— Atëherë ndahu, Bledar.
Ai ngriu në vend. Dora që e kishte ngritur, gati për një tjetër gjest kërcënues, iu lëshua ngadalë përgjatë trupit.
— Çfarë the?
— Thashë, ndahu. Pjesën tënde në apartamentin me kredi do ta shlyej nëpërmjet bankës. Shuma do të të kalojë në llogarinë tënde. Unë nuk jetoj më asnjë ditë me një njeri që përpiqet të më zhvasë për banketin e së motrës.
Bledari puliti sytë, i çoroditur.
— Marselë… ç’po bën kështu? I thashë nga inati ato fjalë. U nxeha, ndodh… Hajde të ulemi si njerëz, ta bisedojmë…
— Nuk ka më çfarë të bisedohet, — ia preu Marsela.
Ajo i dha bravapunuesit pagesën për punën, mori tufën me tre çelësat e rinj dhe i futi në xhep.
— Sendet e nënës sate paketoji vetë. Koha filloi.
Dy orë e gjysmë më vonë, poshtë pallatit, pranë hyrjes, ishin rreshtuar gjashtë batanije të lidhura deng, tri kuti këpucësh të mbushura plot dhe një ventilator i vjetër dyshemeje.
Gresa ishte ulur në stol dhe qante pa pushim, duke e shpërndarë rimelin nëpër faqe.
— Mami, ku do të shkojmë tani? Te Rei nuk mundemi, ai ka vëllanë me familje aty…
— Mbylle gojën! — iu kthye Lindita Fundo, duke u mbështjellë më fort me shall. — Do të shkojmë te Bledari! Ai ka apartament me dy dhoma!
— Te Bledari nuk keni ku shkoni, — tha Marsela, që sapo doli nga hyrja me çelësat në xhep. — Bledari sonte fle në konviktin e punës. Porosisni një furgon transporti.
Kaluan katër muaj.
Ajri i vjeshtës ishte bërë më i freskët, ndërsa gjethet e fundit të verdha kishin rënë nga pemët.
Rrëmuja e ndarjes së pasurisë u mbyll më shpejt nga sa pritej. Kur Bledari kuptoi se Marsela nuk kishte ndër mend të hiqte dorë as nga një lek dhe se kishte marrë një vlerësues të zotë, ai firmosi marrëveshjen për shlyerjen e pjesës së tij pa bërë më zhurmë. Paratë që mori i mjaftuan vetëm për të mbyllur pjesën e mbetur të kredisë së vjetër të makinës dhe për të marrë me qira një dhomë në periferi, të cilën e ndante me një koleg pune.
Dasma e Gresës u bë gjithsesi, por aspak siç e kishte përfytyruar ajo në planet e saj.
Sapo u mor vesh se dhurata madhështore, ai “kapitali fillestar” në kurriz të dikujt tjetër, nuk do të vinte, dhëndri shpërtheu në një skandal të madh. Të rinjtë firmosën në një të enjte krejt të zakonshme, me triko dhe xhinse. Në vend të restorantit elegant jashtë qytetit dhe makinës së bardhë luksoze, ndenjën një orë e gjysmë në një piceri, bashkë me prindërit.
Lindita Fundo tani ngjeshej me çiftin e ri në një apartament të vogël me qira. Sipas fjalëve të të njohurve të përbashkët, vjehrra ishte zënë keq me dhëndrin që në javën e tretë. Rei Nushi kishte refuzuar prerë t’i paguante ilaçet dhe ia përmendte edhe një pako detergjenti më tepër, ndërsa Gresa i shkruante vëllait mesazhe të përvajshme, duke iu lutur t’i kalonte ndonjë shumë sado të vogël për ushqime.
Bledari e telefonoi Marselën dy herë.
Herën e parë u përpoq t’i ngjallte mëshirë, duke u ankuar për shokët e zhurmshëm të dhomës. Herën e dytë, foli me zë të ulët e të turpëruar në receptor:
— Marselë… Gjithçka doli marrëzisht. Nëna e teproi, e kuptoj. Edhe Gresa s’u soll më mirë. Ndoshta… ta falim njëri-tjetrin? Kemi jetuar kaq vite bashkë… Të kthehem, ha?
— Llogaritë janë mbyllur, Bledar, — iu përgjigj Marsela pa ngritur zërin. — Certifikatën e divorcit merre te gjendja civile.
Ajo e ndërpreu telefonatën dhe e la celularin në cep të tavolinës.
Në apartamentin në rrugën e Ndërtuesve ndihej aroma e bojës së freskët dhe e drurit të thatë. Marsela kishte ndërruar letrat e murit, kishte shtruar një dysheme të çelët në korridor dhe kishte varur perde të trasha prej liri. Të nesërmen aty do të hynte një studente e qetë e kolegjit mjekësor, një vajzë e rregullt që kërkonte banesë pranë shkollës.
Marsela hapi dritaren tej e tej. Era e ftohtë e mbrëmjes hyri në dhomën e pastër dhe lëvizi lehtë copën e çelët të perdeve. Përpara saj shtrihej një jetë e qetë, e kthjellët, ku askush nuk do të guxonte më t’i shkelte kufijtë.