dhe kërkon gjysmën e vlerës së këtyre përmirësimeve. Shifrën e ka llogaritur në tre milionë Lekë — me sa kuptoj, pothuajse gjysma e çmimit me të cilin u shit apartamenti.
— Po, — pohova unë. — Nga shitja mora pak më shumë se gjashtë milionë.
— Bukur e kanë menduar, — tha avokati me një buzëqeshje të thatë. — Vetëm se këtu ka një problem për ta: përmirësimet duhet të jenë të pandashme dhe me rëndësi thelbësore. Pra, duhet të bëhet fjalë për rikonstruksion serioz, ndryshim planimetrie, zëvendësim instalimesh, punime kapitale. Nga ajo që më treguat ju dhe nga ajo që dëgjohet në regjistrim, bëhet fjalë thjesht për zbukurime sipërfaqësore. Për më tepër, ai vetë pranon se punimet i ka bërë tezja, ndërsa ai vetëm ka ndihmuar.
— Ka edhe fatura, — i kujtova. — Vjehrra i ka mbledhur për dy vjet rresht. Për materialet.
— Faturat janë mirë, — miratoi Ismail Kastrati. — Por një faturë për materiale nuk provon automatikisht se materialet i ka blerë pikërisht ai. Nëse janë në emër të nënës së tij apo në emër të tezes suaj, kjo madje shkon kundër tij. Nëse janë në emrin e Gentianit, atëherë duhet parë çfarë ka blerë konkretisht: gozhdë, letër muri, bojë. Këto nuk bëjnë miliona. Ndërkohë ai kërkon tre milionë Lekë.
— Po unë çfarë duhet të bëj? — pyeta, duke e ndier ankthin të më ngjitej në fyt.
— Së pari, mos u trembni, — u përgjigj ai prerë. — Ne do të paraqesim kundërpadi për njohjen e të ardhurave nga shitja si pasuri tuajën personale. Regjistrimin e bisedës do ta bashkëngjisim si provë, sepse aty ai vetë pranon se pretendimet e tij nuk qëndrojnë. Do të përgatis edhe një kërkesë që të thirren dëshmitarë: fqinjë, shoqe të tezes, njerëz që mund të tregojnë se kush i ka bërë realisht punimet. Natyrisht, edhe ju do të dëshmoni. Ju do të jeni dëshmitarja kryesore.
— Kam frikë, — e pranova me zë të ulët. — Nuk kam qenë kurrë në gjyq.
— Është krejt normale, — më tha ai me një buzëqeshje të lehtë. — Por po silleni shumë mirë. Jo çdo grua do të kishte menduar të regjistronte bisedën dhe pastaj të shkonte te një avokat. Zakonisht durojnë deri në fund dhe pastaj humbasin. Ju keni kurajë.
Fjalët e tij më ngrohën disi shpirtin. Më në fund dikush po më qëndronte pranë dhe nuk po më thoshte se duhej të heshtja.
— Sa do të kushtojë? — pyeta, sapo m’u kujtuan paratë.
Ismail Kastrati më tha shumën. Nuk ishte pak, por nuk ishte as diçka e paarritshme. Nga shitja e apartamentit më kishin mbetur ende para, ndaj mund ta përballoja.
— Mirë, jam dakord, — thashë. — Kur fillojmë?
— Që tani. Unë përgatis dokumentet, ju i firmosni, dhe nesër e depozitojmë kundërpadinë. Deri në seancë kemi ende kohë. Seanca paraprake është caktuar pas dy javësh. Do të arrijmë të përgatitemi.
Nënshkruam kontratën dhe unë pagova paradhënien. Kur dola nga zyra, më merreshin pak mendtë; nuk e dija nëse ishte nga tronditja apo nga lehtësimi. Por një gjë e ndieja qartë: kisha bërë hapin e duhur. Tani mbetej vetëm të prisja.
