Më në fund ai foli, me zë të shuar:
— A e kupton ti çfarë bëre? Nëna tani do të më mallkojë. Luana do të më mbetet mua në kurriz me gjithë fëmijët. Tani unë duhet të mbaj përgjegjësi për të gjithë.
Unë nuk ia ktheva menjëherë shikimin. Sytë i mbajta nga xhami anësor i makinës, ku dritat e rrugës shpërndaheshin si njolla të zbehta.
— Po ti, Gentian, a e kupton çfarë bëre? — e pyeta qetë, por brenda meje gjithçka dridhej. — Sot më tregove shumë qartë se çfarë jam për ty. Jo grua. Jo njeri. Vetëm një shtojcë pa pagesë për një banesë.
— Nuk e kisha ashtu, — u kthye ai nga unë dhe atëherë pashë se sytë i ishin mbushur me lot. — Nora, të betohem, nuk e mendova kështu. Mendova se do të më kuptoje. Luana është motra ime. Ka fëmijë. Ne të dy… ne thjesht do ta ndihmonim dhe kaq.
— Po sikur të kisha unë një motër? — e ndërpreva. — Sikur të doja ta fusja në banesën tuaj? Do të pranoje?
Ai heshti. Dhe pikërisht ajo heshtje ishte përgjigjja më e qartë.
— Nisemi në shtëpi, — thashë e lodhur.
Rrugën e bëmë pa shkëmbyer asnjë fjalë. Në shtëpi, ai filloi të mblidhte plaçkat. Jo menjëherë, natyrisht. Më parë provoi edhe një herë të më shtypte, të më bënte të ndihesha fajtore, të më zbutte me keqardhje. Qau. Tha se më donte. Se e ëma dhe e motra e kishin “mbytur” me presion. Se ai nuk kishte dashur të më lëndonte.
— Ti e njeh nënën time, — përsëriste, ulur në cep të krevatit, me sytë përdhe. — Kur ajo fut diçka në kokë, nuk ia nxjerr dot askush. Dhe Luana gjithmonë ka qenë e përkëdhelura e shtëpisë. Unë thjesht… nuk arrita t’i them jo.
— Ndërsa mua munde të më thoje jo? — e pyeta.
Ai nuk pati përgjigje.
Pastaj u ngrit, nxori valixhen nga dollapi dhe nisi të hidhte rrobat brenda pa rregull. Këmisha, xhinse, çorape; gjithçka fluturonte kuturu, sikur të mos i përkiste më askujt.
— Nora, po unë ku të shkoj? — pyeti kur u ndal në korridor me valixhen në dorë. Zëri i tij ishte i ulët, lutës, pothuajse fëmijëror.
Unë hapa derën para tij.
— Shko atje ku të presin, — i thashë. — Te nëna jote. Te Luana. Ju jeni familje, apo jo?
Ai doli. Rrotat e valixhes u përplasën rëndë nëpër shkallë. Unë mbylla derën, u mbështeta me shpinë pas saj dhe rrëshqita ngadalë deri në dysheme. Për herë të parë pas shumë kohësh mora frymë thellë, por lehtësim nuk ndjeva. As gëzim. Vetëm një boshllëk të ftohtë dhe një dhembje të shurdhër në gjoks.
Atë natë nuk fjeta. Qëndrova shtrirë, me sytë ngulur në tavan. Më vinin ndër mend dita kur u njohëm, mënyra si më ndiqte pas, propozimi i tij. Dikur kisha besuar se dashuria ishte për gjithë jetën. Në të vërtetë, paska qenë vetëm deri te prova e parë serioze.
Në mëngjes më telefonoi Shpresa.
— Nora, blerësi është gati ta mbyllë marrëveshjen të mërkurën. Ju përshtatet?
— Po, — iu përgjigja. — Më përshtatet plotësisht.
Ajo heshti një çast, pastaj pyeti më butë:
— Si jeni? Po mbaheni?
— Po mbahem, — thashë. — Faleminderit.
