Atë të martë u ktheva nga varrimi i teze Melihates. Ajo kishte qenë i vetmi njeri që më kishte dashur vërtet, pa kushte e pa llogari. Nëna më vdiq kur isha në vitin e dytë të universitetit, kurse babanë nuk e kisha njohur kurrë. Pas asaj humbjeje, teze Melihatja më mori pranë vetes, ndonëse jetonte në një apartament të vogël me një dhomë dhe me një pension modest. Më thoshte shpesh: “Norë, ti je gjaku im. Sa të jemi të dyja bashkë, nuk na ha ujku.” Dhe, në të vërtetë, ia dolëm.
Unë mbarova studimet, u martova, ndërsa teze Melihatja, dy vitet e fundit, u rëndua shumë nga sëmundja. Çdo fundjavë shkoja tek ajo: i çoja ushqime, ilaçe, pastroja shtëpinë, i rregulloja gjërat. Gentiani, burri im, nuk i shihte me sy të mirë ato vajtje-ardhje. “Prapë te plaka jote?” — më thoshte me fytyrë të shtrembëruar. “Më mirë rri në shtëpi. Fundjava i kushtohet familjes.” Por unë shkoja gjithsesi. Dhe tani, teksa rrija në apartamentin e zbrazët që teze Melihatja ma kishte lënë me testament, e kuptoja se ato udhëtime kishin qenë gjëja e fundit që kisha mundur të bëja për të.
U ula në kuzhinë, piva çajin që ishte ftohur prej kohësh dhe mbeta duke vështruar një pikë në mur. Mbi tavolinë qëndronin dokumentet e apartamentit. Ishte banesë e vjetër, por e mbajtur mirë, me një riparim të bërë me kujdes. Teze Melihatja e kishte rregulluar pesë vjet më parë, atëherë kur ende mund të lëvizte vetë. Vetë i kishte zgjedhur letrat e murit, vetë ishte marrë vesh me mjeshtrit. Unë e kisha ndihmuar me para sa kisha mundur dhe, natyrisht, Gentiani kishte bërë zhurmë: “Prapë po i hedh lekët e tua atje?” Por unë i hidhja. Dhe tani e gjithë ajo ishte e imja.
Nga korridori u dëgjua përplasja e derës. Gentiani ishte kthyer nga puna më herët se zakonisht. Dëgjova si i hodhi çelësat mbi komodinë, pastaj zhurmën e këpucëve që i flaku në dysheme. Pas pak çastesh, ai u shfaq në pragun e kuzhinës. Në sytë e tij kishte një shkëlqim të çuditshëm, si ai i një qeni gjahu kur nuhat gjurmën.
— Ç’kemi. Pse nuk më more në telefon? — pyeti pa më puthur fare. Vështrimi i ra menjëherë mbi dokumente. — Uau. Paskan ardhur tashmë? Shpejt paskan punuar në zyrat e kadastrës.
— Gentian, sapo kam hyrë në shtëpi. Më lër të paktën të heq pallton, — i thashë me zë të ulët. Zëri ende më dilte i ngjirur nga lotët që nuk i kisha qarë deri në fund. Në varreza isha mbajtur fort, por tani, në shtëpi, më ishte mbledhur një nyjë në fyt.
Ai as që e vuri re gjendjen time. U ul përballë, tërhoqi letrat drejt vetes sikur të kishin qenë pronë e tij. I shfletoi, fishkëlleu lehtë dhe tha:
— Sipërfaqe e mirë. Edhe riparimi qenka për bukuri. Teze Melihatja paska qenë zonjë, nuk e paska lënë të shkatërrohet apartamenti.
— Gentian, lëri aty ku ishin, — i thashë, por ai i shtyu dokumentet mënjanë, sikur t’i bezdisnin.