Dy javët që pasuan kaluan në një pritje të tendosur. Rrallë dilja nga shtëpia, sepse më tmerronte mendimi se mund të hasja rastësisht Gentianin ose nënën e tij. Flisja vetëm me mamanë — nënën time birësuese, shoqen e teze Melihates që më kishte rritur — dhe me Shpresën. Mami më përsëriste: “Mbaje veten, bija ime, ti je e fortë.” Shpresa më premtonte se, po të duhej, do të dilte dëshmitare.
Gentiani më telefonoi disa herë. Nuk ia hapa. Atëherë nisi të më dërgonte mesazhe: “Do të pendohesh”, “Gjykata do ta tregojë të vërtetën”, “Avokatin e kam të fortë, do të të bëjë copë.” Unë i ruaja të gjitha dhe ia përcillja Ismail Kastratit.
Një ditë para seancës paraprake më mori në telefon Donika Mullisi. U habita. Vjehrra nuk më telefononte kurrë drejtpërdrejt; gjithmonë i zgjidhte punët përmes të birit. Por këtë herë, siç dukej, kishte vendosur ta merrte vetë situatën në dorë.
— Nora, — foli ajo me një zë aq të ftohtë sa më përshkoi të dridhura. — E ke humbur fare ndërgjegjen? Të padisësh burrin tënd? Kundërpadi, madje?
— Përshëndetje, Donika Mullisi, — iu përgjigja me sa më shumë qetësi që munda. — Ai më paditi i pari. Unë thjesht po mbrohem.
— Po mbrohesh, thotë! — shfryu ajo me përçmim. — Shite apartamentin, i rrëmbeve paratë, dhe tani do ta lësh Gentianin pa asgjë? Nuk ka për të ndodhur! Ne kemi fatura, do ta provojmë që riparimi ishte i tij!
— Donika Mullisi, — ia preva fjalën. — A i keni parë vetë ato fatura? A arrijnë të paktën në një milion Lekë? Apo janë për shuma të vogla?
Ajo heshti për një çast. Pastaj foli sërish, këtë herë me më shumë helm:
— Mos më bëj të zgjuarën! Gjykata do ta ndajë. Dhe ai regjistrimi yt është i paligjshëm. Provokim! Ti e dehe Gentianin me qëllim dhe e detyrove të fliste!
— Nuk e deha unë, ai erdhi vetë i pirë, — thashë. — Dhe regjistrimi është i ligjshëm. Avokati e ka kontrolluar.
— Ah, ti… — ajo shpërtheu në sharje të rënda, fjalë që s’i kisha dëgjuar kurrë nga goja e saj. — Prit, Nora. Do ta shohësh. Ke ngacmuar njerëzit e gabuar!
Dhe ma mbylli telefonin në fytyrë.
Qëndrova për disa minuta duke parë ekranin e fikur të celularit. Çuditërisht, nuk kisha frikë. Ndihesha vetëm e lodhur. Dhe diku thellë, poshtë asaj lodhjeje, po më rritej një zemërim i qetë. Zemërim ndaj këtyre njerëzve që mendonin se gjithçka u lejohej. Që mund të merrnin pronën e tjetrit vetëm sepse ata kishin “familje” dhe “fëmijë”. Kurse unë, sipas tyre, çfarë isha? Pa familje? Pa të drejta?
Mëngjesin e seancës u vesha me kujdes: fund i errët, bluzë e hapur në ngjyrë, pak tualet. Ismail Kastrati më kishte këshilluar se në gjykatë ka shumë rëndësi të dukesh njeri i rregullt, i matur dhe i besueshëm. U pashë në pasqyrë: një grua rreth të tridhjetave, e lodhur, por e mbledhur. Sytë i kisha të fortë.