E lashë telefonin mbi tavolinë dhe pashë ekranin. Dhjetë thirrje të humbura nga Gentiani dhe një mesazh: “Do të pendohesh. Unë nuk dorëzohem kaq lehtë.”
E fshiva mesazhin, e vura telefonin pa zë dhe shkova të pija kafe.
Por unë kisha harruar diçka: qetësia gjithmonë ka një çmim. Dhe pagesa erdhi një javë më vonë.
Kapitulli 3. Fletëthirrja. Ose hakmarrja e vjehrrës
Ajo javë iku si një ditë e vetme e lumtur. Unë shijoja heshtjen. Lëviza mobiliet në dhomë, bleva perde të reja në vend të atyre që dikur i kishte zgjedhur vjehrra ime. Donika Mullisi më kishte thënë atëherë: “Nora, merre bezhë, është ngjyrë praktike.” Unë i mora bezhë, megjithëse zemra më donte të gjelbra. Tani në dritare vareshin perde të buta, me ngjyrë bari, dhe dhoma menjëherë dukej më e ndriçuar, më e ngrohtë, më e imja.
Paratë nga shitja e apartamentit të teze Melihates ishin në llogarinë time. Shuma ishte e mirë, edhe pse shitja ishte bërë shpejt e shpejt. Vendosa të mos prekja asgjë për momentin. Doja të prisja derisa të uleshin gjakrat dhe pastaj, me mendje të kthjellët, të mendoja çfarë do të bëja. Ndoshta të blija një studio të vogël me kredi. Ndoshta të merrja me qira një apartament të mirë dhe të kurseja. Kohë kisha.
Gentiani më merrte çdo ditë. Në fillim me kërcënime: “Do ta shohësh, do të të gjej mënyrën.” Pastaj me lutje: “Më fal, jam budalla, të lutem të flasim, më mungon.” Pastaj prapë me kërcënime: “Do marr avokat, do të të bëj të kërcesh, apartamenti ishte i yni, nuk kishe të drejtë ta shisje.” Unë nuk ia hapja. Thjesht e mbyllja dhe bllokoja numrin. Ai telefononte nga numra të tjerë: nga puna, nga telefoni fiks, madje edhe nga numri i vjehrrës. Edhe ato i mbyllja.
Dy herë erdhi vetë. Rrinte poshtë derës, i binte citofonit, bërtiste në aparat: “Nora, hape, duhet të flasim.” Nuk ia hapa. Fqinjët shikonin shtrembër, por nuk ndërhynin. Në pallatin tonë zakonisht mbretëronte qetësi dhe askush nuk donte të futej në zënkat e të tjerëve.
Unë pothuajse kisha filluar të besoja se stuhia kishte kaluar. Se ai ishte tërhequr. Se e kishte kuptuar më në fund që nuk do të arrinte asgjë. Sa naive kisha qenë.
Të premten në mbrëmje po përgatitesha të futesha në vaskë me shkumë dhe një gotë verë. Në punë më kishin dhënë një shpërblim të vogël dhe vendosa ta përkëdhelja veten. Hapa ujin, hodha shkumën aromatike, ndeza disa qirinj. Telefonin e lashë në dhomë; asgjë nuk duhej të ma prishte çlodhjen. Sapo hoqa robdishanin dhe bëra të hyja në ujë, kur zilja e derës ra papritur.
Ra gjatë. Me këmbëngulje. Disa herë rresht.
Ngriva në vend. Kush mund të ishte në nëntë të mbrëmjes? Gentiani zakonisht nuk binte ashtu; ai shtypte butonin shkurt, një herë, dhe priste. Kjo, përkundrazi, tingëllonte sikur dikush kishte ardhur me zjarr pas vetes.
Vesha robdishanin, shkova te dera dhe pashë nga syri magjik. Në shkallë qëndronte një burrë i panjohur me uniformë. Xhaketë blu e errët, kapele, në dorë mbante një zarf. Zemra më ra në fund të barkut. Mendimi i parë ishte: mos ka ndodhur diçka me punën? Apo me dokumentet? Hapa derën, por e lashë zinxhirin të vendosur.
