— …se është si i nxirë.
— Nëna jote e pa vetëm para një jave, — ia ktheva ftohtë. — Dhe nuk është fare i nxirë. Sa kushtoi kjo?
Endrit Frashëri kruajti zverkun dhe ia shmangu sytë nga unë, duke i ngulur te varësja pranë derës.
— Ç’rëndësi ka, Dasha? Është dhuratë.
— Endrit, sa para?
Ai e nxori përgjigjen me zor, sikur po e shtrëngoja ta pranonte një faj.
— Nga katër mijë e pesëqind Lekë kutia… gjithsej shtatëdhjetë e dy mijë Lekë. I tërhoqi nga depozita.
M’u errësua shikimi. Shtatëdhjetë e dy mijë. Ne kursenim çdo qindarkë që të shlyenim më shpejt një pjesë të kredisë së shtëpisë; unë arnoja vetë tutat e Arditit, sepse më dukej mëkat të blija të reja kur ai do t’i linte të vogla brenda javës. Ndërsa Vjollca Qafoku kishte hedhur në erë një rrogë të tërë për një pluhur që nuk na duhej aspak.
— Nesër do t’i marrësh dhe do t’ia çosh mbrapsht, — i rashë qeses me majën e këmbës.
— Mos u bëj kështu, Dasha, — ngriti zërin Endriti. — Nëna e bëri me zemër të pastër! Dha gjysmën e kursimeve të saj. Tha se për nipin e vetëm nuk i dhimbset asgjë.
— Nuk i dha për nipin, — ia preva. — I dha që të më vërtetojë mua se jam nënë e keqe dhe se qumështi im është bosh.
— Ti gjithmonë i fryn gjërat! — shpërtheu ai. — Le t’ia japim Arditit të paktën një herë në ditë atë formulë. Në darkë, për shembull. Ma lë mua, ti fle pak. Kur të vijë Vjollca, sheh një kuti të hapur dhe qetësohet. Ç’të kushton të lëshosh pak pe?
— Fëmija im nuk është mjet ushtrimi për të qetësuar nënën tënde, — thashë prerë.
I futa sërish kutitë nëpër qese dhe i tërhoqa zvarrë deri te depoja. Atë natë, unë dhe Endriti fjetëm me kurriz nga njëri-tjetri.
Të premten në mëngjes, sapo dera u mbyll pas burrit tim, porosita një taksi. Të gjashtëmbëdhjetë kutitë i ngjesha në bagazhin e një “Škoda” të verdhë dhe shoferit i dhashë adresën e vjehrrës.
Në apartamentin e Vjollca Qafokut vinte erë qepë e skuqur dhe salcë domatesh. Ajo po mbushte japrakë. Mbi linoleumin e vjetër të kuzhinës ishte mbledhur një pellg i vogël uji, i rrjedhur nga mishi i grirë.
Pa thënë asnjë fjalë, i çova qeset në kuzhinë dhe i lashë pranë frigoriferit.
— Vjollca Qafoku, merrini. Djali im nuk ushqehet me qumësht artificial. Këto nuk i hyjnë në punë.
Vjehrra ngriu me një fletë lakre në dorë. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe.
— Moj e pacipë mosmirënjohëse, — fërshëlleu mes dhëmbëve. — Unë gërmova paratë e fundit që ta shpëtoja djalin nga rakiti, kurse ti më përplas qeset në fytyrë!
— Nga cili rakit? Ai është i shëndetshëm. Ju thjesht doni t’ia hiqni gjirin, sepse ju neverit vetë ushqyerja me gji.
Ajo e përplasi fletën e lakrës drejt e në tasin me mish. Spërklat e lëngut të domates u përhapën mbi banak.
— Sepse ti je bosh! — ulëriti, duke kaluar në një klithmë të mprehtë. — Të gjitha ju, lopët e qumështit, njësoj jeni! Bëni sikur jeni heroina. Uau, po ushqen fëmijën! Rri aty, hap këmbët, zbërthen këmishën! Ptu, të vjen për të vjellë kur e sheh.
— Nëse ju vjen për të vjellë, mos hyni në dhomën time.
— Kujton se, ngaqë të rrjedh qumështi, burri yt do të të rrijë besnik gjithë jetën? — Vjollca Qafoku bëri befas një hap drejt meje, duke shtrënguar peshqirin e kuzhinës. Gishtat i dridheshin dhe i ishin zbardhur nyjat nga sa fort e mbante copën e butë. — Edhe imi kështu kujtonte. Kurse unë Endritin e linda në vitin nëntëdhjetë e një.
Unë heshta. Vjehrra merrte frymë rëndë; kraharori i ngrihej e i ulej me vrull nën rrobën e shtëpisë me lule.