— Dëgjo, Norë. Po kjo paska ardhur tamam në kohë! — u përkul përpara, duke mbështetur bërrylat mbi tavolinë. — E di ti që motrës sime i duhet urgjentisht një shtëpi tani? Luana po ndahet nga Dritani. Më mori sot në telefon, qante me dënesë. I duhet një strehë për vete dhe për fëmijët. Dhe ja ku doli fati: apartamenti yt u lirua. Ti mund të marrësh me qira diku përkohësisht, kurse Luana të rrijë aty.
Për një moment mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë. E vendosa filxhanin në tavolinë aq fort, sa çaji u derdh mbi mbulesën plastike.
— Çfarë do të thotë “të marr me qira”? Ky është apartamenti im, Gentian. Ma la teze Melihatja mua.
— Po, e di, — tha ai, duke u mbështetur pas karriges dhe duke më parë me një buzëqeshje të lehtë, gati tallëse. — Por edhe ti e kupton që Luana tani është në hall të madh. Më tha: “Gentian, ndoshta Nora na ndihmon? Është njeri i mirë, nuk do të na kthejë shpinën.” Dhe unë mendova… Ti je e mirë, apo jo? Le të rrijë një vit a dy, derisa të ngrihet në këmbë. Pastaj, ku i dihet, ndoshta nis t’i marrë rregullisht pensionet ushqimore nga Dritani, ose gjen ndonjë punë më të mirë. Ajo parukiere është, gjithmonë ka ndonjë gjë për të bërë.
— Po ne ku do të jetojmë? — e pyeta, teksa ndieja brenda vetes një zemërim të rëndë që po më ziente ngadalë. — Këtu? Në të njëjtin apartament me motrën tënde dhe dy fëmijët e saj? Je në vete apo jo?
— Po çfarë ka këtu për t’u çuditur? — Gentiani dukej sinqerisht i habitur. — Luana nuk është njeri i huaj. Mami do ta ndihmonte me fëmijët kur ajo të ishte në punë. Do të ishte edhe më gjallë shtëpia. Dhe ne do të të ndihmonim me faturat. Domethënë, po të duhej. Nuk do të ishte falas.
— “Do të më ndihmonit”? — u ngrita në këmbë dhe ndjeva si më dridheshin duart. — Kjo është banesa ime! Unë mund ta jepja me qira dhe të merrja të ardhura të mira. Mund ta shisja dhe t’i shtoja paratë për një kredi, që më në fund të blinim edhe ne një apartament tonin. Por ta jap kot motrës sate? Dhe për më tepër të largohem vetë prej saj?
Edhe Gentiani u ngrit. Tani më shihte nga lart-poshtë; ishte një kokë më i gjatë se unë dhe në vështrimin e tij lexohej acarimi.
— Aha, pra puna qenka te paratë? — zëri iu ngrit. — Unë, si duket, të mbaj ty, këtë apartament mund ta përdornim për familjen, kurse ti po tregohesh koprrace? Tani ti ke pronë, ndërsa motra ime me fëmijët duhet të flenë në rrugë? Nuk e prisja nga ti, Norë. Gjithmonë më je dukur e mirë. Sa vite kemi bashkë dhe unë kurrë nuk të kam hedhur në fytyrë që fiton pak, që nuk di të gatuash si nëna ime. Dhe ti nuk dashke të lëvizësh as gishtin për motrën time?
— Unë nuk jam e mirë, Gentian. Unë thjesht kam qenë e përshtatshme, — iu përgjigja qetë. — Gjithë jetën për të tjerët: për ty, për nënën tënde, për shokët e tu. E mban mend kur shoku yt Klajdi kërkoi para borxh dhe nuk i ktheu kurrë? Unë heshta. Kur nëna jote më thoshte se isha amvisë e keqe? Unë heshta. Kur ti çdo të premte dilje me shokët dhe unë rrija vetëm në shtëpi? Përsëri heshta. Por apartamentin tim nuk kam ndërmend ta jap. As mos më kërko.
— Po kush je ti që vendos? — shpërtheu ai papritur aq fort, sa u drodha. — Ti je gruaja ime! Ne jemi familje! Apo për ty ca plaçka janë më të rëndësishme?
