— Kaloje shtëpinë e verës në emër të Inës sime. Ti, fundja, nuk e ke merituar fare!
Dritani shtyu tutje pjatën bosh, fshiu buzët me një pecetë letre dhe e nguli vështrimin te gruaja, sikur sapo të kishte shpallur një vendim gjykate.
Ornela mbeti pa lëvizur pranë lavamanit. Uji që rridhte nga çezma përplasej me zhurmë mbi tiganin e palarë, ndërsa stërkalat i binin përparëses. Ajo e mbylli ngadalë rubinetin. Për një çast iu duk se nuk kishte dëgjuar mirë. Ose ndoshta i shoqi, i ngopur pas darkës, kishte bërë ndonjë shaka pa kripë.
— Thuaje edhe një herë, — kërkoi ajo.
Nuk u kthye menjëherë. Brenda saj nuk shpërtheu zemërimi i zakonshëm. Vetëm një hutim i rëndë, i ngjitur, si baltë.
— Çfarë ka këtu për ta përsëritur? — Dritani hapi duart dhe u mbështet pas këndit të kuzhinës. — Po them që shtëpia duhet kaluar në emër të Inës. Ajo ka më shumë nevojë. Ka kredi për shtëpinë, tre djem për të rritur. Fëmijët kanë nevojë për ajër të pastër. Kurse ti atje vetëm prish bahçet dhe kërrus shpinën.
Ornela shpëlau gishtat nën rrjedhën e ujit, shkundi pikat prej tyre dhe më në fund u kthye nga ai.
Atë shtëpi verore e kishte blerë tre vjet më parë. Nuk i kishte rënë nga qielli. Fillimisht kishte shitur garsonieren e vogël e të vjetër të gjyshes, diku në skajin më të largët të qytetit. Pastaj kishte shtuar çdo kursim të vetin. Para të mbledhura që nga koha e studimeve, duke hequr dorë nga pushimet, nga çizmet e reja, nga shumë gjëra të vogla që të tjerët i quajnë të zakonshme. Trualli kishte qenë i mrekullueshëm, me një shtëpi të fortë prej druri, edhe pse krejt e lënë pas dore.
Dritani atëherë nuk kishte lëvizur as gishtin. I kishte thënë se nuk i hynin në sy këto “kënaqësi toke”. Ai, sipas vetes, ishte njeri qyteti; gërmimi në dhe ishte punë pensionistësh.
Në punime nuk kishte shkuar. Gardhin nuk e kishte ndrequr. Dërrasa nuk kishte mbajtur. Gjatë gjithë atyre tre viteve nuk kishte marrë një herë çekiç në dorë. Ama për mish të pjekur vinte rregullisht. Gjithmonë kur gjithçka ishte gati. Madje sillte edhe shokët për fundjavë.
Dhe tani, si përfundim, ajo nuk e paskësh merituar.
Ornela u mbështet me shpinë te mobiliet e kuzhinës dhe kryqëzoi duart ende të lagura.
— Sa bukur po na del kjo punë, — tha ajo ngadalë, me një ironi të ftohtë.
E shihte të shoqin dhe nuk arrinte ta kuptonte qetësinë e tij.
— Pra, unë e bleva. Unë futa paratë e mia. Unë e rregullova nga fillimi në fund. Dhe tani na qenka më e nevojshme për motrën tënde? Më thuaj, mbi ç’bazë?
— Mbi bazën që jemi familje! — shpërtheu Dritani.
Ai u ngrit rëndë nga tavolina, sikur dikush t’i kishte fyer ndjenjat më të shenjta.
— Ina po mbytet në atë apartamentin e saj me dy dhoma! — vazhdoi me zë të prerë. — Djemtë janë të zbehtë si kërpudha. Rrinë gjithë ditën me telefon në dorë. Pushime a ndonjë kurë s’i përballon dot, duhen një mal me para. Ajo i mban e vetme të tre. Kurse ne kemi një shtëpi të tërë që rri kot!
— Nuk rri kot.
Ornela e shtyu kavanozin me turshi specash, gjysmë të ngrënë, më pranë skajit të tavolinës.
— Unë jetoj atje gjithë verën. Ajo është vendi im për të marrë frymë. Shkoj pas pune që të kem pak qetësi. Çdo fundjavë e kaloj aty.
— Ah, lëre tani! — Dritani bëri një gjest përçmues me dorë.
Ai i ra rrotull tavolinës dhe u ndal përballë saj.
— Çfarë vendi për të marrë frymë? Rri vetëm si e humbur. Je egërsuar fare. Mund të hapje pak vend, siç i ka hije njeriut me të afërmit. Unë tashmë ia kam premtuar motrës. I thashë që nga maji mund të hyjnë brenda.
Ornelës iu pre fryma.