— Nora? — pyeti burri me ton zyrtar, duke parë një letër.
— Po, unë jam, — iu përgjigja me zë që më dridhej.
— Keni fletëthirrje për në gjykatë. Firmosni këtu.
Si në gjumë, hoqa zinxhirin, mora formularin që më zgjati dhe firmosa aty ku më tregoi. Burri pohoi shkurt me kokë, u kthye dhe iku. Unë mbylla derën dhe u mbështeta pas saj. Duart më dridheshin aq shumë, sa nuk arrija dot ta hapja zarfin. Çfarë ishte kjo? Taksa? Gabim? Mashtrim?
Shkova në kuzhinë, u ula te tavolina, ndeza dritën dhe e shqeva zarfin. Fleta më dridhej në duar. Shkronjat më kërcenin para syve. E lexova tri herë para se kuptimi të më hynte vërtet në mendje.
Padi nga Gentian K. për ndarjen e pasurisë.
U përqendrova te teksti. Paditës: Gentian K. E paditur: Nora K. Objekti i padisë: të njiheshin si pasuri e përbashkët bashkëshortore mjetet financiare të përfituara nga shitja e apartamentit të ndodhur në adresën përkatëse dhe të ndaheshin në pjesë të barabarta. Vlera e padisë: gati tre milionë Lekë. Gjysma e shumës që kisha marrë nga shitja e apartamentit.
U ula drejt e në dyshemenë e korridorit, aty ku isha. Gjunjët më lanë. Si ishte e mundur? Pse? Apartamenti ishte imi, i trashëguar, i marrë para martesës! Unë e kisha kontrolluar gjithçka. Kisha pyetur jurist kur pranova trashëgiminë. Më kishin thënë qartë: pasuri personale, bashkëshorti nuk ka të drejta mbi të. Po tani…
E lexova padinë përsëri, kësaj here më me kujdes, duke u kapur pas çdo fjale. Aty shkruhej se Gentiani, gjoja, kishte bërë riparime në atë apartament me shpenzimet e veta, kishte investuar para personale dhe e kishte përmirësuar dukshëm gjendjen e banesës. Prandaj, sipas tij, apartamenti ishte përmirësuar gjatë martesës dhe ai kishte të drejtë për gjysmën e vlerës së këtyre përmirësimeve. Madje, nëse përmirësimet do të njiheshin si të rëndësishme, mund të kërkonte edhe pjesë mbi vetë apartamentin. Avokati që kishte hartuar padinë e kishte zbukuruar bukur: “shtrimi i dyshemesë, zëvendësimi i instalimeve elektrike, vendosja e pajisjeve hidraulike, riparimi kozmetik i mureve”. Dhe të gjitha, sipas tyre, me paratë e paditësit.
M’u kujtua ai riparim. Teze Melihatja e kishte nisur pesë vjet më parë, kur unë ende nuk isha martuar. Gentiani vërtet kishte ndihmuar atëherë: kishte vendosur disa plinta, kishte zhvendosur dy-tre priza, kishte varur një llambadar. Teze Melihatja e falënderoi, madje i dha edhe para për punën, ndonëse ai bënte sikur nuk donte t’i merrte. Unë vetë e kisha parë kur ajo i zgjati zarfin. Ai e mori. Dhe tani ky “riparim” duhej të më kushtonte gjysmën e apartamentit?
Atëherë më ra në kokë e vërteta. Këtë nuk e kishte menduar Gentiani. Ai nuk do të kishte pasur aq mend për një lëvizje të tillë. Kjo ishte Donika Mullisi, vjehrra ime e dashur, që kishte kaluar në sulm. Ajo kishte gjetur avokat. Ajo kishte diktuar padinë. Ajo kishte mbledhur faturat. Në mendje më erdhën fjalët e saj gjatë asaj darke: “Nëna i ka ruajtur faturat dy vjet.” Atëherë nuk i dhashë rëndësi. Tani ato fjalë tingëllonin krejt ndryshe.