Korridori i gjykatës ishte plot njerëz. Me avokatin gjetëm sallën përkatëse dhe u ulëm në një stol për të pritur. Pas pak minutash erdhën edhe ata. Gentiani, nëna e tij dhe Luana. Gentiani kishte veshur kostum, por i rrinte keq: xhaketa i varej si thes, kravata ishte lidhur shtrembër. Donika Mullisi kishte veshur një fustan serioz dhe flokët i kishte ngritur lart, sikur të shkonte në ndonjë ceremoni. Luana kishte zgjedhur diçka të ndezur, buzët i kishte lyer fort dhe më shihte me urrejtje.
Sapo më pa, Gentiani ktheu kokën mënjanë. Donika Mullisi kaloi pranë meje pa më hedhur as sytë. Luana fërshëlleu mes dhëmbëve:
— Monstrë.
Unë nuk iu përgjigja.
Në sallë hymë kur hyri edhe gjyqtarja. Ishte një grua rreth të pesëdhjetave, me fytyrë të lodhur dhe syze të vendosura mbi hundë. Ajo na vështroi të gjithëve, hapi dosjen dhe nisi të lexonte.
Seanca paraprake ishte më shumë formalitet: palët paraqisnin kërkesat, gjyqtarja sqaronte disa rrethana dhe caktonte datën e shqyrtimit kryesor. Avokati i Gentianit, një burrë i moshuar me fytyrë të mprehtë e të ashpër, u hodh menjëherë në sulm:
— E nderuar gjykatë, kërkoj të merret parasysh se e paditura ka vepruar në keqbesim. Ajo ka shitur fshehurazi nga bashkëshorti apartamentin, i cili duhet të konsiderohet pasuri e fituar gjatë martesës, sepse në të janë investuar fonde të paditësit. Gjithashtu kemi kërkesë që regjistrimi audio i bërë nga e paditura të shpallet provë e papranueshme, pasi është siguruar në mënyrë të paligjshme, duke cenuar privatësinë e paditësit.
Ismail Kastrati u ngrit menjëherë:
— E nderuar gjykatë, kundërshtoj. Apartamenti nuk është pasuri bashkëshortore, sepse e paditura e ka përfituar me trashëgimi nga tezja e saj, gjë që provohet me dokumentet përkatëse. Investimet e paditësit, edhe nëse kanë ekzistuar, janë të parëndësishme dhe nuk mund të shërbejnë si bazë për ta kthyer këtë pronë në pasuri të përbashkët. Sa i përket regjistrimit, ai është bërë gjatë një bisede personale në banesën e të paditurës dhe me pjesëmarrjen e saj. Nuk ka asnjë shkelje ligjore. Për më tepër, regjistrimi tregon qartë se paditësi vetë pranon mungesën e bazës në kërkesat e tij.
Gjyqtarja dëgjoi, bëri disa shënime dhe tha:
— Çështja e pranueshmërisë së regjistrimit do të shqyrtohet në seancën kryesore. Për momentin caktoj datën pas dy javësh. Palët të përgatisin provat. Paraqitja është e detyrueshme.
Të gjithë u ngritëm. Gjyqtarja u largua. Dolëm në korridor, dhe sapo bëmë disa hapa, Donika Mullisi u vërsul drejt meje.
— Mendon se do të tërhiqemi? — më pëshpëriti me mllef, duke më drejtuar gishtin. — Ne kemi avokatin më të mirë në qytet! Do të të bëjmë pluhur!
— Mami, mjaft, — Gentiani e kapi për krahu, por ajo ia shkundi dorën.
— Pusho, leckë! — iu kthye të birit me të bërtitur. — Për fajin tënd ndodhi e gjitha! U martove me këtë, tani vuaje!
Unë i shihja dhe çuditërisht ndihesha e qetë. Sikur kjo skenë të mos më përkiste mua, por dikujt tjetër. Luana qëndronte pak më tutje, kafshonte thoin dhe më hidhte vështrime të liga.
— Donika Mullisi, — i thashë me zë të ulët. — Keni dy javë kohë për ta menduar. Ndoshta është më mirë ta tërhiqni padinë sa nuk është vonë.
Ajo gati u mbyt nga indinjata.
