Kur Ylvije e shqiptoi atë fjali, për një çast mendova se veshi më kishte gënjyer.
Ishim dymbëdhjetë veta rreth tryezës së gjatë të ngrënies, në shtëpinë e tyre në Durrës. Jashtë dritareve nata kishte rënë plotësisht; në xhama pasqyroheshin dritat e llambadarit dhe gotat e verës, të rreshtuara mbi tavolinë. Po festonim ditën e emrit të Ylvijes. Darka ishte drejt fundit. Disa nga të ftuarit luanin ende me pirunin e ëmbëlsirës, të tjerë kishin kërkuar kafe.
Unë sapo po bëhesha gati të ngrihesha për të çuar pjatat në kuzhinë.
Pikërisht atëherë, Ylvije e vendosi pecetën mbi tavolinë.
— Rri edhe pak, Fjolla, — tha ajo.
Zëri i saj ishte tepër i qetë. Aq i qetë, sa të ftohte.
U ula sërish.
Burri im, Erioni, ishte ulur pranë meje. Ai zgjati dorën drejt gotës, por nuk piu.
— Dua të sqaroj diçka, — vazhdoi Ylvije. — Sepse, për mendimin tim, në një familje ka gjëra që nuk mund të kalohen pafundësisht në heshtje.
Bisedat rreth tavolinës u shuan dalëngadalë, sikur dikush ta kishte ulur zërin e dhomës.
Xhaxhai i Erionit kolliti lehtë.
Motra e tij, Klea, uli sytë te pjata.
Ndërsa unë e kuptova menjëherë se tema do të isha unë.
Gjatë tri javëve të fundit, Ylvije më kishte telefonuar dy herë për të më thënë se duhej “të mendoja pak për sjelljen time”. Nuk ma kishte shpjeguar kurrë saktë se për çfarë e kishte fjalën.
Në të vërtetë, unë e dija fare mirë.
Nuk i kishim dhënë para.
Kaq ishte e gjitha.
Dy muaj më parë, Ylvije kishte dalë me idenë se donte të rinovonte shtëpinë e pushimit në Vlorë. Kërkonte një kuzhinë të re, një verandë të re, kondicioner në të dyja dhomat e gjumit dhe një portë elektrike.
Sipas saj, ajo pronë “një ditë gjithsesi do t’u mbetej Erionit dhe Kleas”.
Pastaj shtoi se, sipas saj, do të ishte krejt normale që fëmijët të kontribuonin në shpenzime.
Klea i dha dyqind mijë lekë.
Nga ne kërkoi pesëqind mijë.
Jo si hua.
Jo në këmbim të një pjese pronësie.
Thjesht ashtu.
Reagimi i parë i Erionit ishte që për këtë të flisnim në shtëpi.
Dhe në shtëpi unë i thashë hapur se, sipas meje, ishte marrëzi.
Jo sepse nuk kishim para.
Por sepse ne vetë po përpiqeshim të ndërronim apartament.
Prej tetë vitesh jetonim në një banesë pesëdhjetë e tetë metra katrorë në Tiranë, te Njësia 5. Kishim vetëm një dhomë gjumi; këndi i punës i Erionit ishte në sallon, ndërsa unë punoja tri ditë në javë në tryezën e kuzhinës.
Unë isha tridhjetë e gjashtë vjeçe.
Erioni tridhjetë e tetë.
Prej dy vitesh përpiqeshim të bëheshim me fëmijë.
Ylvije e dinte këtë.
E dinte gjithashtu se pjesën më të madhe të kursimeve po e ruanim për paradhënien e një apartamenti më të madh.
Megjithatë, ajo fliste për pesëqind mijë lekë sikur të ishte çmimi i një pazari fundjave.
Në fund, Erioni i tha jo.
Por Ylvije, për ndonjë arsye, vendosi se ai vendim kishte qenë i imi.
— Unë nuk të kam kërkuar kurrë asgjë, — tha atë mbrëmje, në mes të tavolinës.
Pastaj më nguli sytë.
— Por prisja të paktën që të mos ma ktheje djalin kundër familjes së vet.
Ndjeva shpinën të më ngurtësohej.
— Ylvije, unë nuk kam kthyer askënd kundër askujt.
— Sigurisht.
Ajo buzëqeshi.
Në atë buzëqeshje nuk kishte asnjë pikë ngrohtësie.
— Për tridhjetë e pesë vjet, Erioni ka qenë njeri tjetër.
— Mami… — ndërhyri Erioni.
Ylvije ngriti dorën për ta ndalur.
— Lëre. Këtë herë dua ta them deri në fund.
Të ftuarit rrinin pa lëvizur, sikur po ndiqnin një shfaqje teatri.
Unë ende shpresoja se dikush do të ndërhynte.
Askush nuk foli.
Ylvije drejtoi gishtin nga unë.
— Që kur kjo grua hyri në familjen tonë, çdo gjë është kthyer në problem. Krishtlindjet, pushimet, paratë, drekat familjare. Çdo gjë.
— “Kjo grua”? — pyeta unë.
— Po.
Atëherë Erioni e uli pirunin mbi tavolinë.
— Mami, mjaft.
Por Ylvije vazhdoi pa i hedhur as sytë.
— Për tetë vjet jam përpjekur të të pranoj, Fjolla. Vërtet jam përpjekur. Por çdo gjë ka një kufi.
— Çfarë kufiri kam kaluar?
— Ma more djalin.
Në skajin e tavolinës, dikush psherëtiu lehtë.