Buzëqeshja iu shua nga fytyra.
— Nesër Diella dhe Albani do të gjejnë një vend tjetër ku të qëndrojnë. Dritani mund t’i ndihmojë. Edhe unë, nëse duan.
Diella uli kokën në shenjë mirënjohjeje.
— Faleminderit.
Bardha hapi gojën për të kundërshtuar.
— Por…
— Ka edhe diçka tjetër — shtova unë.
Të gjithë sytë u kthyen nga unë.
— Bardha, nesër edhe ti do të kthehesh në shtëpinë tënde.
— Çfarë?!
— Ti the se punimet do të zgjasnin një javë. Sot në mëngjes mora në telefon administratorin e pallatit tënd, vetëm për të mësuar se kur do të na kthehej më në fund qetësia.
Dritani më pa i habitur.
— E telefonove?
Tunda kokën.
— Po. Dhe ai më tha se në katin tënd punimet kishin përfunduar dy ditë më parë.
Fytyra e Bardhës u zbeh menjëherë, sikur t’i kishte ikur gjaku.
— Kjo nuk do të thotë se…
— Më tha edhe diçka tjetër. Banesa jote nuk ka qenë asnjë çast e pabanueshme.
Ra heshtje.
Diella e vështroi të ëmën me sy të zgjeruar.
— Mami?
Bardha këtë herë nuk gjeti dot asnjë fjalë.
Dhe, pikërisht në atë moment, e kuptova të gjithë skemën.
Ajo nuk kishte ardhur te ne thjesht për të kaluar një javë.
Së pari ishte futur vetë në shtëpinë tonë, kishte nisur të sillej sikur gjithçka i përkiste asaj, dhe me sa dukej po përgatiste terrenin për ardhjen e vajzës së saj.
Ndoshta kishte menduar edhe të qëndronte këtu bashkë me ta.
— Pra, ti kishe vendosur që në fund të gjithë të jetonit në këtë shtëpi? — e pyeta.
Bardha shmangu shikimin.
Për mua, kjo ishte përgjigje më se e mjaftueshme.
Dritani u ul ngadalë në një karrige, sikur këmbët të mos e mbanin më.
— Mami… çfarë kishe planifikuar në të vërtetë?
— Doja vetëm ta mbaja familjen të bashkuar!
— Jo — thashë prerë. — Ti doje të rregulloje jetën time pa më pyetur mua.
Ajo mbrëmje kaloi rëndë.
Darkuam pothuajse pa folur fare.
Fëmijët i vumë të flinin në dhomën e miqve.
Diellës dhe Albanit u dhamë një dhomë tjetër.
Bardha, ndërkohë, nuk doli pothuajse fare nga dhoma ku ishte vendosur.
Të nesërmen në mëngjes, në orën nëntë, pashë valixhen e saj pranë derës së hyrjes.
Mendova se do të largohej e tërbuar, pa thënë as lamtumirë.
Por para se të dilte, u afrua tek unë.
— E more atë që doje.
Unë tunda kokën ngadalë.
— Jo, Bardha. Unë doja vetëm që të më pyesje më parë.
Ajo nuk u përgjigj.
Dritani e çoi të ëmën në shtëpinë e saj.
Pas kësaj, gjithë paraditen e kaloi duke ndihmuar Diellën dhe Albanin të gjenin një banesë të përkohshme.
Më në fund gjetën një apartament të vogël, rreth njëzet minuta larg nesh.
Gjatë javëve që pasuan, ne vazhduam t’i mbështesnim.
Jo sepse Bardha na kishte detyruar.
Por sepse këtë herë ishte zgjedhja jonë.
Dhe pikërisht ai ndryshim e bëri gjithçka tjetër.
Dy muaj më vonë, Diella gjeti një punë më të mirë, ndërsa Albani arriti të merrte më shumë orë shtesë. Kështu, pak nga pak, mundën të përballonin një banesë më të rehatshme dhe afatgjatë.
Madje edhe marrëdhënia jonë u përmirësua ndjeshëm.
Një të diel, ndërsa po pinim kafe me Diellën, ajo më tregoi diçka.
— A e di çfarë më tha mami para se të niseshim atë ditë drejt jush?
— Çfarë?
Diella buzëqeshi paksa me siklet.
— Më tha të mos shqetësohesha. Sipas saj, në atë shtëpi komandonte ajo, sepse Dritani ishte djali i saj.
Për disa sekonda mbeta duke e parë pa folur.
Pastaj të dyja shpërthyem në të qeshura.
Dritani, megjithatë, nuk qeshi.
— Mendoj se për shumë kohë e kam lënë të besojë se kjo ishte e vërtetë — tha ai me zë të ulët.
E vështrova.
— Po.
Ai nuk u përpoq të justifikohej.
Ndoshta pikërisht për këtë arrita ta falja.
Që nga ajo ditë, në shtëpinë tonë ekziston një rregull shumë i thjeshtë.
Familja mund të na kërkojë ndihmë në çdo kohë.
Mund të vijë të na vizitojë sa herë të dojë.
Në raste urgjente, mund të qëndrojë edhe disa ditë te ne.
Por askush nuk ka të drejtë të vendosë vetë se do të shpërngulet në shtëpinë tonë.
Askush nuk mund të shfaqet papritur para portës me një furgon plot kuti, sikur gjithçka të ishte vendosur prej kohësh.
Dhe mbi të gjitha, askush nuk guxon më të bërtasë:
“Na hapni portën!”
Sepse atë ditë Bardha mësoi një mësim që nuk do ta harronte kurrë:
Familjen mund ta duam me gjithë zemër. Por dashuria nuk i jep askujt të drejtën të marrë vendime për shtëpinë, kohën apo jetën e të tjerëve.