Ligji nuk e ndalon regjistrimin e një bisede të tillë, — vazhdoi Ismail Kastrati, pa e ngritur zërin. — Aq më tepër kur paditësi ka shkuar vetë te e paditura dhe vetë e ka nisur bisedën. Nuk shohim asnjë shkelje.
Gjyqtari e dëgjoi me vëmendje, tundte kokën herë pas here dhe shënonte diçka në dosje. Pastaj u thirrën dëshmitarët. Në sallë hyri edhe gjyshe Katerina, e cila kishte mbushur tetëdhjetë e një vjeç. E kishte sjellë mbesa. Ajo tregoi me hollësi se si teze Melihate kishte marrë vetë ustallarë, kishte blerë vetë materialet, ndërsa Gentiani vetëm e kishte ndihmuar të lëvizte mobiliet dhe nja dy herë kishte mbërthyer listelat.
— A merrte para ai për këtë punë? — pyeti avokati im.
— Merrte, — u përgjigj prerë gjyshe Katerina. — Melihate i jepte zarf. Me sytë e mi e kam parë. Madje më tha më pas: “Ia dhashë Gentianit për mundimin. Nuk donte t’i merrte, po unë këmbëngula.”
Gentiani u skuq deri në veshë. Donika Mullisi, ulur pranë tij, filloi të shtrëngonte shaminë mes gishtave me nervozizëm.
Edhe fqinji, xha Grigori, dëshmoi se punimet kishin bërë zhurmë para pesë vitesh, në kohën kur Nora ende nuk ishte martuar. Ai e mbante mend edhe vitin, sepse pikërisht atëherë i martohej e bija dhe data i kishte mbetur në kujtesë përgjithmonë.
Gjyqtari dëgjoi të gjithë dëshmitarët, bëri disa pyetje sqaruese dhe më pas shpalli pushim. Dolëm në korridor.
— Si mendoni? — e pyeta Ismail Kastratin.
— Mendoj se vendimi i shkallës së parë do të lihet në fuqi, — tha ai. — Kanë shumë prova kundër tyre. Sa për ato faturat prej pesëqind mijë lekësh, ka shumë gjasa të jenë të sajuara. Nëse do të duhet, do të kërkojmë ekspertizë.
Pas gati një ore, gjyqtari u kthye në sallë. Ai lexoi vendimin me zë të qetë, zyrtar:
— Ankesa e paraqitur nga Gentian K. rrëzohet si e pabazuar. Vendimi i gjykatës së rrethit lihet i pandryshuar. Ky vendim hyn në fuqi menjëherë.
M’u duk sikur më doli fryma që e kisha mbajtur pezull prej javësh. Gentiani kapi kokën me të dyja duart. Donika Mullisi u hodh në këmbë.
— Kjo është padrejtësi! Ne do të ankohemi më lart! Do të shkojmë deri në Gjykatën e Lartë!
— Zonja, qetësohuni, — tha gjyqtari ftohtë. — Vendimi është përfundimtar në këtë fazë dhe nuk mund të ankimohet më në rrugë të zakonshme. Sigurisht, ekziston procedura e rekursit, por dyshoj se do t’ju sjellë ndonjë rezultat.
Ai u ngrit dhe doli nga salla. Edhe ne dolëm në korridor. Sapo kaluam pragun, Donika Mullisi u vërsul drejt meje si e tërbuar.
— Ti! Gjithçka për fajin tënd! — bërtiti ajo. — Djali im mbeti pa asgjë! Harxhuam para për avokat, Luana me fëmijët mbeti pa shtëpi! Tani je e lumtur?
— Donika Mullisi, — i thashë e lodhur. — Këtë e nisët ju. Unë vetëm u mbrojta.
— U mbrojtke! — më përqeshi ajo. — Shite apartamentin, i fute paratë në xhep dhe tani do edhe dëm moral prej nesh! S’ke për të marrë gjë!
— Do ta marr, — iu përgjigja qetësisht. — Urdhri i ekzekutimit është përgatitur tashmë.