— Për mua është e rëndësishme qetësia ime. Dhe me motrën tënde në të njëjtin apartament, qetësi nuk do të ketë, — ia preva dhe dola nga kuzhina drejt dhomës.
Gentiani më ndoqi nga pas. Vazhdonte të fliste diçka, por unë nuk e dëgjoja më. Shikoja atë njeri të huaj, me fytyrë të skuqur, që ecte sa andej-këtej në dhomën time — apartamenti ku jetonim ishte me qira, por mobiliet ishin të miat, të blera para martesës me paratë e mia — dhe kuptova se diçka ishte thyer. Njëherë e mirë. Pa kthim. Ai nuk më kishte pyetur as si shkoi varrimi. Nuk i bëhej vonë për tezen time. Nuk i bëhej vonë as për mua. Për të rëndësi kishte vetëm motra e vet dhe rehatia e saj.
— Nesër do t’i telefonoj Luanës. Do t’i them që e zgjidhëm punën. Ti ndërkohë mendo si do ta organizojmë hyrjen, — tha në fund, para se të dilte në korridor për të pirë duhan në shkallë.
Mbeta vetëm. Në kokë më rrihte vetëm një mendim: ai as nuk pyeti. Thjesht hyri dhe mori. Si gjithmonë. Më kishte marrë rrogën në arkën e përbashkët, më kishte marrë kohën, fuqitë, durimin, dhe tani donte të merrte të vetmen gjë që më kishte mbetur.
Atë natë nuk vura gjumë në sy. Qëndrova shtrirë dhe dëgjova Gentianin që flinte qetësisht pranë meje. Ai ishte i qetë. Ishte i bindur se gjithçka ishte vendosur. Se unë, si zakonisht, do ta kapërdija fyerjen, do ta duroja, do të pranoja. Sepse gjithmonë kisha pranuar. M’u kujtua teze Melihatja. “Norë, mos lejo askënd të të hipë mbi qafë,” më thoshte. “Të jesh e mirë nuk do të thotë të thuash po për çdo gjë.” Ajo kishte jetuar gjithë jetën vetëm, por nuk kishte lejuar askënd ta komandonte. Unë, përkundrazi, e kisha lejuar.
Në mëngjes, Gentiani iku në punë i kënaqur, më puthi shpejt në faqe, sikur sherri i mbrëmshëm të mos kishte ndodhur fare. “Në darkë do të flasim me Luanën, të vendosim kur do të hyjë,” bërtiti nga korridori. Dera u përplas pas tij.
U ula mbi krevat dhe përqafova gjunjët. Në kraharor kisha një boshllëk të ftohtë. Pastaj u ngrita, lava fytyrën, u vesha dhe shkova te ai apartament — te shtëpia e teze Melihates. Kisha nevojë të rrija aty, ndoshta të ndahesha me të siç duhej. Eca nga njëra dhomë te tjetra, preka sendet, qava. Dhe papritur e kuptova qartë: nuk do t’ua jepja atyre. Teze Melihatja nuk kishte kursyer për këtë. As unë nuk e kisha ndihmuar për vite me radhë që një Luanë, e cila nuk më konsideronte as si njeri, të hynte aty dhe të bënte rregullime sipas shijes së saj.
U ktheva në shtëpi dhe hapa kompjuterin. Hyra në një faqe njoftimesh dhe gjeta një agjente imobiliare që merrej me blerje të shpejta pronash. I shkrova një mesazh. Përgjigjja erdhi pas pesë minutash: “Përshëndetje. Mund të takohemi sot në orën gjashtë të mbrëmjes. Më dërgoni adresën dhe dokumentet.”
Pashë orën. Ishte katër e gjysmë. Gentiani nuk do të kthehej para orës tetë. Kisha kohë.
