Iu kujtua befas vera e kaluar, kur Ina kishte ardhur një herë të vetme në shtëpinë e saj të verës.
Kunata ishte sorollatur nëpër shtegujt e rregulluar me kujdes, duke rrudhur hundën me neveri. Kishte gjetur sebep të shante edhe ngjyrën e perdeve në verandë. Nuk i kishte shkuar ndër mend as t’i shpëlante pjatat pas vetes. Ama ishte ankuar me zë të lartë se interneti kapte vetëm pranë gardhit. Një zonjëz qyteti, nga ato që mendojnë se bota u ka borxh thjesht pse ekzistojnë. Burrin e kishte përzënë vetë nga shtëpia, pagesën për fëmijët e merrte rregullisht, por sa herë i jepej rasti, hiqej si e shkretë e pa mbështetje.
Dhe pikërisht kësaj gruaje duhej t’i dorëzonte Ornela shtëpinë e vet?
— Pra, ia paske premtuar, — tha ajo ngadalë, sikur po kërkonte ta dëgjonte edhe një herë.
U përpoq ta mbante zërin të qetë. Pa britma. Pa skena.
— Po, ia premtova. Çfarë ka këtu për t’u habitur?
Dritani ngriti supet. Në fytyrë i lexohej bindja e fortë se kishte të drejtë në çdo fjalë.
— Ti nuk je njeri koprrac. Një verë do ta kalosh në qytet, s’të gjen gjë. Kemi edhe kondicioner këtu. Kurse shtëpinë e verës e kalojmë me akt dhurimi, që të mos merremi me taksa. Edhe Ina do të jetë më e qetë. Të mos ketë frikë se mos të teket ty nesër e pasnesër dhe e nxjerr jashtë.
Ornela mbeti pa fjalë. Jo nga habia e zakonshme, por nga ajo paturpësi e pastër, e kthjellët, e thënë sikur të ishte gjëja më normale në botë.
Ajo e vështroi burrin me të cilin kishte ndarë pesëmbëdhjetë vite jetë. Dhe për një çast iu duk si i huaj. Ose, më saktë, më në fund po e shihte ashtu siç kishte qenë gjithmonë, pa atë mjegullën e butë që i kishte vënë vetes përpara syve. Ai vërtet besonte se kishte të drejtë. Besonte se mund të vendoste për pronën e saj. Besonte se të afërmit e tij ishin të shenjtë, ndërsa mundi, paratë dhe dëshirat e saj ishin ca teka grash, që mund të shtypeshin pa shumë mendim.
— Po fundjavat e tua me mish në zgarë si do t’i bësh? — e pyeti ajo me ironi të ftohtë. — Ku do ta pish birrën me shokët? Ina do t’ju vërë në rresht që ditën e parë.
— Mos u shqetëso për këtë! — ia ktheu Dritani me një gëzim të çuditshëm, duke tundur dorën. — E kemi biseduar edhe atë. Unë do të shkoj tek ata për fundjava. Sauna, mish, tavolinë siç duhet. Ina për vëllanë e saj gjithmonë do të shtrojë diçka. Jo si disa të tjera.
Sytë ia hodhi me nënkuptim tiganit bosh mbi sobë.
— Mrekulli. Sa bukur i paske rregulluar të gjitha!
Ornela tundi kokën ngadalë.
— Për të shpërndarë pasurinë e tjetrit, nuk duhet ndonjë mendje e madhe. Vetëm se një hollësi të vogël e paske harruar, Dritan.
— Çfarë paskam harruar? — u ngrys ai menjëherë.
Bëri një hap drejt saj. Fytyra nisi t’i skuqej.
— Shtëpia e verës është imja. Në letra. Në ndërgjegje. Dhe sipas ligjit. Paratë nga shitja e apartamentit të gjyshes sime kanë qenë në llogarinë time. Motra jote nuk ka asnjë lidhje me atë shtëpi. Dhe, meqë ra fjala, as ti.
Dritani u bë flakë i kuq. Iu fry qafa nga inati.
— Ah, kështu na doli kënga! — shpërtheu ai. — Kur duhet të hyjnë para në shtëpi, atëherë quhet buxhet i përbashkët! Kur vjen puna për të ndihmuar njerëzit e mi, ti bën sikur s’të përket fare!
— Cilat para sjell ti në këtë shtëpi? — ia ktheu Ornela me një zgjatje therëse të fjalëve.
Tani nuk arrinte më të ndalej.
— Rrogën tënde? Atë që mjafton vetëm për karburantin e makinës sate dhe për cigaret? Faturat i paguajmë nga karta ime prej tre vitesh. Ushqimet i blej unë me shpërblimet e punës.
Dritani shtrëngoi nofullat dhe u duk sikur po kërkonte fjalën më të rëndë për t’ia hedhur në fytyrë.