Ajo ngriti dorën sikur do të më godiste, por Gentiani ia kapi kyçin në ajër.
— Mjaft, mami! — i bërtiti. — Humbëm. Kaq. Lëre rehat.
Donika ia shkëputi dorën me inat dhe u largua nëpër korridor, duke përplasur takat fort mbi pllaka. Gentiani mbeti një çast përballë meje. Në sytë e tij kishte diçka të çuditshme: zemërim, rraskapitje dhe… ndoshta pendim.
— Nora, — tha me zë të ulët. — Ti… më fal, nëse… Unë nuk doja që të shkonte kështu. Ishte nëna…
— Gentian, — e ndërpreva. — Ik. Mos thuaj më asgjë. Të gjitha janë thënë.
Ai uli kokën, u kthye dhe shkoi pas së ëmës. E përcolla me sy dhe në mendje më erdhi vetëm një fjali: kaq ishte. Fund.
Unë dhe Ismail Kastrati dolëm jashtë. Dielli ndriçonte fort, ajri ishte i ngrohtë, pothuaj si në fillim vere.
— Urime, Nora, — tha ai. — Fitove përfundimisht. Tani mund të jetosh e qetë.
— Ju faleminderit, — iu përgjigja. — Pa ju nuk do t’ia dilja dot.
— Do t’ia dilnit, — buzëqeshi ai. — Jeni më e fortë nga sa mendoni. Por, për çdo rast, nëse ndodh diçka, më keni gjithmonë në telefon.
U përshëndetëm. U futa në makinë dhe u nisa për në shtëpi. Në kokë kisha një boshllëk të madh. Nuk ndieja as gëzim, as zemërim, as hidhërim. Vetëm lodhje dhe një lehtësim të çuditshëm që më përhapej ngadalë në kraharor.
Dy javë më vonë, përmbaruesit nisën t’i mbanin Gentianit pesëdhjetë mijë lekë për dëm moral dhe shpenzime gjyqësore. Nuk e dija nëse paguante apo jo. Sinqerisht, as më interesonte. E rëndësishme ishte që ai makth kishte marrë fund.
Rreth një muaj më pas, nga një e njohura jonë e përbashkët mora vesh se Luana, bashkë me fëmijët, nuk e kishte marrë kurrë apartamentin që i ishte premtuar. Ajo jetonte me qira në një dhomë të vogël dhe punonte me dy turne për të ushqyer fëmijët. Gentiani, nga ana tjetër, banonte te e ëma. Mirëpo mes tyre kishin filluar grindjet: Donika Mullisi e fajësonte të birin për çdo gjë, i bërtiste se ishte i dobët, pa karakter, leckë burrë. Pastaj ndodhi diçka që askush nuk e kishte parashikuar.
Më mori në telefon Klea, po ajo e njohura me të cilën ndesheshim ndonjëherë në punë.
— Nora, e ke dëgjuar? — më pyeti me zë të ulët, sikur kishte frikë se mos e dëgjonte dikush.
— Çfarë? — nuk e kuptova.
— Donika Mullisi e ka çuar Gentianin në gjykatë. Kërkon t’i kthejë paratë që i dha për avokatin. Thotë se ai i kishte premtuar se do t’ia kthente nëse fitonte, po tani nuk ia jep.
Mbeta pa fjalë.
— Si kështu? Djalin e vet?
— Po, po, — ma vërtetoi Klea. — Shuma nuk është e vogël. Avokati ishte i shtrenjtë. Ajo e kishte pajtuar, ndërsa Gentiani i kishte firmosur një letër borxhi. Tani nuk paguan, thotë se s’ka lekë. Kështu që ajo ngriti padi. Thotë se nuk i ka mbledhur gjithë jetën kursimet që i biri dhe nusja e të birit t’i harxhonin nëpër gjyqe.
Nuk dija nëse duhej të qeshja apo të qaja. Ja ku ishin lidhjet familjare. Ja ku ishte “gjaku i gjakut”. Mjaftoi të hynin paratë në mes dhe nëna ishte gati ta tërhiqte zvarrë djalin e vet në gjykatë.