Telefoni ra. Pashë ekranin: Gentiani. Brenda meje gjithçka u tkurr, por iu përgjigja. Duhej të dija çfarë vinte më pas.
— E more? — zëri i tij ishte i qetë dhe i kënaqur, pothuajse i ngopur. — Epo, Nora, natën e mirë. Mendove se do të dorëzohesha kaq lehtë? Mendove se më nxore nga shtëpia dhe mbaroi?
— Ti je çmendur? — shpërtheva, pa arritur ta mbaja veten. — Çfarë përmirësimesh? Çfarë riparimi? Ti aty zhvendose një prizë dhe vendose disa plinta! Teze Melihatja të pagoi për atë punë! Nuk ishin investimet e tua!
— Avokati do të thotë se ka qenë riparim i madh, — qeshi ai me përbuzje, dhe unë sikur e pashë para syve buzëqeshjen e tij të vetëkënaqur. — Edhe faturat janë. Nëna është e moshuar, por nuk është budallaqe. I ka mbledhur faturat e materialeve. Ti mendove se ne vinim kot për vizitë te ti? Shikonim, mbanim mend. Çdo gozhdë është llogaritur.
— Ti… ju… — nuk gjeja dot fjalë. Zemërimi më kishte zënë fytin.
— Po të jap një mundësi, Nora, — më ndërpreu ai, dhe zëri iu bë serioz. — Anuloje shitjen. Merre apartamentin mbrapsht. Blerësi, jam i sigurt, ende nuk i ka paguar të gjitha. Prishe kontratën, ktheji paratë. Dhe Luana të futet aty. Atëherë unë e tërheq padinë. Dhe jetojmë si më parë, në paqe. Madje jam gati të ta fal këtë kapriçon tënde me shitjen.
— Po nëse nuk pranoj? — pyeta me zë të ulët.
— Nëse nuk pranon, gjykata do t’i ndajë të gjitha. Ose paratë, ose apartamentin. Gjysma është e imja. Plus shpenzimet gjyqësore do t’i paguash ti. Kam avokat të mirë, nëna nuk kurseu. Mendoje mirë, Nora. Ke kohë deri të hënën.
Ai e mbylli telefonin.
Unë mbeta ulur në dysheme, me gjunjët e mbledhur dhe krahët rreth tyre, duke parë në një pikë. Pastaj qava. Nga fyerja, nga pafuqia, nga zemërimi ndaj vetes. Duhej ta kisha dëgjuar teze Melihaten. Ajo më thoshte gjithmonë: “Nora, dokumentet mbaji pranë vetes. Mos i beso askujt, as burrit.” Kurse unë kisha besuar. Kisha menduar se ishim familje.
Nuk e di sa kohë qëndrova ashtu. U përmenda vetëm kur kuptova se kisha ngrirë. U ngrita, shkova në kuzhinë dhe piva ujë. Duart ende më dridheshin. Pashë orën: ishte njëmbëdhjetë e gjysmë e natës. Papritur m’u kujtua Shpresa, agjentja imobiliare. Ajo vetë më kishte thënë: “Nëse keni probleme, më telefononi.” Gjeta numrin dhe e thirra.
— Shpresa, më falni që po ju marr kaq vonë, — thashë, duke u përpjekur të mos më dridhej zëri. — Kam telashe. Burri më ka hedhur në gjyq. Kërkon ndarjen e parave nga shitja. Thotë se ka bërë riparime, se ka investuar para. Thotë se ka fatura.
Shpresa heshti disa sekonda, pastaj lëshoi një psherëtimë të rëndë.
— Ah, moj e mirë, të thashë të ruheshe. Këto padi janë skemë e njohur. Burra, të dashur, të afërm; të gjithë kërkojnë të kapin diçka. I keni parë faturat? Çfarë shumash janë?
