Zëri iu ul menjëherë, u bë i shuar, i ashpër, sikur po i gërvishtte fytin.
— Vetëm tri ditë pata qumësht. Pastaj m’u pre, — tha ajo. — Në shtëpi s’kishte asgjë për të ngrënë. Petrit Prendi, burri im me kurorë, në vend që të sillte ushqime, humbte me javë të tëra. Nga stresi m’u tha gjithçka.
U afrua te lavamani dhe u mbështet me të dyja duart te buza e tij, pa më parë më në sy.
— Vjehrra ime, ndjesë pastë, vinte përditë. Më kontrollonte gjoksin mu para tij. “Bosh,” më thoshte. “Lule pa fryt. E pavlerë.” Petriti qeshte. Thoshte se isha grua me të meta.
Vjollca Qafoku u kthye befas. Në sytë e saj kishte një tërbim aq të egër, sa unë, pa dashje, bëra një hap prapa.
— Natën shtrydhesha derisa më dilte gjak. Rrija në banjë, e shtypja veten me duar, qaja, dhe prapë s’dilte asnjë pikë. Asnjë! Ndërsa Petriti im shkonte të flinte te fqinja poshtë. Ajo kishte gjoks plot, ushqente binjakë atëherë. Mua ma thoshte në fytyrë: “Po shkoj te një grua normale, se më vjen për të vjellë kur shoh dërrasën tënde të sheshtë.” Unë i zieja Endritit qumësht lope me sheqer. Në tre të natës rrija para sobës dhe ulërija pa zë, që të mos më dëgjonte njeri.
Me shpinën e dorës fshiu djersën nga balli.
— Dhe tani vjen ti, — fërshëlleu. — Ma tund para hundës gjoksin plot. Më tregon sa nënë e përsosur je! Me qëllim nuk fshihesh kur jam unë, apo jo? I nxjerr të gjitha që unë të shoh atë që s’e pata kurrë? E urrej qumështin tënd! Më kujton gjithmonë Petritin tim!
Në kuzhinë ra një heshtje e hollë, gati therëse. Dëgjohej vetëm pika-pika uji që binte nga rubineti i palidhur mirë.
Ndoshta duhej të më vinte keq për të. Një nuse e mirë, me siguri, do ta kishte përqafuar në atë çast. Do të kuptonte se pas asaj egërsie fshihej një grua e thyer, e shkelur dikur nga burri i vet; se sulmet ndaj “paturpësisë” sime nuk ishin gjë tjetër veçse një plagë e vjetër, e paharruar, nga poshtërimi i krenarisë së saj si grua tridhjetë e pesë vjet më parë.
Por unë shikoja fytyrën e saj që dridhej. Dhe më kujtoheshin thonjtë që m’i kishte ngulur në shpinë. Më kujtoheshin fjalët që kishte nxjerrë nga goja para mysafirëve.
— Qeset do të rrinë këtu, — thashë me zë të sheshtë.
U ktheva dhe dola nga banesa. Dera e pallatit u përplas pas meje me një krismë të rëndë metali.
Të shtunën festuam tridhjetëvjetorin e Endrit Frashërit.
Në sallon shtrova një tryezë të madhe. Erdhi xhaxhai Flamur Qosja, halla Arjana Basha me të shoqin, dy shokë shkolle të Endritit dhe, natyrisht, Vjollca Qafoku.
Gjatë gjithë mbrëmjes vjehrra ndenji me buzët shtrënguar. Sallatën time nuk e preku fare, sikur ta kishte bërë me helm; vetëm ngacmonte me pirun patatet e thjeshta në pjatë.
Rreth orës tetë e gjysmë, Arditi u zgjua në dhomën e gjumit. Nga monitori i foshnjës u dëgjua kërcitja e frymëmarrjes së tij të pakënaqur.
U ngrita nga tavolina dhe lashë pecetën mënjanë.
— Po vij menjëherë, vetëm sa ta ushqej.
Vjollca Qafoku kërceu nga vendi sikur ta kishte pritur këtë çast. Në dorë, kushedi si, mbante një shishe plastike me një lëng të verdhë brenda.
— Rri, moj Dasha, shërbeju mysafirëve. Unë ia kam përgatitur Arditit ushqimin që më parë. E solla në termos.
Rreth tryezës u përhap një heshtje e rëndë. Xhaxhai Flamur Qosja pushoi së përtypuri piftinë.
— Unë e ushqej me gji, Vjollca Qafoku, — thashë, duke u ngritur plotësisht nga karrigia.