Por historia nuk mbaroi aty. Një muaj më vonë, Klea më tregoi se Luana ishte zënë keq me të ëmën pikërisht për ato para. Luana mendonte se Donika nuk duhej t’ia kërkonte Gentianit, sepse ai kishte luftuar për familjen. Donika Mullisi e quajti parazite dhe i përmendi të gjitha vitet kur, sipas saj, Luana kishte jetuar mbi kurrizin e saj. Luana iku duke përplasur derën dhe që prej asaj dite nuk flisnin më.
Për Gentianin thoshin se kishte filluar të pinte. Kishte humbur punën, sepse shkonte shpesh i dehur ose me kokë të rënduar nga nata e kaluar. Më pas Donika e kishte nxjerrë nga shtëpia, sepse nuk po ia kthente borxhin. Ai flinte herë te miqtë, herë ku të mundej.
I dëgjoja këto lajme dhe nuk e dija çfarë ndieja. Nga njëra anë, po, ndoshta kishte pak kënaqësi të hidhur. Nga ana tjetër, më kapte trishtimi. Dikur e kisha dashur atë njeri. Dikur kishim qenë familje. Dhe ja ku kishim përfunduar.
Një mbrëmje, ndërsa po i hidhja ushqim maces dhe bëhesha gati të shkoja në kursin e spanjishtes, ra zilja e derës. Pashë nga syri magjik. Në prag qëndronte Gentiani. I dobët, i parruar, me një xhup të ndotur. Dukej i mjerë, i humbur.
E hapa derën. Ai qëndroi disa sekonda pa folur, me sytë përdhe. Pastaj ngriti kokën.
— Nora, më lër të hyj, veç gjysmë ore. Kam ngrirë.
Jashtë bënte ftohtë. Ishte fund nëntori. Psherëtiva dhe u tërhoqa mënjanë. Ai hyri, shkoi drejt kuzhinës dhe u ul në një karrige. Macja fërshëlleu dhe vrapoi drejt dhomës.
— Do çaj? — e pyeta.
— Po, — tundi kokën.
Vura çajnikun në zjarr dhe u ula përballë tij. Ai vështronte përreth, sikur po shihte për herë të parë kuzhinën time.
— E ke bërë të ngrohtë këtu. Pra, është e jotja.
— E imja, — thashë shkurt.
Heshti gjatë. Pastaj filloi të fliste duke parë filxhanin bosh para vetes.
— Ti nuk e ke idenë çfarë ndodhi te ne pas gjyqit. Nëna m’u kthye kundër, Luana po ashtu. Të gjithë kërkojnë para, kurse unë nuk kam. Punën e humba. Nuk kam ku të rri. Erdha te ti… të të kërkoj falje.
— Gentian, — i thashë qetë. — Ti ke kërkuar falje. Disa herë madje.
— Këtë herë e kam seriozisht, — ngriti sytë drejt meje. — I kuptova të gjitha. Isha budalla që dëgjova nënën time. Nora, a mund ta kthejmë gjithçka siç ishte? Do të ndryshoj. Do të gjej punë, do të të dua si më parë. Të lutem.
E shikoja dhe përpara meje nuk shihja më burrin që kisha dashur dikur. Ishte një i huaj. I mjerë, i thyer, por prapë duke u përpjekur të kapte diçka për vete. Ai nuk më donte. Thjesht nuk kishte ku të shkonte.
— Gentian, — i thashë fort. — “Si më parë” nuk ka më. Ti i shkatërrove të gjitha vetë. Jo nëna jote, jo Luana. Ti. Mund t’u thoshe “jo”. Mund të më mbroje. Por ti zgjodhe ata. Tani, kur ata të hodhën jashtë, erdhe te unë. Unë nuk jam strehë rezervë për ditë të këqija.
Ai nuk foli. Heshti gjatë. Pastaj u ngrit.
— Pra, nuk më fal?
— Jo, — iu përgjigja.