— Jo, nuk i kam parë. Ai vetëm tha se i ka mbledhur nëna e tij.
— Kuptova. Dëgjomëni me kujdes, — zëri i Shpresës u bë i prerë, praktik. — Pa një avokat të zotë, këtu nuk ia dilni dot. Duhet të provoni se riparimi ka qenë kozmetik, se paratë i keni dhënë ju ose tezja juaj, se ai ka hedhur aty vetëm thërrime. Nëse keni ndonjë dokument, kontrata me punëtorë, fatura, dëftesa, çojini. Nëse nuk keni, do të gjejmë rrugë të tjera.
— Çfarë rrugësh? — pyeta, duke u kapur pas një fije shprese.
— Duhet gjetur diçka që ia rrëzon besueshmërinë kërkesave të tij. Për shembull, të vërtetohet se ai s’ka pasur fare të drejtë të kërkonte gjë. Tradhti, borxhe, presion, shantazh. Keni ndonjë regjistrim bisedash?
— Jo… — gati sa nuk shpërtheva sërish në lot.
— Atëherë ndizni regjistruesin që tani. Dhe mbajeni gjithmonë gati. Nëse ju telefonon apo vjen, regjistrojeni. Në gjykatë, regjistrimi zanor pranohet si provë nëse nuk është marrë në mënyrë të paligjshme. Biseda me ju nuk është e paligjshme. Dhe mos guxoni të shkoni vetëm tek ata. Vetëm me avokat. Do t’ju jap numrin e një të miri. Burra të tillë i ka rrëzuar me shpatulla në tokë. Shënoni.
Gjeta një stilolaps dhe e shkrova numrin në një copë letër. E falënderova Shpresën dhe e mbylla telefonin. Ora kishte shkuar një pas mesnate. U ula në kuzhinë, pashë dritaren e errët dhe mendova gjatë. Pastaj u ngrita, kërkova në sirtar dhe gjeta një regjistrues të vjetër; dikur e kisha blerë për leksione. E provova nëse punonte. Punonte. E vura në karikim.
Dhe pikërisht atëherë, zilja e derës ra përsëri.
U drodha dhe mbeta pa lëvizur. Kush mund të vinte në një të natës? U afrova te syri magjik. Në prag ishte Gentiani. Me një shishe verë në dorë dhe me një buzëqeshje idiote në fytyrë. Kishte veshur xhaketën e tij të vjetër, flokët i kishte të shpupuritur, sytë të skuqur; nuk e dalloja dot nëse kishte qarë apo kishte pirë.
— Nora, hape, — bërtiti, dhe zëri iu përhap nëpër shkallë. — Kam ardhur të flasim paqe. Nesër e pasnesër na pret gjyqi, hajde ta zgjidhim me të mirë. Unë të dua, moj budallaqe. Hape, mos ki frikë.
E shikoja dhe për herë të parë nuk pashë burrin tim. Pashë armikun. Një armik dinak, të pacipë, që vinte me buzëqeshje, por pas shpine mbante gurin. Ai më kishte paditur, dhe tani më ofronte “zgjidhje me të mirë”. Ai kishte lejuar nënën e vet të mblidhte fatura për dy vjet, ndërsa unë kisha qenë “gruaja e përshtatshme”.
Dora më rrëshqiti në xhepin e robdishanit dhe preku regjistruesin. E nxora, ndeza regjistrimin dhe e futa sërish në xhep. Mora frymë thellë dhe hapa derën.
— Hyr, — i thashë. — Të flasim.
Ai hyri dhe menjëherë u hodh të më përqafonte. I vinte erë alkool dhe kolonje të lirë. U tërhoqa.
— Shko në kuzhinë, — i thashë. — Mos i hiq këpucët, dyshemeja është larë.
Ai eci bindshëm me çizme nëpër korridor, u ul në tavolinë dhe vendosi shishen përpara.
— Ulu, pi një gotë me mua, — tha, duke hedhur verë në dy gota. — Për pajtim.
