— Hapeni portën! Diella po mbërrin nga çasti në çast, bashkë me burrin dhe fëmijët! — zëri i vjehrrës sime u përhap nëpër oborr me një ton aq urdhërues e të sigurt, sa për një sekondë mendova se kisha dëgjuar gabim.
Mbeta e ngrirë në tarracë, me filxhanin e kafesë mes duarve.
— Si the?
Bardha as nuk u mundua të kthente kokën nga unë. Qëndronte pranë hyrjes së shtëpisë, me telefonin në dorë, dhe i bënte shenja me padurim burrit tim.
— Dritan, çfarë po pret? — urdhëroi ajo. — Shko hape portën. Motra jote sapo më telefonoi. Për pesë minuta janë këtu.
Fytyra e Dritanit u zbeh menjëherë. Dhe pikërisht nga ajo shprehje e kuptova se kjo nuk ishte aspak një vizitë e papritur.
Ai dinte diçka.
E vendosa ngadalë filxhanin mbi tavolinë.
— Dritan.
Burri im shmangu sytë.
— Anxhela, do flasim më vonë për këtë.
— Jo. Do flasim tani. Pse po vjen motra jote këtu me burrin dhe fëmijët?
Bardha lëshoi një psherëtimë të stërmadhuar.
— O Zot, Anxhela, mos e kthe çdo gjë në tragjedi!
U ktheva nga ajo.
Vjehrra ime kishte vetëm katër ditë që rrinte te ne.
Kishte ardhur me shpjegimin se duhej të qëndronte “jo më shumë se një javë”, sepse në apartamentin e saj po bëheshin punime.
Unë pranova.
Në fund të fundit, ishte nëna e burrit tim dhe, ndonëse marrëdhënia jonë nuk kishte qenë kurrë veçanërisht e ngrohtë, nuk doja të hapja sherre pa arsye.
Por që nga çasti kur Bardha kishte shkelur në shtëpinë tonë, sillej sikur gjithçka i përkiste asaj.
Ditën e parë riorganizoi të gjitha enët në kuzhinë.
Ditën e dytë vendosi se perdet e sallonit ishin “shumë të errëta” dhe i hoqi pa më pyetur fare.
Ditën e tretë ftoi për drekë dy shoqet e veta.
Ndërsa atë mëngjes kishte nisur të ankohej për dhomën e miqve, sepse, sipas saj, “nuk ishte e përshtatshme për të strehuar një familje të tërë”.
Atëherë nuk e kuptova se ku donte të dilte.
Tani po.
— Po të bëj një pyetje fare të thjeshtë, — thashë me zë të përmbajtur. — Përse po vjen Diella me gjithë familjen e saj?
Bardha e rrëshqiti telefonin në çantë.
— Sepse do të qëndrojnë këtu.
Për disa sekonda u dëgjua vetëm shushurima e gjetheve që i lëvizte era.
— Si, të lutem?
— Do të banojnë këtu, — përsëriti ajo, sikur po i sqaronte një fëmije diçka tepër të vetëkuptueshme. — Diella, burri i saj dhe dy të vegjlit.
E ktheva vështrimin nga Dritani.
— Për sa kohë?
Ai kaloi dorën pas qafe, i sikletosur.
— Anxhela…
— Për sa kohë? — e përsërita, këtë herë më prerë.
Në vend të tij u përgjigj Bardha.
— Derisa të zgjidhin problemet e tyre.
— Çfarë problemesh?
— Ato që kanë me apartamentin.
Rrudha ballin.
— Çfarë i ka ndodhur apartamentit të tyre?
— Duhet të dalin prej andej deri në fund të muajit.
Hodha sytë nga porta.
— Por sot është data njëzet e pesë.
Bardha buzëqeshi lehtë.
— Pikërisht.
Dhe në atë çast gjithçka m’u bë e qartë.
Ata nuk po vinin për vizitë.
Po vinin me gjithë plaçkat e tyre.
— Dhe ku saktësisht mendon t’i vendosësh?
Vjehrra ime hapi të dyja duart drejt shtëpisë sonë.
— Po këtu, sigurisht.
Nga goja më doli një e qeshur e shkurtër.
Jo sepse kishte diçka për të qeshur.
Ishte ajo e qeshura e nervozuar që të shpërthen pa dashje kur situata është aq absurde, sa mendjes i duhen disa sekonda vetëm për ta pranuar se po ndodh vërtet.
— Jo.
Buzëqeshja e Bardhës u shua.
— Çfarë do të thotë “jo”?
— Do të thotë se ata nuk do të jetojnë këtu.
— Anxhela, ajo është vajza ime!
— E di.
— Po kalon një periudhë të vështirë.
— Më vjen keq.
— Atëherë nuk e kuptoj ku qëndron problemi yt.
— Problemi im është se kjo është shtëpia ime dhe askush nuk më pyeti për asgjë.
Bardha kryqëzoi krahët mbi kraharor.
— Kjo është edhe shtëpia e djalit tim.
Shikova Dritanin.
Ai uli sytë.
Dhe ai gjest i vogël, thuajse i padukshëm, më dha përgjigjen për një pyetje që ende nuk e kisha bërë me zë.
— Ti e dije.
— Anxhela, dëgjo…
— Që kur?
— Mami më foli për këtë para disa ditësh.
— Para disa ditësh?
Bardha ndërhyri menjëherë, pa e lënë të vazhdonte.
— Mos e tepro! Ata thjesht kishin nevojë për një vend ku të strehoheshin përkohësisht, dhe Dritani pranoi.