— Marsela, po pse e hap këtë muhabet sapo hyjmë në shtëpi? — tha ai me një psherëtimë të rëndë. — Mami shqetësohet për Gresën, kaq. Dasma po i shkon dëm, Rei është bërë nervash.
— Dhe ç’lidhje ka apartamenti im me dasmën e motrës sate?
— Po jemi një familje, moj! — Bledar Rexha ngriti sytë nga ajo, sikur kjo duhej ta mbyllte çdo debat. — Shesim atë njëdhomëshin te Rruga e Ndërtuesve. Një pjesë ia japim Gresës për restorantin dhe për këstin e parë, ndërsa pjesën tjetër e hedhim te kredia jonë. Edhe neve do të na lehtësohet barra mujore. Çfarë të keqe ka këtu?
Marsela Marku e vështroi gjatë, pa ia hequr sytë.
— Pra, ti po më kërkon të shes banesën time personale, që e kam pasur para martesës, vetëm që motra jote të bëjë dasmë në lokal?
— Pse e nxjerr sikur është vetëm për Gresën? — Bledari nisi të shmangej, duke lëvizur në vend. — Ta thashë: edhe borxhi ynë ndaj bankës do të ulet. Katër vjet kemi bashkë, Marsela. Unë rrogën e sjell në shtëpi, nuk e mbaj veç.
— Kredinë e paguajmë përgjysmë, — ia kujtoi ajo qetë, por prerë. — Kurse trashëgimia e gjyshes sime nuk ka asnjë lidhje me ty.
— Ja prapë, e jotja, e imja! — Bledari u ngrit vrik nga divani. — Sapo hapet ndonjë hall, ti vendos vijën në mes! Po si familje nuk di të sillesh? T’i gjendesh motrës sime, për shembull? Për disa tulla mbahesh me dhëmbë, ndërsa për njerëzit e gjallë nuk të vjen keq fare!
— Të sillesh si familje do të thotë të jetosh me aq sa ke, — ia preu Marsela. — Apartamentin nuk e shes.
Bledari bëri një gjest nervoz me dorë dhe doli në ballkon, duke e shtyrë kornizën e xhamit me një zhurmë të thatë.
Të shtunën, afër mesditës, Marselës i ra telefoni nga një numër i panjohur.
— Zonja Marsela Marku? — u dëgjua një zë mashkullor, i gjallë e tepër zyrtar. — Jam Vladislavi, agjent imobiliar. Ndodhemi te pallati juaj në Rrugën e Ndërtuesve. Zonja Lindita Fundo na hapi derën, por për të përgatitur kontratën paraprake na duhen dokumentet e pronësisë. A mund ta sillni shpejt ekstraktin?
Marsela mbeti e ngrirë pranë banakut të kuzhinës.
— Çfarë agjencie?
— Blerje e shpejtë, — shpjegoi me nxitim ndërmjetësi. — Vjehrra juaj na tha se çështja është vendosur në këshillin familjar. Blerësit kanë lekët gati dhe po e shohin dhomën tani. Ejani sa më parë, kapari është në dorë.
Zëri i Marselës u bë i ftohtë.
— Dilni menjëherë nga banesa. Unë nuk kam nxjerrë asgjë në shitje. Dokumentet janë tek unë dhe pronare jam vetëm unë. Ju ndodheni në pronën time pa miratimin tim.
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e hutuar.
— Ah… neve na kishin thënë krejt ndryshe. Na falni. Po e anulojmë takimin.
Marsela e mbylli telefonatën. Veshi xhupin, mori çelësat e makinës dhe doli pa humbur kohë.
Rruga mbi asfaltin e lagur i mori rreth gjysmë ore. Kur mbërriti, u ngjit në katin e tretë, ndaloi para derës së njohur dhe futi çelësin në bravë.
Çelësi u përplas në metal dhe nuk u rrotullua fare. Cilindri ishte i ri, me shkëlqim, pa asnjë shenjë përdorimi.
Marsela shtypi zilen. Nga brenda u dëgjuan hapa të rëndë, që zvarriteshin në korridor.
Dera u hap vetëm aq sa lejonte zinxhiri metalik. Në hapësirën e ngushtë u shfaq fytyra e vjehrrës.
— Ç’është kjo zile të shtunën? — pyeti Lindita Fundo me ton të thartë.
— Pse është ndërruar brava? — tha Marsela.
— Sepse desha dhe e ndërrova! — ia ktheu vjehrra, duke i shqiptuar fjalët si urdhër. — E vjetra bllokohej. Apo duhet të rrija jashtë derës?
— Hiqeni zinxhirin dhe më jepni çelësat. Kjo është prona ime.
— Ishte e jotja, tani është e përbashkët! — Lindita nuk lëvizi as qerpikun. — Unë banoj këtu prej dy vitesh. Praktikisht jam e regjistruar këtu! Djali më tha se gjithçka do të rregullohet. Derisa të firmosësh letrat e shitjes, nuk ke për të hyrë.
Nga korridori doli edhe Gresa Tahiri, duke limuar thoin me një limë kartoni.
— Marsela, mos bëj shfaqje në shkallë, — tha ajo me bezdi. — Kaparin për restorantin duhet ta kthejmë deri të hënën. Firmos prokurën dhe do t’i marrësh çelësat e tu.
Dera u tërhoq me vrull nga brenda.