Ai tundi kokën, piu çajin deri në fund dhe u nis drejt derës. Në prag u kthye edhe një herë.
— E megjithatë, dikur të kam dashur vërtet.
— Edhe unë të kam dashur, — i thashë. — Por kjo ka qenë shumë kohë më parë.
Ai doli. Mbylla derën dhe mbështeta ballin mbi të. Brenda vetes nuk ndieja as mëshirë, as zemërim, as dhimbje. Vetëm heshtje.
Kapitulli 6. Jeta më pas
Kaluan gjashtë muaj. Gjashtë muaj pa britma, pa gjyqe, pa kërcënime, pa frikë. Nuk dridhesha më kur binte zilja e derës. Nuk kisha më frikë të dilja në rrugë. Nuk prisja më që nga një çast në tjetrin të shfaqej ndonjë pabesi e re. Gjithçka kishte përfunduar. Njëherë e mirë.
Spanja doli edhe më e bukur nga sa e kisha ëndërruar. Dy javë në bregdet, me pamje nga deti, mes të moshuarve spanjollë që flisnin pa pushim dhe ma korrigjonin shqiptimin me dashamirësi. U ktheva e nxirë nga dielli, e çlodhur dhe me një vendim të prerë: do ta mësoja gjuhën në mënyrë të përkryer. Kursin e vazhdova. Tashmë lexoja artikuj të shkurtër në internet dhe arrija të mbaja një bisedë të thjeshtë.
Edhe në punë gjërat shkonin mirë. Pas ngritjes në detyrë ndihesha më e sigurt. Merrja përsipër detyra më të vështira dhe njerëzit filluan të më respektonin. Edhe marrëdhëniet me kolegët u bënë më të ngrohta. Ndoshta sepse kisha ndryshuar unë vetë. Nuk isha më ajo Nora e trembur, që kishte frikë të hapte gojën edhe kur kishte të drejtë.
Macja ime, Ylli, ishte shëndoshur në mënyrë të pahijshme. Veterineri tha se duhej futur në dietë, por unë nuk arrija t’i mohoja ndonjë copëz shtesë. Ai rrinte në parvazin e dritares, ndiqte zogjtë me sy dhe mbyllte qepallat me kënaqësi nën rrezet e diellit.
Bleva edhe një makinë. Të vogël, të përdorur, por në gjendje të mirë. Tani mund të dilja jashtë qytetit, të vizitoja nënën time birësuese — shoqen e teze Melihates — që jetonte në fshat. Ajo u gëzua kur pa se më në fund po merrja veten dhe pushoi së më mëshiruari. Mjaft me mëshirë. Kishte nisur një jetë e re.
Një mbrëmje të premteje, rrija në kuzhinë, pija çaj dhe shfletoja telefonin. Ylli flinte në prehrin tim. Telefoni ra. Numri ishte i panjohur, fiks. U përgjigja.
— Po dëgjoj.
— Nora? — u dëgjua një zë gruaje, i moshuar, pak i ngjirur.
— Po, unë jam.
— Jam Donika Mullisi, — tha ajo. — Ish-vjehrra jote.
Për pak sa nuk u mbyta me çaj. Gjashtë muaj heshtje dhe papritur telefonatë prej saj. Për çfarë?
— Mirëmbrëma, Donika Mullisi, — thashë me kujdes. — Ka ndodhur diçka?
— Ka ndodhur, — psherëtiu rëndë. — Gentiani është në spital. Në gjendje të rëndë. Ka kërkuar të të shohë. E di që pas gjithë asaj që bëmë nuk kam të drejtë të të kërkoj asgjë, por… ndoshta vjen? Ai është i turbullt, flet përçart, të thërret ty.
Heshta. Ishte tepër e papritur. Tepër e çuditshme.
— Çfarë ka? — pyeta.
— Zemrën, — tha ajo. — Mjekët thonë infarkt. Mezi e kthyen në jetë. Tani është në reanimacion. Pyet vazhdimisht për ty. Nuk dija a duhej të të telefonoja apo jo, por ndërgjegjja nuk më la rehat.
