Kanati u përplas me forcë dhe u mbyll. Shuli metalik rrëshqiti në vend me një kërcitje të thatë.
Marsela Marku mbeti për pak çaste në sheshpushimin prej betoni. Nuk ndjeu më fyerje. Brenda saj u ngrit një qetësi e ftohtë, e kthjellët, ajo lloj përqendrimi që të kap kur në kantier ndodh papritur një defekt i madh dhe s’ka kohë për lot.
Zbriti në oborr, u fut në makinë dhe telefonoi menjëherë administrimin e pallatit.
— Alo, dispeçeria? Mirëdita. Jam pronarja e apartamentit numër dyzet e dy, në rrugën e Ndërtuesve. Persona të huaj më kanë bllokuar hyrjen në banesën time dhe kanë vendosur pa leje një bravë tjetër. Ju lutem, regjistroni kërkesën për një bravandreqës shërbimi me pagesë. Dokumentet e pronësisë dhe kartën e identitetit i kam me vete.
Pas rreth dyzet minutash, në oborr hyri furgoni i shërbimit të administratës. Në kat u ngjit një mjeshtër i moshuar, me xhaketë të trashë pune dhe me çantën plot vegla.
— Dokumentet, zonjë, — tha ai shkurt, me ton praktik.
Marsela nxori nga çanta kartën e identitetit dhe një vërtetim të freskët pronësie, me vulë zyrtare. Bravandreqësi krahasoi mbiemrin, tundi kokën dhe nxori trapinon nga kutia.
Zhurma e veglës elektrike u përhap nëpër gjithë shkallën.
Nuk kaluan as tridhjetë sekonda kur shuli nga brenda u shkëput dhe dera u hap gjerësisht.
Në prag u shfaq Lindita Fundo. Flokët i kishte të prishur, jeleku i rrinte shtrembër mbi supe.
— Ndihmë! — ulëriti vjehrra sa ushtoi hyrja. — Po na vjedhin në mes të ditës! Thërrisni policinë!
Pas shpinës së saj doli fytyra e zbehur e Gresa Tahirit, që shtrëngonte telefonin në dorë. Nga kati i katërt, një komshie zgjati kokën për të parë ç’po ndodhte.
— Zonjë, mos bëni zhurmë, — tha bravandreqësi pa u trazuar fare dhe u tërhoq një hap mënjanë. — Pronarja po merr hyrjen në dorë sipas rregullit.
— Ç’pronare qenka kjo?! — Lindita doli me vrull në sheshpushim dhe ia drejtoi gishtin Marselës në fytyrë. — Im bir po kërruset në punë për këta metrat e tu! Dhe ti hedh nënën e tij në rrugë?! Të mos të mbiftë asgjë, gjarpër i fshehur!
— Lindita Fundo, — foli Marsela me zë të prerë, pa e ngritur tonin. — Mjeshtri po vendos tani një bravë të re. Ky komplet çelësash do të mbetet tek unë.
— Nuk guxon! — klithi vjehrra.
— Guxova tashmë. Keni saktësisht dy orë kohë. Mblidhni rrobat dhe sendet në çanta e kuti. Nëse pas dy orësh gjërat tuaja janë ende këtu, do t’i nxjerr në sheshpushim.
Gresa e ngjiti telefonin pas veshit me duar që i dridheshin.
— Bledar! Bledar, lëri të gjitha dhe eja menjëherë! E çmendura jote solli bravandreqës, po shkatërron bravat, po nxjerr nënën tënde përjashta!
Bledar Rexha mbërriti me taksi pas gjysmë ore. U ngjit me vrap në katin e tretë, i skuqur në fytyrë, me xhaketën hapur.
— Marsela, e humbe mendjen?! — gjëmoi që te dera. — Çfarë po bën kështu, para gjithë pallatit?!
— Po marr mbrapsht banesën time, — u përgjigj ajo nga korridori, ndërsa mjeshtri shtrëngonte vidat e mekanizmit të ri.
— Ajo është nëna ime! — Bledari u vendos mes saj dhe derës. — Është grua në moshë! Ku do të shkojë? Po për motrën time mendove? Dasmën e ka pas tri javësh! Rei Nushi tha qartë: nëse s’ka para për darkën, nuk ka as kurorëzim!
— Nëse Reit i duhen paratë e shitjes së një shtëpie që s’është e tij, dhe jo Gresa, atëherë le të gjejë një nuse tjetër, — ia ktheu Marsela qetësisht.
— Sa zemërgur qenke! — Bledari përplasi grushtin mbi kornizën e derës. — E ftohtë si gur! Pa ndërgjegje, pa pikë mëshire! Nëse nuk ia jep çelësat nënës sime këtë çast dhe nuk e nxjerr menjëherë njoftimin e shitjes, unë nuk shkel më në shtëpinë tonë! Më dëgjove? Do të ndahem prej teje!
Marsela e pa të shoqin drejt në sy.