U ula përballë tij. Dora në xhep shtrëngonte regjistruesin.
— Fol. Pse erdhe? Shkurt, të lutem. Nesër zgjohem herët.
Ai psherëtiu, piu nga gota dhe më pa me sy të dehur e të përvuajtur.
— Nora, jam budalla. Më fal. Nëna ma ka bërë mendjen lëmsh, Luana më rri mbi kokë. Por unë pa ty nuk mundem. Ta kthejmë gjithçka siç ishte. Do largohem prej tyre. Do të të dua si më parë. Të lutem.
— Po padia? — pyeta. — Do ta tërheqësh padinë?
— Do ta tërheq, sigurisht, — tha shpejt. — Nëse ti pranon. Vetëm… jepja apartamentin Luanës. Ose jo, më mirë të jetojmë ne vetë atje. Apartamenti i tezes është i mirë, pse të rrimë me qira? Ti shko atje, unë vij te ti. Këtë ku jemi e japim me qira.
E vështrova dhe u habita se sa larg mund të shkonte paturpësia e njeriut. Ai ende besonte se unë isha pronë e tij. Se mund të vendoste për mua dhe për gjërat e mia si t’i tekej.
— Gentian, a je në vete? — e pyeta. — Apartamenti është shitur. Paratë janë tek unë. Dhe nuk kam ndër mend t’ia jap motrës sate.
— Atëherë prishe kontratën! — përplasi grushtin mbi tavolinë, aq sa gotat kërcyen. — Ktheja kaparin, thuaju se ndërrove mendje. Njerëzit do ta kuptojnë. Pastaj Luanës i themi të presë pak. Ose ia japim asaj këtë me qira dhe ne futemi në apartamentin e tezes. Çfarë ka këtu?
— Pra ti do që unë të jetoj me ty në një apartament që sapo u përpoqe të ma rrëmbesh përmes gjykatës? — tunda kokën. — E ke seriozisht?
— Po të them që do ta tërheq padinë! — bërtiti. — Çfarë nuk kupton? Po përpiqem për ty!
— Për mua? — nuk durova më dhe u ngrita. — Ti po përpiqesh për vete, Gentian. Për nënën tënde. Për motrën tënde. Unë në familjen tuaj kam qenë gjithmonë e huaj. E dobishme, për aq kohë sa heshtja dhe bindesha. Sapo thashë “jo”, u bëra armike. Ti më hodhe në gjyq! Ti!
— Nëna e bëri, — murmuriti ai, duke shmangur sytë.
— Por ti firmose! — e ngrita zërin. — Ti shkove pas saj. Ti më tradhtove. Dhe tani vjen me një shishe verë, duke menduar se unë do t’i harroj të gjitha?
Ai nuk foli. Heshtja zgjati gjatë. Pastaj e mbaroi verën në gotë, u ngrit dhe erdhi drejt meje. Unë bëra një hap pas.
— Nora, unë vërtet të dua, — tha më ulët. — Pa ty jam keq. Nëna më ha nga mëngjesi në darkë, Luana ankohet, fëmijët bërtasin. Dua të kthehem te ti. Ta nisim nga e para.
— Jo, Gentian, — iu përgjigja fort. — Nuk ka më nga e para. Ka ndodhur shumë. Ik.
— Nora…
— Ik, — tregova derën me dorë. — Dhe mbaje mend: nëse nuk e tërheq padinë, unë do të luftoj. Kam avokat, kam prova. Dhe kam edhe ty, — nxora regjistruesin nga xhepi. — E gjithë biseda jonë është regjistruar. Me të gjitha pranimit e tua. Prandaj mendoje mirë kujt do t’i besojë gjykata.
Ai nguli sytë te regjistruesi dhe fytyra iu shtrembërua nga tërbimi.
— Ti… ti je e poshtër! E bëre qëllimisht! Më fute në kurth!
— Nuk të futa askund, — i thashë. — Ti erdhe vetë. Unë thjesht po mbrohem. Dil.