I shkrova adresën e apartamentit të tezes dhe ia nisa. Pastaj u vesha, mora dokumentet dhe dola. Në ashensor takova fqinjën e katit poshtë, teze Shpresën. Ajo më pa me shqetësim dhe më pyeti: “Norë, pse je kaq e zbehtë? Ka ndodhur gjë?” Unë buzëqesha me zor. “Çdo gjë është në rregull, teze Shpresa. Jam vetëm e lodhur.” Dhe dola në rrugë.
Një orë më vonë, isha ulur në një kafene të vogël pranë apartamentit të tezes dhe po flisja me agjenten imobiliare, një grua trupmadhe me emrin Shpresa. Ajo i studioi me kujdes dokumentet, më bëri disa pyetje dhe më pas tha:
— Nora, shitja urgjente do të thotë njëzet deri në tridhjetë për qind më pak se çmimi i tregut. Nëse doni vlerën maksimale, duhet të prisni. Por nëse paratë ju duhen shpejt, unë mund t’ju gjej blerës brenda dy ditësh.
— Sa do të marr realisht në dorë? — e pyeta.
Ajo përmendi një shumë. Ishte më pak nga sa kisha shpresuar, por mjaftonte për këstin e parë të një kredie për ndonjë apartament të ri, diku më larg qendrës. Ose për të marrë me qira një banesë të mirë për një vit dhe për të kërkuar qetësisht një punë me pagë më normale.
— Pranoj shitje urgjente, — i thashë.
Shpresa tundi kokën dhe nxori kontratën. E firmosëm. Unë i dhashë kopjet e dokumenteve. Origjinalet i mbajta vetë.
Në shtëpi u ktheva pesëmbëdhjetë minuta pa shkuar ora tetë. Gentiani ende nuk kishte ardhur. I vendosa dokumentet në vend, hoqa rrobat e jashtme dhe ndeza televizorin. Kur ai hyri, unë po shihja një serial çfarëdo dhe po bëja sikur gjithçka ishte në rregull.
— Hë, ke ngrënë? — pyeti ai, duke kaluar drejt kuzhinës.
— Po, hëngra diçka të lehtë, — iu përgjigja.
Ai hapi frigoriferin, nxori qoftet dhe i vuri të ngroheshin. Pastaj zgjati kokën nga dhoma:
— Më mori Luana. Thotë se të shtunën mund të vijë ta shohë apartamentin. Si thua?
— Do ta shohim, — thashë pa ia hequr sytë televizorit.
Ai mërmëriti diçka dhe u kthye në kuzhinë. Unë ula zërin e televizorit dhe mbylla sytë. Të shtunën do të ishte tepër vonë. Të shtunën, unë do ta kisha tashmë në dorë kontratën paraprake me blerësin.
Kapitulli 2. Skandali te vjehrra
Për tri ditë me radhë bëra sikur gjithçka ishte normale. Gatuaja darkën, buzëqeshja, tundja kokën kur Gentiani përshkruante me entuziazëm se cilën dhomë do t’ua jepnin nipërve. Thoshte se Luana donte ta lyente dhomën e fëmijëve në ngjyrë jeshile, kurse dhomën e saj të gjumit në bezhë. Unë dëgjoja dhe heshtja. Ndërkohë, në mbrëmje, kur ai shihte televizor, unë shkëmbeja mesazhe me agjenten imobiliare.
Shpresa doli grua e shkathët dhe e prerë. Më telefononte çdo ditë dhe më raportonte se si po ecte puna. Blerësi u gjet shpejt: një burrë rreth të dyzetave, që kërkonte apartament për nënën e tij. Kishte nevojë urgjente. Madje as nuk shkoi ta shihte vetë banesën; u besoi fotografive dhe fjalëve të Shpresës se riparimi ishte i mirë. Me sa dukej, nëna e tij nuk mund të priste.
— Nora, nesër në orën njëmbëdhjetë takohemi te noteri dhe firmosim kontratën paraprake, — më tha Shpresa të enjten në mbrëmje. — Kaparin do t’jua kaloj në kartë menjëherë pas firmosjes.
— Mirë, — iu përgjigja me pëshpërimë, duke hedhur një sy nga dera e dhomës ku Gentiani po shihte futboll.
