edhe ata.
Në orën dy e dyzet pasdite, në shtëpi kishim mbetur vetëm unë dhe Ledioni.
Shtëpia, papritur, m’u duk tepër e madhe.
Ledioni qëndronte pranë dritares.
— E teprove, — tha ai.
E vështrova.
— Unë?
— E nxore nënën time jashtë para të gjithëve.
— Pasi ajo, në kuzhinën time, më urdhëroi të mbyllja gojën.
— Nuk duhej ta thoshte atë.
— Më në fund.
Ai rrudhi vetullat.
— Ç’do të thotë “më në fund”?
— Më në fund po pranon se ajo bëri diçka gabim.
Ai lëshoi një psherëtimë të lodhur.
— Ti e di si është ajo.
— Po. Dhe tani e kuptoj edhe pse është kështu.
— Çfarë do të thuash me këtë?
— Dua të them se sa herë ajo kalon kufirin, të gjithë rreth saj nxitojnë t’i gjejnë një arsye sjelljes së saj.
Ledioni nuk u përgjigj.
Mora shishen e verës dhe nisa të pastroja tryezën.
Ai bëri disa hapa drejt meje.
— Hana…
— Jo. Tani do të më dëgjosh ti mua.
E vendosa shishen mbi banak.
— Nëna jote nuk do të ketë më çelës.
Ai ngriti kokën menjëherë.
— Çfarë?
— Nuk do të hyjë më në këtë shtëpi pa ftesë. Nuk do të organizojë më dreka familjare këtu sikur të ishte shtëpia e saj. Nuk do të shfaqet pa paralajmërim me dymbëdhjetë njerëz pas vetes. Dhe nuk do të më japë më urdhra.
— Edhe kjo është shtëpia ime.
— Sigurisht.
Heshta për një çast.
— Atëherë sillu si dikush që e ka për zemër që kjo të mbetet edhe shtëpia ime.