— Ti do të më japësh këshilla mua? Po unë…
— Hajde, — ndërhyri avokati i Gentianit, duke e marrë nga krahu. — Jo këtu. Çfarë keni për të thënë, do ta thoni më vonë.
Ai i largoi. Gentiani u kthye për një sekondë dhe në sytë e tij pashë diçka të çuditshme: mbase pendesë, mbase frikë. Por tani kjo nuk më prekte më.
Me Ismail Kastratin dolëm jashtë. Binte një shi i imët, qielli ishte gri dhe ajri i ftohtë.
— Dy javë, — tha ai. — Përgatituni. Duhet të mbledhim dëshmitarët. Fqinjë, shoqe, njerëz që e njihnin tezen tuaj dhe mund të tregojnë kush i bëri punimet.
— E kuptova, — pohova.
Ato dy javë kaluan duke rendur pas dëshmitarëve. Shkova te të gjithë fqinjët e teze Melihates që ishin ende gjallë. Teze Melihatja kishte qenë shumë e afërt me plakën Katja nga apartamenti njëzet e pesë. Edhe pse ishte tetëdhjetë vjeçe, ajo mbante mend gjithçka me hollësi. Më tregoi si teze Melihatja kishte marrë punëtorë, si kishte blerë vetë materialet, si Gentiani vetëm kishte ndihmuar ndonjëherë për të lëvizur mobiliet. Fqinji sipër, xha Grisha, pohoi se i kishte dëgjuar zhurmat e punimeve pesë vjet më parë, kur unë ende nuk isha martuar. Shënoja çdo dëshmi dhe merrja numrat e telefonit.
Ndërkohë Ismail Kastrati kishte përgatitur kundërpadinë. Në të kërkonte që paratë e marra nga shitja e apartamentit të njiheshin si pasuri imja personale, si dhe që Gentiani të detyrohej të më paguante dëm moral dhe shpenzimet gjyqësore. Shuma e dëmit moral ishte më shumë simbolike — pesëdhjetë mijë Lekë — por avokati më tha se rëndësi kishte vetë fakti i njohjes.
Një ditë para gjyqit më telefonoi Luana. U çudita. Çfarë kërkonte tani?
— Nora, — nisi ajo me një zë të përlotur. — A mund ta tërheqësh kundërpadinë? Ne e menduam dhe vendosëm të mos vazhdojmë gjyqin. Vetëm tërhiqe edhe ti tënden.
— Çfarë? — thashë, pa i besuar veshëve. — Po bëni shaka? Po padia juaj?
— Edhe ne do ta tërheqim, — u ngut ajo. — E kuptuam që nuk kemi të drejtë. Mami është dakord. Edhe Gentiani. Le të ndahemi paqësisht, mirë?
Unë heshta, duke përtypur atë që sapo dëgjova. Diçka nuk më dukej në rregull. Ndryshimi ishte tepër i papritur.
— Luana, do ta mendoj, — thashë. — Duhet të flas me avokatin.
— Vetëm mos e zvarrit, — në zërin e saj u ndie një dridhje histerike. — Nesër është gjyqi. Duhet vendosur sot.
Mbylla telefonin dhe menjëherë thirra Ismail Kastratin. Ai më dëgjoi deri në fund dhe pastaj bëri atë zhurmën e tij të zakonshme me hundë.
— Duket se e kanë kuptuar që do të humbasin. Ose avokati u ka thënë se regjistrimi është goditës. Por nuk duhet t’u besoni. Le të paraqesin zyrtarisht kërkesë për heqje dorë nga padia. Atëherë edhe ne do ta tërheqim kundërpadinë. Pa dokumente, shkojmë në gjykatë.
I telefonova sërish Luanës dhe ia përcolla fjalët e avokatit. Ajo u hutua.
— Po… do ta dorëzojmë sot. Vetëm ti mos shko nesër në gjykatë, mirë? Që të bëhet gjithçka zyrtarisht.
