M’u bë gjaku akull.
— Pra, pranove?
Dritani hodhi një hap nga unë.
— Doja ta bisedoja me ty.
— Kur? Pasi t’i kishin futur valixhet në dhomën time të gjumit?
— Bëhet fjalë vetëm për disa muaj.
— Disa muaj?
— Ndoshta dy. Ose tre.
Bardha lëvizi dorën, sikur po fliste për diçka krejt të parëndësishme.
— Ose gjashtë. Do ta shohim rrugës.
E ngula vështrimin tek ajo.
Aty bëri gabimin e parë të madh.
U nxitua.
— Gjashtë muaj?
— Po edhe? — ma ktheu ajo menjëherë. — Keni pesë dhoma gjumi. Kjo shtëpi është e madhe sa duhet. Nuk do t’i lësh fëmijët në rrugë kur keni vend me tepricë!
Fjalia ishte zgjedhur me kujdes.
Donte të më vendoste mua në rolin e së ligës.
Por Bardha nuk dinte diçka.
Diçka që, për ndonjë arsye, Dritani me sa dukej nuk ia kishte shpjeguar kurrë qartë.
Kjo shtëpi nuk ishte “e jona”.
Ishte imja.
E kisha blerë tre vjet përpara se të njihja Dritanin, me kursimet e mia dhe me një pjesë të trashëgimisë që më kishte lënë gjyshja.
Dritani jetonte këtu me mua, po emri i tij nuk ishte shënuar askund në dokumentet e pronësisë.
Deri atë ditë, kjo nuk kishte qenë kurrë problem mes nesh.
Pastaj, papritur, u dëgjua një bori.
Fytyra e Bardhës u ndriçua menjëherë.
— Erdhi!
U nis me nxitim drejt portës.
— Dritan! Hapu derën!
— Mos hap asgjë, — thashë unë.
Burri im u ndal në vend.
Bardha u kthye ngadalë nga unë.
— Çfarë the?
— Thashë se porta do të rrijë e mbyllur.
— Ti nuk mund ta kesh seriozisht.
Boria ra përsëri.
Pastaj, nga ana tjetër e portës, u dëgjua një zë gruaje.
— Mami!
Ishte Diella.
Bardha m’u afrua me fytyrën të ngrirë.
— Anxhela, mos më turpëro para vajzës sime.
— Atëherë nuk duhej ta ftoje të jetonte në shtëpinë time pa më pyetur më parë.
— Kjo është edhe shtëpia e Dritanit!
— Jo.
Dritani mbylli sytë.
Bardha puliti qepallat.
— Si?
— Kjo shtëpi nuk është e Dritanit.
Një heshtje e çuditshme ra mbi ne.
— Çfarë marrëzish po thua?
Hyra në sallon.
Bardha më ndoqi nga pas.
— Po të flas ty!
Hapa një nga sirtarët e tavolinës sime të punës dhe nxora një dosje.
Dritani e dinte shumë mirë çfarë kishte brenda.
Prandaj nuk tha asnjë fjalë.
U ktheva në verandë dhe e vendosa dosjen mbi tryezë.
— Lexoje.
Bardha as nuk e preku.
— Unë s’kam pse të lexoj asgjë.
— Atëherë po ta shpjegoj. Këtë shtëpi e kam blerë para se të martohesha me djalin tënd. Është vetëm në emrin tim.
Shprehja e saj ndryshoi.
Fare pak.
Por unë e vura re.
— Kjo nuk ndryshon asgjë, — tha më në fund. — Dritani është burri yt.
— Përkundrazi. Ndryshon shumë gjëra kur dikush vendos kush mund të hyjë këtu për gjashtë muaj.
— Po flasim për motrën e tij!
— Dhe unë po flas për shtëpinë time.
Në atë çast, Diella i ra sërish borisë.
Bardha humbi durimin.
— Dritan, hape menjëherë atë portë!
Burri im bëri një hap.
— Dritan, — i thashë qetësisht, — nëse e hap atë portë që ata të fusin plaçkat brenda, pasi unë sapo e thashë qartë se nuk jap leje të shpërngulen këtu, atëherë do të kemi një problem shumë më të madh se një grindje familjare.
Ai ndaloi.
Bardha e pa e skandalizuar.
— Vërtet do ta lejosh gruan tënde të sillet kështu me nënën tënde?
Dritani mori frymë thellë.
— Mami… duhej të kishe folur më parë me Anxhelën.
— Por ti pranove!
— Unë thashë se do të flisja me të.
Bardha heshti.
Kjo ishte e re.
— Çfarë?
— Thashë se do ta pyesja. Nuk të thashë kurrë se mund t’i lajmëroje Diellës se mund të vinte këtu me gjithë shtëpinë mbi shpinë.
Fytyra e Bardhës u skuq.
— Mos më gënje!
— Nuk po gënjej.
Në atë moment, dikush nisi të godiste portën me forcë.
— Mami! — bërtiti Diella. — Makina është plot! Hape!
Bardha drejtoi gishtin nga unë.
— Do ta hapësh atë portë.
— Jo.
— Anxhela…
— Jo.
— Nipërit e mi janë jashtë!
— Si mysafirë mund të hyjnë. Mund të pinë kafe me ne, të hanë diçka dhe të pushojnë pak. Por valixhet do të mbeten në makinë.