Bardha më nguli sytë sikur sapo ta kisha fyer drejtpërdrejt.
— Po pastaj?
— Pastaj do të gjejnë një vend ku të rrinë.
— Ata nuk kanë mundësi të paguajnë një qira tjetër!
— Atëherë do të ulemi dhe do të kërkojmë një zgjidhje të vërtetë.
— Unë e gjeta zgjidhjen!
— Jo. Ti gjete shtëpinë time.
Dritani ngriti kokën.
Për herë të parë që nga fillimi i atij debati, ai më pa drejt në sy. Mendoj se pikërisht atë çast e kuptoi më në fund se çfarë po ndodhte realisht.
Nëna e tij nuk kishte kërkuar ndihmë.
Ajo kishte vendosur në vendin tonë.
Dhe këtë e bënte prej vitesh.
Për Krishtlindje, ajo caktonte ku duhej të hanim darkën. Në verë, ajo vendoste se kur duhej ta vizitonim. Kur ndërruam makinën, natyrisht kishte mendimin e saj edhe për modelin që duhej të blinim. Kur rinovova kuzhinën, erdhi me një katalog në dorë dhe më njoftoi se cilat mobilie “kishim zgjedhur”.
Gjithmonë kishin qenë shkelje të vogla kufijsh, të mbështjella si këshilla.
Por këtë herë kishte kaluar çdo masë.
Më në fund e hapa portën.
Diella qëndronte jashtë me të shoqin, Albanin, dhe dy fëmijët. Pas tyre ishte parkuar një furgon transporti.
Jo një makinë e zakonshme.
Një furgon.
I mbushur deri në tavan me kuti, çanta, lodra dhe mobilie të çmontuara.
Në atë moment, dyshimi i fundit që kisha u zhduk.
Diella zbriti me një buzëqeshje të madhe.
— Më në fund!
U afrua të më përqafonte.
— Anxhela, nuk e imagjinon dot sa mirënjohës jemi!
Unë bëra një hap të lehtë prapa.
— Mirënjohës për çfarë?
Buzëqeshja iu ngrirë në fytyrë.
— Epo… që do të rrimë këtu.
Ajo hodhi sytë nga e ëma.
Bardha nuk foli.
— Unë nuk kam rënë dakord për asgjë — i thashë.
Sytë e Diellës u hapën fort.
— Si the?
— Nëna jote ju ka ftuar pa folur fare më parë me mua.
Albani uli ngadalë kutinë që mbante në duar.
— Bardha na tha se çdo gjë ishte rregulluar.
Unë vështrova vjehrrën time.
Ky ishte gabimi i saj i dytë i madh.
Ajo kishte gënjyer edhe vajzën e vet.
— Asgjë nuk ishte rregulluar.
Diella u kthye nga Dritani.
— Ti nuk kishe folur me Anxhelën?
— Jo — pranoi ai.
— Po mami tha…
— Sepse e dija që Anxhela në fund do të pranonte! — shpërtheu Bardha.
Askush nuk u përgjigj.
Edhe fëmijët heshtën.
Bardha merrte frymë shpejt, e acaruar.
— E dini çfarë? Më ka ardhur në majë të hundës që kjo grua sillet sikur të jetë e huaj në familjen tonë!
Fjalët e saj më therën.
Por njëkohësisht e bënë gjithçka të qartë.
— Bardha, ke katër ditë në shtëpinë time dhe tashmë më ke riorganizuar kuzhinën, më ke hequr perdet dhe tani kërkon të vendosësh edhe kush mund të jetojë këtu. Ndoshta problemi nuk është se unë sillem me dikë si të huaj. Ndoshta problemi është se ti nuk di ku mbarojnë kufijtë e tu.
— Unë jam nëna e Dritanit!
— Kurse unë jam gruaja e tij. Jo punonjësja jote. Dhe aq më pak drejtoreshë e ndonjë hoteli familjar.
Diella uli sytë.
Albani dukej sikur donte të fshihej nga turpi.
Pastaj ndodhi diçka që nuk e prisja.
Diella foli.
— Mami, Anxhela vërtet nuk dinte asgjë për këtë?
Bardha shtrëngoi buzët.
— Nuk kishte pse ta kthente në kaq skandal.
— Nuk të pyeta këtë.
Ra heshtje.
— Vërtet nuk e dinte?
— Kisha ndërmend të flisja me të.
Diella mbylli sytë.
— O Zot…
— Për ju e bëra!
— Por ti na the se ajo do të gëzohej që po vinim!
Bardha nuk dha përgjigje.
Diella u kthye nga unë.
— Anxhela, më vjen shumë keq.
Zëri i saj kishte ndryshuar krejt.
— Po ta dija se askush nuk të kishte pyetur, nuk do të kisha ardhur kurrë këtu me gjithë këto plaçka.
— E di.
Dhe e thosha me gjithë mend.
Zemërimi im nuk ishte ndaj saj.
Ishte ndaj Bardhës.
Albani bëri një hap më pranë.
— Mund të gjejmë një hotel për sonte.
— Nuk është e nevojshme — iu përgjigja. — Fëmijët janë të lodhur. Sonte mund të rrini këtu.
Në fytyrën e Bardhës u shfaq menjëherë një buzëqeshje fitimtare.
— E sheh? E dija që…
Ngrita dorën, duke e ndalur.
— Vetëm për këtë natë. Si mysafirë.