— Luana, — i thashë qartë. — Unë nuk bëj asgjë pa dokumente. Derisa të mos kem letër zyrtare, unë paraqitem në gjyq.
Ajo ma mbylli pa thënë asgjë.
Atë natë nuk fjeta. Qëndrova shtrirë dhe mendoja: çfarë po kurdisnin? Pse u dorëzuan papritur? Apo me të vërtetë u frikësuan? Në mëngjes telefonova Ismail Kastratin. Përgjigjja e tij ishte e prerë: duhej të shkonim në gjykatë. Pa diskutim.
Në sallën e gjyqit ata nuk ishin. Pritëm gjysmë ore, pastaj doli gjyqtarja dhe njoftoi:
— Paditësi nuk është paraqitur. Është njoftuar rregullisht. Arsyeja e mungesës nuk dihet. Çështja mund të shqyrtohet në mungesë të tij, nëse nuk ka kërkesë për shtyrje.
As avokati i Gentianit nuk kishte ardhur. Askush prej tyre.
Gjyqtarja na pa:
— Keni prova, zonjë e paditur?
Ismail Kastrati dorëzoi dokumentet. Gjyqtarja i shqyrtoi gjatë. Pastaj tha:
— Duke marrë parasysh se paditësi nuk është paraqitur dhe nuk ka paraqitur prova që mbështesin pretendimet e tij, si dhe duke vlerësuar materialet e dorëzuara nga pala juaj, përfshirë regjistrimin audio, gjykata vendos në favorin tuaj. Padia e Gentian K. rrëzohet tërësisht. Kundërpadia pranohet pjesërisht. Të ardhurat nga shitja e apartamentit njihen si pasuri personale e Nora K. Nga Gentian K. të arkëtohet në favor të Nora K. dëm moral në shumën pesëdhjetë mijë Lekë, si dhe shpenzimet gjyqësore.
Nuk po u besoja veshëve. Kaq ishte? Vërtet fitova?
Dolëm nga ndërtesa e gjykatës. Jashtë kishte dalë dielli, për herë të parë pas dy javësh. Mora frymë thellë.
— Urime, — tha Ismail Kastrati. — U mbajtët shumë mirë. Por ende nuk ka mbaruar plotësisht. Ai ka një muaj afat për ankim. Nëse e bën, historia vazhdon.
— Po nëse nuk e bën? — pyeta.
— Atëherë merrni urdhrin e ekzekutimit dhe nisni procedurën për të marrë paratë. Pesëdhjetë mijë Lekë nuk janë tre milionë, por gjithsesi është diçka.
Buzëqesha. Për herë të parë pas shumë kohësh, buzëqesha me gjithë shpirt.
Kapitulli 5. Takimi i fundit
Kaloi një muaj nga gjyqi. Një muaj heshtjeje, qetësie dhe mësimi me jetën e re. Gentiani nuk më telefonoi. Vjehrra heshti. Edhe Luana nuk u shfaq më. Në fillim prisja ndonjë kurth, dridhesha sa herë binte zilja e derës, por dalëngadalë tensioni nisi të largohej. Ismail Kastrati më kishte thënë se Gentiani kishte një muaj afat për ankim, dhe nëse nuk e paraqiste, vendimi merrte formë të prerë. Afati përfundonte pas tri ditësh.
Isha ulur në kuzhinën e apartamentit tim të ri — një studio e vogël në një lagje të qetë banimi, të cilën e kisha blerë pas shitjes së apartamentit të tezes. Paratë që mbetën pas blerjes i lashë në llogari bankare. Vendosa të mos i prekja për momentin; le të ishin një jastëk sigurie. Apartamenti ishte i vogël, por ishte imi. Vetë i kisha zgjedhur letrat e murit, vetë kisha vendosur mobiliet, vetë i kisha varur raftet. Askush nuk më thoshte më se bezha është më praktike se jeshilja, se divani duhet të rrijë te muri dhe tavolina pranë dritares. Isha vetëm unë dhe vendimet e mia.