M’u kujtua ajo mbrëmja e fundit, kur Gentiani qëndronte në pragun e shtëpisë sime: i rrënuar, i humbur, me xhupin e pistë. M’u kujtua refuzimi im. Dhe mënyra si iku.
— Ku ndodhet? — e pyeta.
— Në spitalin e qytetit, te kardiologjia. Godina e dytë, kati i pestë. Nora, të lutem, eja. E di që kemi faj para teje, por edhe ai njeri është.
E mbylla telefonin dhe qëndrova gjatë pa lëvizur, duke parë murin përballë. Ylli u zgjua, më pa me sytë pyetës dhe më preku dorën me hundë. E përkëdhela, por mendja më kishte shkuar diku tjetër.
Pse më kërkonte? Çfarë donte të më thoshte? Dhe pse duhej të shkoja unë? Unë i kisha vënë pikë kësaj historie. Ose të paktën kështu mendoja. Por brenda meje u trazua diçka: ndoshta mëshirë, ndoshta kureshtje, ndoshta mbetje të ndjenjave të dikurshme.
Të nesërmen në mëngjes telefonova Klean, atë të njohurën e përbashkët që më kishte treguar për sherrin e tyre. Ajo punonte infermiere pikërisht në spitalin ku ishte shtruar Gentiani.
— Klea, përshëndetje. Je në punë sot? — e pyeta.
— Po, jam turni i parë. Pse?
— Mund të më shohësh një pacient? Gentian K., kardiologji. Më thanë se ka bërë infarkt. Si është?
Klea psherëtiu.
— Ah, Nora, gjendje e vështirë. E sollën dje, mezi e shpëtuan. Tani është në reanimacion, stabil, por rëndë. Mjekët thonë se po mbijetoi, do të jetë mrekulli. Zemra e konsumuar, alkool, stres… Do vish?
— Nuk e di, — thashë sinqerisht. — Më mori e ëma dhe m’u lut.
— Shikoje vetë, — tha Klea. — Vetëm ki parasysh: ajo rri aty gjithë kohën. Vjen edhe Luana. Mund të ketë skena.
— Luana? — u habita. — Po ato nuk flisnin më.
— Duket se janë pajtuar, — mërmëriti Klea. — Sëmundja i zbut të gjithë.
E mbylla telefonin dhe rashë në mendime. Luana ishte aty. Donika Mullisi ishte aty. Gentiani ishte në reanimacion. Të shkoja do të thoshte të rrezikoja një sherr të ri. Të mos shkoja, ndoshta një ditë do të pendohesha që nuk u përshëndeta, nëse ndodhte më e keqja.
Vendosa të shkoja. Por jo vetëm.
I telefonova Ismail Kastratit. U habit, por pranoi të më shoqëronte, jo si avokat, por si mik. U takuam para spitalit në orën gjashtë të mbrëmjes. Kishte veshur xhinse dhe xhup, pa kostumin e tij të zakonshëm serioz. Dukej më i afërt, pothuaj shtëpiak.
— Jeni e shqetësuar? — më pyeti teksa po shkonim drejt hyrjes.
— Nuk e di, — iu përgjigja. — Gjithçka më duket e çuditshme. Gjashtë muaj pa u parë dhe tani papritur kështu.
— Mbajeni veten, — tha ai. — Jam këtu. Nëse ndiheni keq, ikim menjëherë.
Godina e dytë, kati i pestë. Era e spitalit më goditi që në korridor: ilaçe, klor, diçka e rëndë dhe e padukshme që të shtypte kraharorin. Gjetëm repartin e reanimacionit. Në korridor, mbi karriget plastike, rrinin Donika Mullisi dhe Luana.
Sapo më pa, Donika u ngrit. Edhe Luana u çua, por më vështroi nga poshtë vetullave, me armiqësi të hapur. Të dyja dukeshin më të plakura dhe të lodhura. Donika kishte veshur një pallto të vjetër, flokët e thinjur i kishte të shprishur, pa modelin e saj të zakonshëm të ngritur. Luana ishte me tuta sportive, me rrathë të errët poshtë syve.