— E keni lajmëruar burrin tuaj? — pyeti ajo me kujdes. — Megjithatë, është një veprim serioz. Mund të ketë pasoja.
— Është apartamenti im, — i thashë me vendosmëri. — E kam trashëgimi. Është pronë e imja nga familja ime. Ai nuk ka asnjë lidhje me të.
Shpresa psherëtiu, por nuk kundërshtoi. Vetëm shtoi:
— Atëherë nesër në njëmbëdhjetë. Mos u vononi.
U shtriva për të fjetur, por nuk mbylla sy gjithë natën. Mendimet më vërtiteshin në kokë: a po bëja gjënë e duhur? Ndoshta duhej të flisja edhe një herë me Gentianin? T’i shpjegoja se nuk mund të sillej kështu, se ajo pronë ishte e imja? Por më pas m’u kujtua fytyra e tij kur fliste për Luanën. I sigurt, i paturpshëm, si pronar. Ai nuk dyshonte asnjë çast se unë do të pranoja. Dhe atëherë e kuptova: bisedat ishin të kota.
Të premten në mëngjes, Gentiani iku në punë si zakonisht. Më puthi në faqe dhe tha: “Në darkë shkojmë te mami, mos harro.” Unë tunda kokën. Sapo u mbyll dera pas tij, u vesha, mora dokumentet dhe shkova te noteri.
Firmosja mbaroi shpejt. Blerësi doli burrë i heshtur; më përshëndeti vetëm me një tundje koke, kontrolloi dokumentet dhe vuri firmën. Shpresa më kaloi kaparin në llogari — një shumë e konsiderueshme. Pjesën tjetër do ta merrja pas pagesës së plotë, brenda një jave. Dola nga zyra e noterit me ndjesinë se kisha hedhur një hap drejt humnerës. Por rrugë kthimi nuk kishte më.
Pjesën tjetër të ditës u enda nëpër qytet. Hyra në një kafene, piva një kafe, pastaj shkova përsëri te apartamenti i tezes. U ula atje për pak kohë, përkëdhela parvazin e dritares për të cilin ajo kujdesej aq shumë, ujita lulet që kishin mbetur ende gjallë. Pastaj thashë me zë:
— Më fal, teze Melihate. Nuk mundem ndryshe. Ata do të më përpijnë të gjallë.
Në mbrëmje shkuam te vjehrra. Gentiani ishte në timon dhe fliste pa pushim për hallet e punës, ndërsa unë shikoja nga dritarja dhe përsërisja me vete fjalët që do të thosha. E dija se atë natë gjithçka do të merrte drejtim. Edhe Luana do të ishte atje — Gentiani më kishte thënë se ishin marrë vesh për të diskutuar shpërnguljen.
Vjehrra ime, Donika Mullisi, na priti si gjithmonë: me byrek të ngrohtë dhe me një racion qortimesh. Kështu priste ajo gjithnjë — fillimisht byrek, pastaj qortime. Banesa e saj ishte e vogël, një apartament me dy dhoma në një pallat të vjetër, por e pastër, e fërkuar deri në shkëlqim. Donika Mullisi e adhuronte rregullin në gjithçka, sidomos në jetën e të tjerëve.
— Norë, pse je dobësuar kështu? Nuk të ushqen ky? — më pyeti, duke më matur nga koka te këmbët me sy kritik, dhe menjëherë iu kthye të birit: — Gentian, shikoje, do të thahet fare. Për çfarë të duhet një e tillë? Duhej të martoheshe me një vajzë normale, të shëndetshme.
Unë heshta. Zakonisht heshtja. Por jo këtë herë.
— Donika Mullisi, jam mirë me shëndet. Thjesht kam shumë mendime në kokë, — iu përgjigja, duke e parë drejt në sy.
Ajo u habit. Madje ngriti vetullën. Gentiani u tendos; e ndjeu se diçka nuk shkonte. Mbi tryezë ra një heshtje e sikletshme, të cilën e ndërpreu zilja e derës.
