— Marsela Marku, kur ke ndër mend ta hedhësh njoftimin për shitje? — Lindita Fundo përplasi pëllëmbën mbi tryezën e kuzhinës. — Koha po ikën! Restoranti kërkon kaparin deri në fund të javës. Të rinjtë kanë nevojë për një fillim, kurse ti po e zvarrit pa fund!
Marsela nxori nga çanta e punës një bllok shënimesh dhe metrin metalik.
Pranë kripores ishte një projekt i palosur katërsh. Në anën e bardhë të fletës, Gresa Tahiri kishte shkarravitur me dorë të madhe listën e dëshirave: marrje me qira e një sedani të bardhë, hark ceremonie jashtë sallës me lule të freskëta, darkë festive për tetëdhjetë të ftuar, fotograf me ndihmës, si edhe kësti i parë për një garsoniere në një pallat të ri.
— Nuk do të ketë asnjë njoftim, — tha Marsela qetë. — Këtë jua thashë që të dielën.
— Si nuk do të ketë? — vjehrra u përkul drejt saj. Jeleku i ngrohtë iu tendos mbi supe. — A je në vete ti? Motra e Bledar Rexhës martohet pas një muaji! Dhëndri vjen nga familje e mirë, të afërmit i ka të gjithë nëpër poste!
— Atëherë le ta paguajë atë dasmë farefisi me poste i dhëndrit, — ia ktheu Marsela pa ngritur zërin.
— Mos u përpiq të më hedhësh hi syve! — zëri i Linditës u ashpërsua. — Ti dhe Bledari keni apartament me dy dhoma! Për çfarë të duhet edhe kjo shtëpi? Rri kot, si barrë e vdekur. Ndërsa të rinjtë duhet të enden derë më derë?
— Nuk rri kot. Ju lashë të banonit aty përkohësisht.
— Përkohësisht? Dy vjet kam thyer kurrizin këtu, kam pastruar çdo cep e çdo plasaritje!
Në prag të derës u shfaq Gresa. Flokët i kishte mbledhur me një lidhëse blu, ndërsa buza e poshtme i ishte varur nga hatërmbetja.
— Marsela, të paktën ki pak ndërgjegje! Një ditë të tillë e kam vetëm një herë në jetë! Unë dhe Rei Nushi e kemi dhënë tashmë paradhënien për moderatorin e dasmës. Ku t’i gjejmë paratë tani?
— Gjeni ndonjë punë shtesë, — sugjeroi Marsela. — Ose bëni kurorëzimin pa festë për tetëdhjetë vetë.
— E dëgjove, mami?! — çirri zërin Gresa. — Pa festë! Të firmosim fshehurazi, si të varfër! Çfarë do të thonë njerëzit? Që familja e dhëndrit është e pasur, kurse mua më morën për budallaqe?
— Mjaft me këtë pazar fjalësh, — Lindita u ngrit nga stoli. — Në mbrëmje Bledari do ta vendosë vetë këtë punë. Ne jemi një familje. Ti hyre në shtëpinë tonë, prandaj duhet edhe të ndash me ne!
Marsela e futi bllokun përsëri në çantë.
Apartamentin në rrugën e Ndërtuesve ia kishte lënë gjyshja dy vjet para martesës me Bledar Rexhën. Ishte një pallat i vjetër pesëkatësh, me mure të trasha tulle, parvaze të larta dritaresh dhe oborr të gjelbër, ku rriteshin pemë të kuqe në vjeshtë. Marsela i kishte stukuar vetë qoshet, kishte ndërruar instalimet elektrike dhe e ruante atë banesë si strehën e saj të vetme të sigurt.
Dy vjet më parë, Lindita Fundo kishte shitur pjesën e vet të shtëpisë në qytezë. Paratë që mori u avulluan brenda pak muajsh: me to u shlyen tri kredi të Gresës dhe, po për Gresën, u ble një makinë e përdorur e vogël. Pas kësaj, nëna e Bledarit mbeti pa vend ku të jetonte.
Atëherë Bledari, gati sa nuk ishte ulur në gjunjë në korridor, iu lut: “Marselë, të lutem, lëre mamanë të rrijë për pak kohë. Sa të gjejmë një dhomë, sa të orientohet pak. Fundja, nuk është e huaj!”
Ajo “pak kohë” u shtri në dy vite të plota. Vjehrra solli tenxheret e saj, vari peshqirë me ngjyra të ndezura, ndërroi vendin e mobilieve. Për ngrohjen dhe ujin nuk pagoi asnjëherë; çdo muaj faturat i mbyllte Marsela nga karta e pagës së saj si inxhiniere preventiviste.
Në mbrëmje, biseda u zhvendos në apartamentin e tyre të përbashkët, atë që ende paguhej me kredi.
Bledar Rexha ishte ulur në divan me tuta sportive dhe rrëshqiste gishtin mbi lajmet në telefon.
— Bledar, lëre pak celularin, — Marsela iu afrua parvazit të dritares. — Nëna jote po kërkon prapë që banesa e gjyshes të nxirret në shitje.
Ai u vrenjt, e uli telefonin dhe fërkoi ballin me lodhje.