Fjalët e mia e goditën më fort nga sa e kisha parashikuar.
Ledioni u ul.
Për një kohë të gjatë nuk nxori asnjë zë.
Pastaj foli me një zë të ulët, pothuajse i shuar:
— Mendova se, po të mos mbaja anën e askujt, gjërat do të qetësoheshin vetë me kalimin e kohës.
— Kur dikush e trajton gruan tënde pa respekt dhe ti zgjedh të mos marrësh asnjë anë, në të vërtetë e ke bërë zgjedhjen tënde.
Ai nguli sytë mbi tavolinë.
Këtë herë nuk u përpoq të justifikohej.
As atë mbrëmje Nexhmija më dërgoi tetë mesazhe.
Nuk hapa asnjërin.
Të nesërmen në mëngjes, Ledioni më pyeti se ku ishte çelësi rezervë që kishte nëna e tij.
— Përse të duhet?
— Do t’ia kërkoj mbrapsht.
E vështrova pa thënë gjë.
— Për një gjë kishe të drejtë, — shtoi ai pas pak. — E kam lënë për shumë gjatë të sillet kështu.
Dy ditë më vonë, çelësi ishte mbi tryezën tonë të kuzhinës.
Për tri javë Nexhmija nuk u duk fare te ne.
Pastaj, një të shtunë në mëngjes, ra zilja.
Unë pashë Ledionin.
Ai u ngrit dhe shkoi të hapte derën.
Jashtë qëndronte Nexhmija.
Për herë të parë pas shumë vitesh, ajo nuk hyri drejt e brenda sikur të ishte në shtëpinë e vet.
Qëndroi te pragu.
— Mund të hyj? — pyeti.
Ledioni më hodhi sytë.
Unë iu afrova derës.
Nexhmija ngriti shikimin drejt meje. Fytyra e saj mbetej e ngrirë, si gjithmonë, por zëri nuk kishte atë ashpërsinë e zakonshme.
— Dua të flas, — tha.
U tërhoqa pak mënjanë.
— Hyr.
U ulëm në dhomën e ndenjjes.
Nuk pati ndonjë falje të madhe.
Nuk pati përqafime.
Nexhmija nuk ishte nga ato gra që përuleshin lehtë.
Megjithatë, pas disa minutash heshtjeje të rëndë, më në fund tha:
— Nuk duhej të të flisja në atë mënyrë.
Unë tunda kokën ngadalë.
— Jo. Nuk duhej.
Ajo u duk qartë e zënë ngushtë që nuk po ia lehtësoja situatën.
— Edhe ti, — vazhdoi më pas, — më turpërove përpara gjithë familjes.
— Të kërkova të largoheshe pasi ti më poshtërove mua përpara gjithë familjes.
Nexhmija shtrëngoi buzët.
Pastaj, pas një çasti, pohoi me kokë.
— Mirë.
Për Nexhmijen, kaq ishte ndoshta gjëja më e afërt me një “më vjen keq”.
Natyrisht, nga ajo ditë e tutje nuk u kthye gjithçka papritur në përsosmëri.
Nexhmija mbeti Nexhmije.
Herë pas here vazhdonte të jepte mendime që askush nuk ia kishte kërkuar.
Ende nuk i kursente komentet.
Por që nga ai moment, kur vinte te ne, i binte ziles.
Nëse donte të organizonte një drekë familjare, më parë pyeste.
Dhe sa herë që e niste një fjali me:
— Po të isha në vendin tënd…
unë i përgjigjesha qetësisht:
— Fatmirësisht, nuk je në vendin tim.
Pastaj ndryshonim bisedë.
Gjashtë muaj më vonë, ishim sërish të gjithë ulur rreth së njëjtës tryezë për një drekë familjare.
Nexhmija hodhi një sy përreth dhe më pas pyeti:
— Hana, a mund të marr edhe një shishe tjetër nga frigoriferi?
Unë buzëqesha.
— Sigurisht.
Askush në tavolinë nuk e kuptoi pse në atë çast unë dhe Ledioni shkëmbyem një vështrim.
Por ne e dinim shumë mirë.
Nuk bëhej fjalë për shishen.
Bëhej fjalë për kufijtë.
Për vite me radhë kisha besuar se të ruaje paqen do të thoshte të heshtje, të tërhiqeshe dhe të duroje gjithçka.
Isha gabuar.
Ndonjëherë paqja nuk fillon atëherë kur të gjithë pushojnë së debatuari.
Ajo nis në çastin kur dikush më në fund mbledh guximin dhe thotë:
“Në këtë shtëpi, nuk ke për të më folur më kurrë në këtë mënyrë.”