Erdhi Luana. Me dy fëmijët dhe me çanta të mëdha, sikur të kishte ardhur për t’u vendosur përgjithmonë. Fëmijët vrapuan menjëherë në dhomë, te lodrat që Donika Mullisi i mbante enkas për nipërit. Kurse Luana, pa u zbathur mirë, nisi të fliste me nxitim:
— O Norë, ç’kemi! Kam sjellë ca plaçka që tani, që të mos i tërheq më vonë. Kur do të na i jepni çelësat? Dua të nis nga rregullimet. Do të shoh letra muri për dhomën e fëmijëve. Aty, me siguri, janë ende letrat e vjetra të tezes, apo jo? Unë dua diçka moderne, me arushë.
Ajo fliste e fliste, duke zgjidhur shallin dhe duke hequr çizmet. Unë e shikoja fytyrën e saj të paturpshme, të sigurt në vetvete, dhe ndieja si më ziente përbrenda një llavë e nxehtë. Luana ishte pesë vjet më e vogël se Gentiani dhe gjithmonë kishte jetuar në kurriz të dikujt: fillimisht në kurriz të së ëmës, pastaj në kurriz të burrit, ndërsa tani kishte vendosur të jetonte në kurrizin tim. Dhe asnjë pikë dyshimi. Asnjë grimë turpi.
— Luana, — e ndërpreva. — Kush të tha ty se do të bësh riparime aty?
Ajo ngriu me gojën hapur, me çizmen e dytë ende në dorë. Gentiani u mbyt me çajin. Vjehrra lëshoi pirunin, i cili u përplas me tingull të mprehtë mbi pjatë.
— Si domethënë? — Luana e ktheu vështrimin nga i vëllai. — Gentian, ti nuk je marrë vesh?
— Norë, mos tani, jo para të gjithëve, — më fërshëlleu Gentiani, por unë tashmë isha ngritur nga tryeza.
— Pse jo para të gjithëve? — pyeta me zë të lartë. — Le ta bëjmë pikërisht para të gjithëve. Ja ku janë njerëzit: motra jote, nëna jote. Thuaju, Gentian, cilin apartament ke vendosur të japësh?
— Apartamentin e teze Melihates, — shpërtheu Luana, dhe në zërin e saj u ndjenë nota histerike. — Norë, mos u bëj koprrace. Për familjen të vjen keq? Ne jemi tanët. Nuk jam e huaj. Do të rri pak, derisa Dritani të fillojë të paguajë detyrimet për fëmijët. Pastaj ndoshta marr ndonjë shtëpi me qira.
— Tanët, — thashë me një tundje koke. — Aq të afërt, sa as nuk më pyete. Thjesht erdhe me çanta. Me këto këtu, — tregova me kokë nga trastat e hedhura në korridor. — Atëherë dëgjo, Luana. Apartamenti nuk është më i imi.
Heshtja u bë si vakum. Edhe fëmijët në dhomë pushuan së bëri zhurmë, sikur ta kishin ndier se diçka kishte ndodhur.
— Çfarë do të thuash? — Gentiani u zbardh aq shumë, sa njollat në fytyrë iu bënë më të dukshme.
— E shita, — thashë qetësisht. — Dje firmosëm kontratën paraprake. Sot ose nesër marr paratë dhe javën tjetër mbyllet marrëveshja përfundimtare.
Pas kësaj filloi ferri.
— E shite?! — ulëriti Gentiani aq fort, sa ndoshta e dëgjuan edhe fqinjët poshtë. — Çfarë je ti, budallaqe? Ke humbur mendjen? Ajo ishte e jona! E familjes!
— Ishte e imja. Pronë e trashëguar. Ma la teze Melihatja, — thashë duke kryqëzuar krahët mbi gjoks, ndërsa zemra më rrihte çmendurisht. — Kam të drejtë të plotë të vendos për të.
