Klea nxori telefonin nga çanta.
— Unë e kam bërë transfertën më katërmbëdhjetë gusht.
Ylvije lëshoi një psherëtimë të rëndë.
— Mirë. Një pjesë të atyre parave e kam shpenzuar.
— Për çfarë?
Sërish ra heshtje.
Erioni e vendosi ngadalë xhaketën përsëri mbi karrige, por nuk u ul. Ylvije i mbylli buzët fort, sikur të donte ta mbante përgjigjen brenda me dhunë.
I pari që foli ishte Dritani.
— Ia dhe Bujarit?
Unë Bujarin nuk e njihja personalisht. Emrin ia kisha dëgjuar disa herë, kaq. Ishte vëllai i vogël i Ylvijes, pesëdhjetë e dy vjeç, dhe gjithë jetën kishte pritur ndonjë “rast të madh” që do t’ia ndryshonte fatin.
Kishte pasur një firmë ndërtimi, pastaj ishte marrë me shitje makinash, më vonë kishte hapur një lokal dhe, në një periudhë tjetër, edhe një dyqan online.
Të gjitha kishin përfunduar keq.
Ylvije u ul në karrige.
Vetë ajo lëvizje ishte përgjigje.
Klea u zbeh në fytyrë.
— Paratë e mia ia ke dhënë Bujarit?
— Ia kam dhënë borxh.
— Paratë e mia?
— Do t’i kthejë.
— Kur?
Ylvije nuk tha asgjë.
Dritani mbylli sytë për një çast.
— Sa?
— Çfarë?
— Sa para i ke dhënë gjithsej?
— Nuk të hyn në punë.
— Jam burri yt.
— Janë kursimet e mia.
— Ylvije.
Për herë të parë e dëgjova Dritanin të fliste me atë ton.
Nuk bërtiti.
Por Ylvije u drodh.
— Sa?
— Katër milionë e gjashtëqind mijë lekë.
Klea u ngrit në këmbë.
— Si the?
Ylvije nxitoi të shtonte:
— Po jo të gjitha ishin paratë e tua.
Fjalia tingëlloi aq e çuditshme, sa disa prej të pranishmëve shkëmbyen vështrime mosbesuese.
Sytë e Kleas u mbushën me lot.
— Ti më kërkove para mua sepse më the që babait nuk i dilnin për riparimet e shtëpisë.
— Nuk doja t’ju shqetësoja.
— Dhe nga Erioni e Fjolla deshe dy milionë për të njëjtën arsye.
Ylvije hodhi sytë nga unë.
Sikur papritur, prapë unë të isha rrënja e gjithë kësaj.
— Po të mos ishte përzier Fjolla, këtë punë do ta kishim zgjidhur brenda familjes.
Erioni u kthye nga ajo aq vrullshëm, sa u tremba.
— E the seriozisht këtë?
— Po.
— Fjolla nuk e dinte as për çfarë saktësisht të duheshin paratë.
— Por të bëri ty të më thoje jo.
Për disa sekonda Erioni vetëm e pa, pa folur. Pastaj zëri i tij doli i qetë.
— E di pse thashë jo?
Ylvije nuk u përgjigj.
— Sepse kam tetë vjet që e shoh si e bën këtë.
Në dhomë sikur ra një i ftohtë i papritur.
— Çfarë bëj unë?
— Çdo gjë që të sjell përfitim ty, e quan detyrim familjar.
Ylvije u ngrit menjëherë.
— Unë gjithë jetën time kam jetuar për ju!
— E di.
— Atëherë si guxon të më flasësh kështu?
— Sepse fakti që ke bërë shumë për ne nuk të jep të drejtën të na zotërosh.
Pastaj Erioni tha diçka për të cilën më vonë më rrëfeu se e kishte mbajtur brenda prej vitesh.
— Kur u largova nga shtëpia në moshën njëzet e gjashtë vjeç, nuk më fole për tre muaj, sepse sipas teje unë të kisha braktisur.
Ylvije bëri një gjest me dorë, sikur ta largonte temën.
— Histori e vjetër.
— Kur Klea nuk shkoi në universitetin që doje ti, i the se të kishte zhgënjyer.
Klea uli kokën.
— Kur u martova me Fjollën, të nesërmen e dasmës më the se shpresoje që një ditë do ta kuptoja se kisha vendosur shumë shpejt.
Këtë nuk e dija.
E pashë Erionin.
Ai nuk më hodhi sytë as për një çast. Vështrimin e kishte ngulur vetëm te nëna e tij.
— Dhe tani, sepse nuk të dhashë dy milionë lekë, po përpiqesh të ndëshkosh gruan time.
Fytyra e Ylvijes u skuq.
— Ti nuk ke as idenë më të vogël sa kam sakrifikuar për ty.
— Kam.
Zëri i Erionit u thye.
— Pikërisht ky është problemi. Prej njëzet vjetësh ti i mban mend një për një të gjitha sakrificat e tua, që një ditë të na kërkosh çmimin mbrapsht.
Pas kësaj, askush nuk foli.
Ndjeva se diçka ishte thyer përfundimisht.
Por jo mes meje dhe Erionit.
Përkundrazi.
Ai u kthye nga unë.
— Shkojmë në shtëpi?
Unë pohova me kokë.
Mora pallton.
Kur në korridor po vishja këpucët, Ylvije erdhi pas nesh.
— Erion.
Burri im ndaloi.
— Nëse ikën tani, mos u kthe nesër sikur nuk ka ndodhur asgjë.
Erioni e pa drejt në sy.
— Nuk do të kthehem ashtu.
Ylvije, qartësisht, nuk e kishte pritur atë përgjigje.
— Si ta kuptoj këtë?