— Hiqe menjëherë atë, në korridor është vjehrri me mysafirët! — Vjollca Qafoku ma rrëmbeu nga shpina shallin e leshtë dhe u përpoq të ma shkëpuste Arditin tremuajsh nga gjiri.
— A jeni në vete? — ia kapa kyçin e dorës, teksa ndjeva thonjtë e saj që më nguleshin në lëkurë.
— Ti s’qenke në vete! Fare je lëshuar! — fërshëlleu ajo, duke hedhur sy të shqetësuar nga dera gjysmë e hapur e dhomës së gjumit.
Arditi humbi gjirin, nxori një zë të pakënaqur dhe ia plasi të qarit me të madhe. Në bluzën time u përhap menjëherë një njollë e lagësht, ngjitëse.
— Vjollca Qafoku, dilni nga dhoma, — thashë, duke e hedhur sërish shallin mbi supe dhe duke e shtrënguar djalin pas vetes.
— Ç’turp, more Zot, — ajo shtrembëroi buzët me neveri, duke parë njollën në bluzën time. — Nënat me edukatë fshihen në një qoshe. Kurse ti je ulur në mes të krevatit, si lopë në livadh. Asnjë pikë turpi s’ke.
Dera kërciti dhe u hap edhe më shumë. Në prag u shfaq Endrit Frashëri. Në duar mbante një pirg pjatash të pastra për tortën.
— Endrit, shikoje pak gruan tënde, — iu kthye menjëherë e ëma. — Hyra ta pyes ku ta hedh mbulesën e pistë të tavolinës, ndërsa ajo këtu i ka nxjerrë të gjitha sheshit. Të paktën ta mbyllte derën me shul!
— Dasha, po edhe ti… — Endrit Frashëri uli sytë mbi pjatat. — Aty kalon babai, është edhe xhaxha Flamur Qosja. Është pak e sikletshme.
— Po ushqej djalin tënd në dhomën tonë të gjumit, — shqiptova ngadalë. — Dera ishte e mbyllur. Nëna jote hyri pa trokitur.
— Në shtëpinë e tim biri nuk kam pse trokas! — ma preu Vjollca Qafoku. — Dhe, për më tepër, gratë normale prej kohësh kanë kaluar te biberoni. Përgatit qumështin pluhur, është pastër, është qytetëruar, edhe babai mund ta ushqejë. Kurse ti bën sikur sakrifikohesh. E ke lidhur djalin pas vetes që të mos bësh asgjë në shtëpi!
— Dilni, — përsërita.
Endrit Frashëri psherëtiu rëndë, i vendosi pjatat mbi komodinë dhe e kapi të ëmën për bërryli.
— Hajde, mami. Le ta ushqejë deri në fund.
Ata dolën. Nga korridori e dëgjova vjehrrën që, me një pëshpërimë të lartë e teatral, i ankohej xhaxha Flamur Qosjes se rinia e sotme e kishte humbur krejt turpin dhe e kishte kthyer amësinë në një proces shtazor.
E mbështolla Arditin edhe më fort me krahë dhe, me vete, u betova se këmba e saj nuk do të shkelte më në atë dhomë gjumi.
Të enjten, Endrit Frashëri u kthye nga puna në orën nëntëmbëdhjetë e dyzet. Po laja enët, kur në korridor ranë me zhurmë mbi dysheme dy qese të stërmëdha.
— Dasha, — thirri burri. — Hajde më ndihmo t’i sistemoj, se ende s’i kam larë duart.
Fshiva duart me peshqirin e kuzhinës dhe dola në paradhomë. Nga cepi i shqyer i njërës qese plastike dukeshin kanaçe metalike, të rrumbullakosura.
— Çfarë është kjo? — u ula galiç dhe nxora njërën prej tyre.
Qumësht pluhur për foshnja, i importuar, i klasit premium. Me një bordurë të artë në etiketë. Hodha sytë edhe te qesja tjetër. Edhe ajo ishte plot me të njëjtat kanaçe.
— I bleu mami, — Endrit Frashëri hoqi atletet dhe tërhoqi hundët. — Gjashtëmbëdhjetë kuti. Tha se Arditit nuk po i mjafton qumështi yt.
— Kujt nuk po i mjafton? — u drejtova menjëherë. — Endrit, dje ishim te pediatri. Arditi ka shtuar nëntëqind e pesëdhjetë gramë brenda muajit. Ai po merr peshë për mrekulli.
— Epo, mami thotë se me të diçka nuk shkon.