Nga aty nxori çelësat e makinës së tij. Ishin po ata çelësa me varësen që ia kishte blerë vetë për Vitin e Ri. Pa u menduar gjatë, ia hodhi drejt duarve.
Dritani i kapi më shumë nga instinkti sesa nga gatishmëria. Për pak i ranë në dysheme.
— Mblidhi plaçkat, Dritanush.
— Ornela, çfarë të ka shkrepur tani?
Ai i rrotulloi çelësat në pëllëmbë, i hutuar. Herë shikonte ato, herë fytyrën e gruas.
— Çfarë makine? Ku të shkoj unë? Është natë! Unë nuk lëviz askund!
— Te Ina do shkosh, — ia preu shkurt Ornela. — Vërtet, ajo ka vetëm një apartament me dy dhoma dhe tre djem. Po fundja, jeni familje, apo jo? Ju mbani njëri-tjetrin në krahë. Do ngjesheni pak, si të afërm. Kondicioner nuk ka, por mërzi s’do të kesh. Edhe frigoriferi yt i dashur aty është.
Ajo u zgjat te rafti i sipërm i dollapit dhe nxori një çantë sportive. E hodhi pa ceremoni pranë këmbëve të tij.
— Ti je acaruar kot! — u përpoq Dritani të tërhiqej.
Tashmë e kishte kuptuar se loja nuk i kishte dalë. Zëri iu zbut menjëherë dhe mori një ton lutës.
— Unë vetëm propozova, moj! Nëse nuk do t’ia falësh, mirë, le t’i lëmë të rrinë këtu vetëm nja dy muaj… U grindëm, kaq ishte. Kujt nuk i ndodh? Ornela, boll tani me këto marrëzira!
— Mbaroi. Nuk ka më bisedë, — e ndali ajo ftohtë.
Nuk ngriti zërin. Nuk nisi t’i numëronte plagët e vjetra. Nuk i përmendi faturat e papaguara, as përtacinë e tij, as gjithë ato vite kur kishte mbajtur gjithçka mbi shpinë. Papritur, prania e këtij njeriu iu duk e padurueshme nga mërzia.
Pas dyzet minutash, brava kërciti. Dritani iku. Natyrisht, nuk iku në heshtje. Përplasi fjalë për padrejtësinë e botës, mallkoi interesin e grave, u betua se një ditë ajo do t’i lutej në gjunjë. Megjithatë, në gjithë atë zemërim, nuk harroi të merrte nga kuzhina edhe kavanozin me atë gjellën e mbetur me speca.
Ornela rrotulloi shulin e derës dhe mbështeti shpinën te metali i ftohtë. Nga muri përballë vinte zëri i mbytur i televizorit të fqinjit. Brenda shtëpisë ra një qetësi e çuditshme, pothuajse e panjohur. Askush nuk kërkonte çaj. Askush nuk ankohej se ishte lodhur nga puna. Dhe asaj iu duk sikur një gur i madh iu hoq nga kraharori.
Në fillim të verës, Ornela mbolli përgjatë gardhit disa rrënjë të reja trëndafilash kacavjerrës. Fundjavat i kalonte në shtëpinë e fshatit. Dëgjonte zogjtë, punonte në kopsht dhe shijonte luksin e thjeshtë që të mos i jepte llogari askujt. Kërkesën për divorc e kishte dorëzuar tashmë; Dritani nuk kishte çfarë të ndante me të.
Një ditë, fqinja e parcelës, Kujtesa Mullisi, erdhi për disa fidanë domatesh. Si zakonisht, solli me vete edhe lajmet më të freskëta. I tregoi se e kishte parë Dritanin në qytet. Dukej i rrënuar, i zymtë dhe i nxehur me gjithë botën.
Thuhej se vazhdonte të rrinte te motra e tij e dashur. Flinte në një krevat portativ të ngjeshur në kuzhinën e ngushtë. Nipërit, që tashmë ishin rritur, nuk e lejonin të hynte në dhomat e tyre. Aty kishin rregullat e veta. Dy gra në një shtëpi janë boll të vështira; por një vëlla i rritur, i mësuar me rehati, në një apartament të vogël me tre djem, ishte katastrofë më vete. Ina madje kishte telefonuar disa të njohur të përbashkët, duke u ankuar me zë të lartë se Dritani po u hante bukën fëmijëve të saj dhe nuk jepte asnjë lek për shpenzimet e shtëpisë. Kërkonte që Ornela ta merrte prapë.
Ornela vaditi lulet e sapombjella me vaditëse. Pastaj ngriti fytyrën nga dielli i ngrohtë i qershorit dhe buzëqeshi. Trëndafilat, atë vit, premtonin të çelnin më bukur se kurrë.