— Erdhe, — tha Donika Mullisi. Në zërin e saj nuk kishte më urrejtje, vetëm rraskapitje. — Faleminderit.
— Si është? — pyeta.
— Infarkt i madh, — u përgjigj ajo. — Mjekët thanë se zemra iu ndal. Mezi e rikthyen. Tani po përmendet, por është rëndë. Natën të kërkoi. Të thërriste.
Luana nuk tha asgjë. Vetëm më shikonte me një shprehje që nuk arrija ta kuptoja.
— Mund ta shoh? — pyeta.
— Po pyes infermieren, — tha Donika dhe shkoi te sporteli. U kthye pas pak. — Mundesh, por jo gjatë. Pesë minuta. Dhe vetëm ti.
U ktheva nga Ismail Kastrati. Ai tundi kokën.
— Shkoni. Unë pres këtu.
Hyra në dhomë. Brenda mbretëronte një qetësi e rëndë, e ndërprerë vetëm nga zhurmat e aparaturave. Gentiani shtrihej në krevat, i lidhur me tela dhe tuba. Fytyra i dukej gri, e rënë, sytë i kishte të mbyllur. U afrova ngadalë dhe u ula në karrigen pranë tij.
— Gentian, — e thirra me zë të ulët.
Ai hapi sytë. Ishin të turbullt, mezi përqendroheshin. Më pa dhe befas në vështrimin e tij u shfaq diçka e gjallë.
— Nora… — pëshpëriti. — Erdhe… Faleminderit.
— Mos fol, — i thashë. — Mjekët thanë se nuk duhet të lodhesh.
Ai lëvizi kokën dobët.
— Duhet… të them… Më fal… Për të gjitha. Për nënën, për Luanën, për gjyqin… Për faktin që nuk të mbrojta… Isha budalla.
— Ka kaluar, — iu përgjigja. — Mbaroi.
— Jo gjithçka, — kolliti dhe frymëmarrja iu rëndua. — Dua të di… A më ke falur?
E shikoja dhe mendoja. A e kisha falur? Ndoshta po. Jo për të, por për veten time. Që të mund të lirohesha.
— Të kam falur, — thashë. — Prej kohësh.
Ai mbylli sytë dhe një lot i rrëshqiti në faqe.
— Faleminderit… — pëshpëriti. — Ti je e mirë… Gjithmonë ke qenë e mirë… Kurse unë…
— Fli, — i thashë. — Shërohu. Unë duhet të iki.
U ngrita, por ai hapi sytë dhe më kapi dorën. Shtrëngimi ishte i dobët, megjithatë këmbëngulës.
— Nora… Nëse mbijetoj… A mund të të telefonoj ndonjëherë? Vetëm të të dëgjoj zërin?
Heshta për pak. Pastaj tunda kokën.
— Mundesh.
Ai ma lëshoi dorën dhe mbylli sytë. Dola nga dhoma.
Në korridor më prisnin të tre. Donika Mullisi më pa me pyetje në sy, Luana ende me të njëjtën ashpërsi.
— Çfarë tha? — pyeti ish-vjehrra.
— Folëm, — iu përgjigja. — Kërkoi falje.
— Dhe ti e fale? — pyeti Luana me mosbesim.
— Ty ç’të duhet? — u ktheva drejt saj. — Nuk është puna jote.
— Është! — shpërtheu ajo papritur. — Ai është vëllai im! Dhe për shkakun tënd për pak vdiq!
— Për shkakun tim? — nuk u besoja veshëve. — Luana, je në vete? Ju të dyja e shtytë drejt gjyqit. Ju i bëtë presion. Ju e shtrydhët derisa nuk mbeti më gjë prej tij!
— Heshtni të dyja! — ndërhyri Donika Mullisi ashpër. — Jemi në spital. Mos bërtisni këtu.
Luana mbylli gojën, por vështrimi i saj mbeti plot urrejtje. U ktheva nga Donika.
