— Je një egoiste e pashërueshme, Ornela! — shpërtheu Dritani me të bërtitura.
Ai bëri sikur nuk i dëgjoi fare faktet që i dhembnin. Vazhdoi të sillej nëpër kuzhinë, duke tundur duart sikur po mbante një fjalim para publikut.
— Pesëmbëdhjetë vjet i kam groposur me ty! Vitet më të mira të jetës! Shëndetin e kam lënë në punë! Dhe ti je gati të mbytesh për një copë tokë! T’u dhimbs për nipat e mi, për fëmijët e gjakut! Zemërgur, moj qyqe pa shpirt!
Fjalët i dilnin njëra pas tjetrës, të vjetruara e të përdorura kushedi sa herë. Po mundohej ta shtypte me faj, ashtu siç kishte bërë me qindra herë më parë.
Zakonisht Ornela ngatërrohej. Fillonte të shpjegohej, të zbuste tonin, të gjente një mënyrë për të mos e çuar debatin më tej. Përpiqej t’i provonte se nuk ishte njeri i keq, se e respektonte familjen e tij, se nuk kishte asgjë kundër tyre. Por atë çast, duke parë fytyrën e tij të skuqur nga inati, ajo ndjeu vetëm një lodhje të rëndë, të mpirë. I erdhi keq deri në neveri për gjithë energjinë që kishte harxhuar duke i shërbyer këtij burri që sillej si djalë i përkëdhelur.
Mbi tavolinë telefoni i Dritanit nisi të dridhej me zhurmë. Ekrani u ndez dhe mbi të u shfaq emri: “Ina”.
Dritani u pre në mes të fjalisë. E rrëmbeu menjëherë celularin dhe shtypi butonin e përgjigjes, por nga nxitimi preku gabimisht altoparlantin.
— Hë, vëllaçko? — u dëgjua në gjithë kuzhinën zëri i gjallë i kunatës. — U lodha duke pritur! Fole me atë tënden? Kur mund t’i marrim çelësat? Se unë ua kam premtuar çunave, po i bëjnë gati plaçkat. Dhe thuaji të mos e marrë frigoriferin. I vjetri nuk na duhet; ai që ka ajo aty është shumë në rregull.
Dritani, i zverdhur në çast, shtypi me ngut ekranin dhe e hoqi zërin e hapur. E ngjeshi telefonin pas veshit.
— Ina, të marr unë pak më vonë. Këtu… po flasim për hollësitë. Mirë, më pas.
E mbylli telefonatën. Pastaj e vendosi celularin mbi tavolinë me ekranin poshtë dhe kolliti thatë, si për të mbuluar sikletin.
— E sheh? — tha më në fund. — Njerëzit kanë nisur të bëjnë gati gjërat. Nuk veprohet kështu, Ornela. Njeriu duhet të ketë pak zemër.
Pastaj, sikur të kishte nxjerrë më në fund armën e fundit, shtoi me zë të prerë:
— Nëse nuk e kalon shtëpinë në emër të tyre, unë sinqerisht nuk e kuptoj pse vazhdojmë të jetojmë bashkë!
E pa të shoqen me një lloj triumfi të shëmtuar. Priste frikë. Priste që fjala “ndarje” ta trondiste Ornelën, ta hidhte në krahët e tij, ta bënte të lutej, të zbutej, të premtonte gjithçka.
Por Ornela mbështeti pëllëmbën në buzën e banakut dhe ia nguli sytë drejt.
— Faleminderit, Dritan, — tha qetë.
Ai përpëriti sytë. I gjithë ai vrull akuzues iu shfry përnjëherë, sikur të ishte përplasur pas një muri të padukshëm.
— Çfarë? Për çfarë faleminderit? — pyeti me dyshim.
— Që e the tani. Dhe që ma kërkove kaq hapur shtëpinë e pushimit.
Zëri i Ornelës mbeti i sheshtë, pa ulërima, pa dridhje.
— Unë ende dyshoja te vetja. Mendoja mos ndoshta po e teproja, mos po kapesha pas gjërave të vogla. Thosha me vete se mbase po kalon një periudhë të vështirë, ke probleme në punë, duhet të duroj edhe pak. Por ti sapo m’i rendite të gjitha aq qartë, sa nuk ka më vend për hamendësime.
— Për çfarë po flet, moj? — u hutua ai.
Siguria në zërin e Dritanit u thye. Në vend të saj u dëgjua një nervozizëm i hollë, gati histerik.
— Po flas për faktin që koha e bujkrobërisë ka mbaruar prej kohësh. Dhe unë nuk kam ndërmend të të shërbej më, ndërkohë që ti zgjidh hallet e motrës sate me pronën time.
Ornela u kthye pa thënë asgjë tjetër dhe doli në korridor.
Dritani u zvarrit pas saj, duke fërkuar rëndë shapkat mbi laminat. Ende nuk po e pranonte dot se plani i tij “i përsosur” sapo kishte marrë krisjen e parë serioze.
Ornela u ndal pranë pasqyrës dhe hapi dollapin e vogël në hyrje.