Bëra një hap drejt derës së sallonit dhe iu vura përpara, duke ia zënë rrugën.
— Çfarë gjiri, moj, ajo është vetëm ujë i hollë, pa pikë ushqimi, — ma ktheu ajo, duke më shtyrë me dorën e lirë sikur të isha pengesë e zakonshme. — Djali rri gjithmonë i uritur. Do ta ushqej unë. Unë e di më mirë.
Ajo erdhi drejt meje, pa u ndalur.
Dhe atëherë e bëra. Nuk pata më mëshirë. Nuk ia ruajta më plagët e fshehta.
Ia rrëmbeva shishen nga dora, ia hapa kapakun dhe, para syve të mysafirëve të ngrirë në vend, i derdha të njëqind e njëzet mililitra të atij qumështi pluhur të shtrenjtë, të huaj, drejt e në vazon me fikus që qëndronte pranë derës.
— Dasha! — Endrit Frashëri u ngrit vrik. Karrigia u përplas pas me zhurmë.
Unë u ktheva nga vjehrra.
— Vjollca Qafoku, — zëri im doli aq i fortë e i prerë, sa gotat mbi tavolinë sikur cingëruan. — Fakti që tridhjetë e pesë vjet më parë burri juaj, Petrit Prendi, ju quante të mangët e shterpë dhe shkonte të flinte te fqinja me gjoks të madh, është tragjedia juaj. E madhe, por juaja.
Dikush pranë tryezës mori frymë me zor. Tezja Arjana Basha vuri pëllëmbën mbi gojë.
— Fakti që ju shtrydhnit veten deri në gjak në banjë, ndërsa burri juaj tallej me qumështin tuaj të “djegur” nga uria, është i tmerrshëm, — vazhdova, duke e shqiptuar çdo fjalë si me çekan. Fytyra e Vjollca Qafokut u bë gri si hiri. — Më vjen sinqerisht keq për atë Vjollcën e re, që u shkatërrua nga vjehrra e vet. Por unë nuk jam ajo. Dhe burri im nuk është Petrit Prendi.
Endriti kishte mbetur me gojë hapur. Sytë i shkonin, të çakërdisur, herë nga unë, herë nga e ëma.
— Nuk do t’ju lejoj t’i mjekoni komplekset tuaja të vjetra e të kalbura mbi kurrizin e djalit tim, — thashë dhe hodha shishen plastike bosh në dysheme, mu para këmbëve të saj. — Ju më keni zili. Po përpiqeni të ma merrni fëmijën dhe ta mbushni me përzierje artificiale vetëm sepse nuk duroni dot boshllëkun tuaj. Nëse nuk dini ta mbani vrerin brenda vetes, atëherë në këtë shtëpi nuk keni më vend.
Nga fyti i saj doli një tingull i çuditshëm, si gurgullimë. U tërhoq mbrapsht, duke kërkuar verbërisht me dorë diçka pas vetes, u përplas te varësja, rrëmbeu pallton dhe doli si shigjetë në korridor. Dera e jashtme u përplas fort.
— Çfarë bëre? — pëshpëriti Endrit Frashëri në heshtjen e ngrirë të sallonit. — Je përbindësh. Ajo ma kishte treguar në mirëbesim… është grua e sëmurë. Pse duhej ta poshtëroje kështu para të gjithëve?
— Sepse ajo më godiste me këtë para të gjithëve, — iu përgjigja, pa ia ulur sytë.
Endriti rrotulloi gishtin te tëmthi, mori çelësat e makinës nga tavolina dhe u sul pas së ëmës.
Mysafirët nisën të ngriheshin në heshtje. Askush nuk shikonte askënd në sy. Pas dhjetë minutash, apartamenti mbeti bosh.
Hyra në dhomën e gjumit, u shtriva mbi krevat dhe e vura Arditin, që qante, në gji. Në qetësinë e shtëpisë së zbrazur dëgjohej vetëm gëlltitja e tij e etur dhe e rregullt.
Në një të natës më erdhi mesazh nga Endriti:
“Do të rri te mamaja. U solle si bishë. I thirrën ambulancën, tensioni i shkoi dyqind e njëzet. Shpresoj të jesh e kënaqur.”
E lashë telefonin mënjanë pa kthyer përgjigje. Shkova te dera e hyrjes, e rrotullova bravën e poshtme dy herë, pastaj shtyva edhe shulin e hekurt të natës, atë që nga jashtë nuk hapet me asnjë çelës, dhe u ktheva në dhomën e gjumit.
Po ju, çfarë do të kishit bërë në vendin tim?