— Unë po iki. Nëse ndodh diçka, më telefononi.
— Nora, — më ndali Donika. — Faleminderit që erdhe. E di që kemi faj. Por ti… ti je njeri i mirë. Ai tha të vërtetën.
Nuk iu përgjigja. Thjesht u nisa drejt ashensorit, ku më priste Ismail Kastrati.
Dolëm jashtë. Kishte rënë mbrëmja. Dritat e rrugës ishin ndezur. Bënte ftohtë, por ajri i freskët pas rëndesës së spitalit më dukej shpëtim.
— Si jeni? — më pyeti ai.
— Çuditshëm, — thashë. — Më kërkoi falje. Tha se më kishte dashur.
— Po ju? — më pa me kujdes.
— Unë e fala, — thashë. — Ndoshta jo atë, por veten. Për vitet që durova. Për faktin që nuk u largova më herët. Për të gjitha herët kur lejova të më përdornin.
— Kjo është e drejtë, — tundi kokën ai. — Falja shpesh nuk u duhet atyre. Na duhet neve.
— Po bëheni filozof, — buzëqesha lehtë.
— Avokatët zakonisht janë cinikë, — qeshi ai. — Por nganjëherë nuk bën keq të jesh pak filozof.
Ecëm drejt makinës. Ai më propozoi të më çonte në shtëpi dhe unë pranova. Rrugës heshtëm. Secili ishte zhytur në mendimet e veta. Para pallatit tim, ai ndaloi makinën dhe tha:
— Nora, ju e përballuat shumë mirë. Mos u dorëzoni. Dhe nëse keni nevojë për diçka, jam pranë.
— Faleminderit, Ismail Kastrati, — iu përgjigja. — Më keni ndihmuar shumë. Jo vetëm si avokat.
Ai buzëqeshi, tundi kokën dhe u largua. Unë u ngjita në apartamentin tim, ku më prisnin Ylli i shëndoshë dhe heshtja.
Një javë më vonë më telefonoi Donika Mullisi. Më tha se Gentianin e kishin nxjerrë nga reanimacioni dhe e kishin çuar në një dhomë të zakonshme. Po përmirësohej. Pastaj shtoi:
— Nora, më kërkoi të të them se i mban mend fjalët e tua. Dhe se do të jetojë. Për ty, thotë.
— Jo për mua, — i thashë. — Për veten. Le të jetojë për veten.
— Do të vish prapë? — pyeti ajo me ndrojtje.
— Jo, Donika Mullisi, — u përgjigja. — Unë u përshëndeta. Tani duhet të vazhdojë vetë.
Ajo psherëtiu, por nuk kundërshtoi.
Një muaj më vonë mora vesh se Gentiani kishte dalë nga spitali, kishte shkuar te disa të afërm në një qytet tjetër, kishte hequr dorë nga alkooli dhe kishte gjetur punë. Luana me fëmijët ishte kthyer te e ëma; thuhej se ishin pajtuar. Donika Mullisi, sipas fjalëve të njerëzve, ishte bërë më e heshtur dhe më e butë. Sëmundja e të birit e kishte ndryshuar.
Sa për mua, jeta vazhdonte mirë. Shkoja në kurs, mësoja spanjisht, vizitoja nënën, rrisja macen time. Ndonjëherë takohesha me Ismail Kastratin. Pinim kafe, bisedonim. Pa nënkuptime, pa asgjë të tepërt. Thjesht një komunikim i këndshëm, i qetë.
Një mbrëmje, ulur në kuzhinë duke parë perëndimin, e kapa veten duke menduar se, për herë të parë pas shumë vitesh, ndihesha mirë vetëm. Jo e vetmuar. Mirë. E qetë. E sigurt. Isha zonja e jetës sime. Mbështetja ime.
Ylli kërceu në prehrin tim dhe filloi të gërhiste i kënaqur. E përkëdhela dhe buzëqesha.
Teze Melihate kishte pasur të drejtë. Unë isha e fortë. Thjesht nuk e dija.
Tani e di.