Macja me emrin Ylli — e quajta kështu në kujtim të teze Melihates, sepse ajo gjithmonë thoshte se çdo shtëpi ka nevojë për një yll të vogël që ta ngrohë — flinte mbi parvazin e dritares dhe merrte diell. Unë pija kafe dhe mendoja për të ardhmen. Kursi i spanjishtes fillonte pas një jave. Isha regjistruar, kisha blerë librat dhe kisha shkarkuar një aplikacion në telefon. Kisha dëshirë për diçka të re, të gjallë, krejt ndryshe nga jeta që kisha lënë pas.
Ra zilja e derës. U drodha dhe e vendosa filxhanin mbi tavolinë. Zemra nisi të më rrihte më shpejt. Mos ishte ai? U afrova te dera dhe pashë nga syri magjik. Në prag qëndronte një burrë i panjohur me uniformë — përsëri? — dhe pranë tij një tjetër, me rroba civile. Të dy kishin fytyra serioze.
Hapa derën. Burri me uniformë më zgjati një letër.
— Nora Petrit K.? Keni fletëthirrje. Ankim nga Gentian Viktor K.
Mora dokumentin dhe firmosa. Pastaj mbylla derën dhe u mbështeta me shpinë pas saj. Ja ku ishte. Nuk ishte qetësuar. Kishte vendosur të shkonte deri në fund.
Telefonova Ismail Kastratin. Ai u përgjigj menjëherë.
— Po ju dëgjoj, Nora.
— Ai ka bërë ankim, — thashë. — Sapo më sollën fletëthirrjen.
— E di, — u përgjigj avokati qetësisht. — Edhe mua më erdhi njoftimi. Mos u panikosni, ishte e pritshme. Ka humbur gjyqin dhe me siguri avokati e ka bindur se ka ende një mundësi. Do të shkojmë në Gjykatën e Apelit.
— A ka vërtet mundësi? — pyeta.
— Shumë të vogël, — tha ai me bindje. — Ne kemi prova të forta: regjistrimin, dëshmitarët, dokumentet. Në apel thjesht do të rishikohet çështja, por nuk ka arsye reale për të rrëzuar vendimin e shkallës së parë, përveçse po të gjenden shkelje të rënda procedurale. Dhe të tilla nuk ka. Kam punuar me kujdes.
— Çfarë duhet të bëj unë?
— Të prisni caktimin e datës dhe të përgatiteni. Do t’ju duhet të shkoni sërish në gjykatë, këtë herë në Apel. Unë ju përfaqësoj. Do të shkojë mirë.
Mbylla telefonin dhe pashë macen. Ylli hapi gojën duke gogësirë, tregoi gjuhën rozë dhe u kthye prapë në gjumë. Atij nuk i bënte përshtypje asgjë. Mua po. Nuk doja ta përjetoja sërish atë makth. Por nuk kisha zgjedhje.
Seanca u caktua pas tri javësh. Gjatë gjithë asaj kohe jetova si mbi gjemba. Punova, shkova në kurs, mësoja fjalë spanjisht, por mendja më rrotullohej vetëm rreth një pyetjeje: çfarë do të ndodhte? Gentiani nuk më telefonoi, por nga Ismail Kastrati mësova se kishte marrë një avokat të ri. I pari kishte hequr dorë nga çështja sapo kishte kuptuar se shanset ishin pothuajse zero. I riu, sipas avokatit tim, ishte “më i nxehtë”.
Ditën e seancës u vesha po aq thjesht dhe seriozisht sa herën e parë. Fustan i errët, tualet minimal, flokët të mbledhur. Në Gjykatën e Apelit atmosfera dukej edhe më zyrtare se në gjykatën e shkallës së parë: tavane të larta, roje të rrepta, korridore të gjata. Unë dhe Ismail Kastrati u ulëm në një stol dhe pritëm.