Ai doli nga apartamenti si i tërbuar dhe e përplasi derën aq fort, sa u dëgjua sikur muri u ça. Unë e mbylla me çelës, fika regjistruesin dhe u ula në dysheme. Zemra më rrihte si e çmendur. Por në gjoks më lindi një ndjenjë e çuditshme, e panjohur. Për herë të parë i kisha dalë përballë. Për herë të parë nuk e kisha gëlltitur poshtërimin, nuk kisha duruar në heshtje, nuk kisha ulur kokën.
Në mëngjes telefonova avokatin, numrin e të cilit ma kishte dhënë Shpresa. Lamë takim për të hënën. Dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeva se kisha fuqi të luftoja.
Kapitulli 4. Bisedë nga zemra. Dhe bumerangu
Të hënën në mëngjes shkova në adresën që më kishte dërguar Shpresa. Zyra ndodhej në një ndërtesë të vjetër në qendër, me tavane të larta dhe ashensor që kërciste në çdo ndalesë. Në derë ishte një tabelë: “Agjencia Juridike Prifti”. I rashë ziles. Derën ma hapi një burrë i ri, rreth të tridhjetepesave, me syze dhe kostum të rregullt. Dukej serioz, madje pak i ashpër, por sytë i kishte të vëmendshëm dhe të gjallë.
— Nora? — pyeti. — Hyni, ju lutem. Unë jam Ismail Kastrati. Shpresa më ka folur për ju.
Hyra në një kabinet të vogël, me mobilie druri dhe rafte të mbushura me dosje. U ula në karrigen përballë tryezës. Ismail Kastrati mbylli derën, zuri vend në karrigen e tij dhe u përgatit të dëgjonte.
— Më tregoni gjithçka me radhë, — tha. — Që nga fillimi. Mos lini asgjë pa përmendur.
Fillova të flisja. Për teze Melihaten. Për trashëgiminë. Për mënyrën se si Gentiani kërkoi t’ia jepja apartamentin motrës së tij. Për shitjen, për skandalin te vjehrra, për ikjen e tij nga shtëpia. Për fletëthirrjen dhe padinë. Pastaj i tregova edhe për vizitën e natës, për shishen e verës dhe për regjistruesin.
Kur mbarova, Ismail Kastrati u mbështet në shpinoren e karriges dhe heshti disa sekonda, duke parë tavanin.
— E keni me vete regjistrimin? — pyeti.
Pohoja me kokë, nxora telefonin dhe e vura të luhej. E dëgjuam gjithë bisedën nga fillimi deri në fund. Ismail Kastrati mbante shënime në një bllok, ndonjëherë ndalonte audion dhe më pyeste për ndonjë hollësi.
Kur regjistrimi përfundoi, ai la stilolapsin mbi tavolinë dhe më pa me një lloj respekti të qetë.
— Nora, keni bërë shumë mirë që e regjistruat, — tha. — Ky regjistrim është një kartë e fortë në dorën tonë. Ai thotë drejtpërdrejt se riparimi ka qenë i vogël, se padinë e ka shtyrë e ëma, se është gati ta tërheqë nëse ju pranoni kushtet e tij. Kjo tregon se kërkesat e tij nuk kanë bazë të vërtetë.
— A mjafton kjo për ta fituar çështjen? — pyeta.
— Mjafton për t’ia vështirësuar shumë punën, — buzëqeshi lehtë avokati. — Por duhet të shohim padinë. Çfarë ka shkruar saktësisht? Çfarë shumash pretendon? A ka fatura reale?
I zgjata kopjen e padisë që më kishte ardhur bashkë me fletëthirrjen. Ismail Kastrati e lexoi me kujdes dokumentin, mërmëriti diçka nën zë, pastaj nxori syzet, i pastroi dhe i vendosi sërish.
— Këtu kemi një formulim krejt standard, — tha më në fund. — Padi për ndarje pasurie, me referim te Kodi i Familjes. Ai pretendon se ka kryer përmirësime të pandashme me shpenzimet e veta.