Vështrova Erionin.
Fytyra i ishte shndërruar krejt.
Nuk dukej i zemëruar.
Më shumë dukej i rraskapitur.
I lodhur deri në palcë.
— Ylvije, — thashë me kujdes, — Erioni është burrë i rritur.
— E di.
— Atëherë pse flet për të sikur të mos ishte i aftë të merrte vendime vetë?
— Sepse, para se të të njihte ty, dinte t’i merrte.
Pas asaj fjalie, mbi tavolinë ra një heshtje e rëndë. Zgjati disa sekonda, por m’u duk shumë më gjatë.
Pastaj Ylvije u mbështet pas karriges.
— Ta bëjmë të thjeshtë, pra. Pas kësaj mbrëmjeje, ti nuk do të jesh më pjesë e familjes sonë.
M’u ngrinë duart.
Jo sepse më lëndoi.
Por sepse nuk arrija ta besoja që ajo po e thoshte vërtet këtë para dymbëdhjetë vetave.
Babai i Erionit, Dritani, ngriti kokën.
— Ylvije…
— Mos u përziej, — ia preu ajo menjëherë.
Unë tashmë e kisha vendosur dorën mbi shpinoren e karriges. Brenda meje e kisha marrë vendimin: do të ngrihesha, do t’i falënderoja për darkën dhe do të largohesha për në shtëpi.
Nuk doja skenë.
Nuk doja të qaja aty.
Nuk doja t’i lutesha askujt që të më quante pjesë të familjes.
Por, para se të lëvizja, karrigia pranë meje kërciti mbi dysheme.
U ngrit Erioni.
Jo unë.
Ai.
Mori xhaketën nga shpina e karriges dhe e hodhi mbi krah.
— Në rregull, — tha.
Në fytyrën e Ylvijes kaloi për një çast një hije kënaqësie.
Ajo mendoi se Erioni do të më shoqëronte deri te dera.
Ndoshta madje besoi se pastaj do të kthehej përsëri në tavolinë.
— Erion, — nisi ajo.
— Nëse Fjolla nuk është pjesë e familjes sate, atëherë nuk jam as unë.
Fytyra e Ylvijes u ngurtësua.
— Mos fol marrëzira.
— Nuk po flas marrëzira.
— Ajo është gruaja jote. Unë jam nëna jote.
— Pikërisht.
Erioni hodhi sytë rreth tavolinës, një nga një, mbi të gjithë.
— Dhe megjithatë, ajo është i vetmi njeri këtu që ti mendon se mund ta poshtërosh pa asnjë pasojë.
— Unë nuk po poshtëroj askënd.
Erioni qeshi shkurt.
Një e qeshur e thatë.
E hidhur.
— Sapo i the para dymbëdhjetë njerëzve se nuk është më pjesë e familjes.
— Sepse ka arsye.
— Dy milionë lekët?
Disa prej të pranishmëve ngritën menjëherë kokën.
Ylvijes iu zbeh fytyra.
— Kjo nuk i përket askujt.
— Pak më parë doje të flisje për gjithçka para të gjithëve.
Klea foli me zë të ulët:
— Çfarë dy milionë lekësh?
Ylvije e pa shpejt, me një vështrim paralajmërues.
— Nuk po flasim për këtë tani.
— Mendoj se po flasim pikërisht për këtë, — tha Erioni.
Unë ia preka krahun.
— Të ikim.
Por ai tundi kokën.
Nuk ishte zemërim i momentit.
Ishte diçka shumë më e vjetër që po dilte më në fund në sipërfaqe.
— Nëna ime na kërkoi dy milionë lekë për rinovimin e shtëpisë në bregdet, — tha ai. — Unë i thashë jo. Unë. Jo Fjolla.
Klea uli ngadalë lugën mbi tavolinë.
— Mua më the se Erioni dhe Fjolla nuk japin para, sepse Fjolla nuk e lejon.
— Nuk kam thënë kështu.
— Po, e ke thënë.
Sytë e Ylvijes shkrepëtinë.
— Klea, mos u fut në këtë punë.
— Unë jam futur tashmë. Kam dhënë tetëqind mijë lekë.
Në atë çast, Dritani u kthye ngadalë nga Ylvije.
— Tetëqind mijë?
Zëri i tij kishte ndryshuar.
— Ti më the se Klea kishte dhënë treqind mijë.
Ylvije heshti.
Dhe atëherë ndodhi diçka krejt e çuditshme.
Drejtimi i gjithë debatit u përmbys.
Deri atëherë, çdo shikim ishte varur mbi mua.
Tani, të gjithë po shihnin Ylvijen.
— Pse i the babit se kisha dhënë treqind mijë? — pyeti Klea.
— Nuk më kujtohet çfarë kam thënë.
— Mua më kujtohet, — u përgjigj Dritani.
Zëri i tij ishte i ulët.
— Më kujtohet shumë mirë.
Ylvije u ngrit me nervozizëm.
— Është qesharake që po e bëni kaq të madhe këtë gjë.
— Ku janë paratë? — pyeti Dritani.
— Çfarë parash?
— Tetëqind mijë lekët e Kleas.
— Për rinovimin.
— Për cilin rinovim?
Ylvije nuk dha përgjigje.
Dritani u mbështet pas karriges.
— Ylvije, mjeshtri më tha javën e kaluar se nuk ka marrë ende asnjë lek paradhënie nga ne.
M’u shtrëngua stomaku.
As unë nuk e dija këtë.
Ylvije hodhi sytë përreth tavolinës.
Siguria që kishte pasur deri atëherë po i shkërmoqej pak nga pak.
— Ende nuk i kam kaluar.
— Atëherë ku janë?
— Në llogarinë time.
— Tregoje.
— Dritan, mos bëj teatër.
— Ti mblodhe dymbëdhjetë veta këtu që të bëje teatër me Fjollën.
Askush nuk lëvizi.