Ata mbërritën pas rreth gjysmë ore. Gentiani, nëna e tij dhe avokati i ri — një djalë i ri me kostum të shtrenjtë dhe fytyrë tepër të sigurt në vetvete. Donika Mullisi dukej më e plakur dhe më e hidhur. Gentiani ishte i fikur, me qese poshtë syve. Nuk më hodhi asnjë vështrim.
Luana nuk kishte ardhur. Me sa duket kishte vendosur të mos shfaqej.
Në sallë, gjyqtari — një burrë rreth të dyzetave, me shikim depërtues — hapi seancën. Avokati i ri i Gentianit nuk humbi kohë:
— E nderuar gjykatë, kërkojmë prishjen e vendimit të shkallës së parë, pasi është dhënë në kundërshtim me normat materiale të së drejtës. Apartamenti, edhe pse i fituar me trashëgimi, është përmirësuar ndjeshëm gjatë martesës me fonde të përbashkëta dhe me mjete personale të paditësit. Bashkëngjisim faturat që provojnë blerjen e materialeve në vlerë mbi pesëqind mijë Lekë.
— Pesëqind mijë? — përsëriti me zë të ulët avokati im, por gjyqtari nuk e dëgjoi.
Unë pashë Gentianin. Pesëqind mijë? Nga dolën? Ai nuk i fitonte aq as për dy vjet. Ndoshta vjehrra kishte shtuar faturat e veta për ta fryrë shumën. Ose ndoshta ishin fatura të sajuara.
Gjyqtari mori dosjen me fatura dhe e shfletoi.
— Çfarë keni për të thënë, përfaqësues i së paditurës? — iu drejtua ai Ismail Kastratit.
Avokati im u ngrit.
— E nderuar gjykatë, së pari, këto fatura nuk janë paraqitur në shkallën e parë, megjithëse paditësi e kishte mundësinë ta bënte këtë. Kjo mund të tregojë abuzim me të drejtën procedurale. Së dyti, ne kundërshtojmë vërtetësinë e një pjese të faturave dhe lidhjen e tyre me riparimet në apartamentin objekt mosmarrëveshjeje. Së treti, kemi regjistrimin audio ku paditësi pranon se punimet kanë qenë të vogla dhe se padia është ngritur me nxitjen e nënës së tij. Kërkoj që transkriptimi i regjistrimit t’i bashkëngjitet dosjes.
Gjyqtari pohoi me kokë dhe mori transkriptimin. Lexoi gjatë. Pastaj ngriti sytë nga Gentiani.
— Zoti K., e konfirmoni se zëri në regjistrim është i juaji?
Gentiani u zbeh dhe u ngatërrua.
Donika Mullisi fërshëlleu menjëherë:
— Është provokim! Ajo e dehu!
— Zonjë, — e ndali gjyqtari me ton të ftohtë. — Nuk po ju drejtohem juve. Zoti K., përgjigjuni.
— Është zëri im, — nxori më në fund Gentiani. — Por isha i dehur dhe nuk mbaja përgjegjësi për fjalët e mia.
— Në regjistrim flisni mjaft qartë, — vërejti gjyqtari. — Dhe thoni se riparimi ka qenë i vogël, si dhe se padinë e ka menduar nëna juaj. A është kështu?
— Jo! — ndërhyri Donika Mullisi. — Ai nuk donte të thoshte atë!
— Zonjë, edhe një ndërhyrje tjetër dhe do t’ju nxjerr nga salla, — tha gjyqtari rreptë.
Donika Mullisi heshti, por më shikoi me aq urrejtje sa më kaloi një të ftohtë nëpër shpinë.
Avokati i ri u përpoq ta shpëtonte situatën:
— E nderuar gjykatë, regjistrimi është siguruar në mënyrë të paligjshme, pa pëlqimin e klientit tim. Kjo është ndërhyrje në jetën private.
Ismail Kastrati u ngrit menjëherë dhe e kundërshtoi me qetësi:
— Regjistrimi është bërë në banesën e së paditurës, gjatë një bisede ku ajo vetë ka qenë pjesëmarrëse.