— Moj mosmirënjohëse e poshtër! — u hodh në këmbë Donika Mullisi. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe. — Ne të pranuam në familje, të ushqyem, të mbajtëm, dhe ti na e shpërblen kështu? Gentian! A po e dëgjon çfarë po thotë? Merr në telefon nënën e saj! Le ta shohë çfarë gjarpri ke marrë për nuse!
— Nëna ime ka vdekur, Donika Mullisi, — i kujtova. Zëri im tingëllonte i qëndrueshëm, edhe pse nga brenda dridhesha e tëra. — Dhe ajo, ndryshe nga ju, më mësoi të kem kokën time mbi supe. Të mos lejoj askënd të më përdorë.
Luana shpërtheu në të qara me zë, duke afruar fëmijët pas vetes, të cilët dolën me vrap nga dhoma nga gjithë ajo zhurmë.
— Po ne ku do të jetojmë tani? Norë, ti qenke përbindësh! Nuk paske zemër! Të paktën fëmijët mëshiroji! Babai i tyre është maskara, tani edhe gruaja e dajës po i nxjerr nga shtëpia!
— Çfarë gruaja e dajës jam unë për ty? — buzëqesha hidhur. — Ne në fakt nuk jemi fare të afërm gjaku. Nëse flasim saktë, jam thjesht kunata jote nga martesa.
Gentiani më kapi nga krahu, pak mbi bërryl, dhe e shtrëngoi aq fort, sa më doli një britmë e shkurtër. Gishtat iu ngulën në lëkurën time; me siguri do të më mbeteshin mavijosje.
— Hajde në kuzhinë. Do të flasim, — tha ai nëpër dhëmbë.
— Hiqe dorën, — i thashë, duke u përpjekur të mos e tregoja dhimbjen. — Përndryshe telefonoj policinë tani. Telefonin e kam në xhep. Më mjafton të shtyp një numër.
Ai mbeti i shtangur. Më lëshoi. Nuk e kisha parë kurrë ashtu: të hutuar, të zemëruar dhe njëkohësisht të frikësuar. E kuptoi se po humbiste kontrollin. Jo vetëm mbi mua, por mbi gjithë situatën.
— Ne po ikim, — thashë, duke marrë çantën që varej në karrige. — Gentian, vjen me mua apo rri me motrën tënde “të gjorë”?
Ai u lëkund. Sytë i lëviznin nga unë te nëna e tij, pastaj te Luana që qante me dënesë. Ishte ai çasti klasik kur njeriu detyrohet të zgjedhë.
— Unë… Norë, po si munde të mos këshilloheshe me mua? — tha më në fund me vështirësi, dhe në zërin e tij dëgjova jo më zemërim, por hutim. — Ne jemi familje. Gjithçka e vendosnim bashkë.
— Po ti? — ia ktheva, ndërsa vishja pallton. — U këshillove me mua kur vendose të shpërndaje pronën time? Më pyete nëse doja të jetoja me motrën tënde? A më ke pyetur ndonjëherë çfarë dua unë?
Ai heshti. Vetëm më shikonte, dhe në sytë e tij kishte diçka të pazakontë, sikur po më shihte për herë të parë.
Dola në korridor. Mbatha këpucët. Hapa derën. Pas shpinës sime gratë bërtisnin pa pushim, duke më sharë me fjalët më të rënda. Luana ulërinte se isha lakmitare dhe se fëmijët e saj do të mbeteshin pa bukë. Vjehrra betohej se do të pendohesha dhe se Gentiani do të më linte. Fëmijët qanin.
Gentiani qëndronte në prag të kuzhinës, si i ngrirë në vend.
— Gentian! Ku po shkon? — bërtiti vjehrra, kur ai më në fund nisi të lëvizte ngadalë drejt daljes.
Ai më arriti në shkallë. Zbritëm pa folur. U ulëm në makinë. Ai ndezi motorin, por nuk u nis. Mbante sytë mbi timon dhe e shtrëngonte aq fort, sa nyjet e gishtave i ishin zbardhur.