— Do të thotë se, për sa kohë nuk i kërkon falje Fjollës, ne nuk kemi më çfarë të sqarojmë.
— Asaj? — pyeti Ylvije, sikur nuk po u besonte veshëve.
— Po, asaj.
— Po ajo, a do të më kërkojë falje mua?
— Për çfarë?
Ylvije hapi gojën, por nuk gjeti asnjë përgjigje.
Erioni zgjati dorën dhe hapi derën.
Para se të dilnim, në fund të korridorit u shfaq Dritani.
— Erion.
Ne u kthyem të dy.
— Nesër do të të telefonoj, — tha ai.
Erioni vetëm tundi kokën.
Në makinë, dhjetë minutat e para kaluan në heshtje të plotë. Po ecnim drejt Tiranës, ndërsa dritat e rrugës shtriheshin mbi xhamin e përparmë si vija të gjata e të verdha.
Në fund, nuk durova dot më.
— Nuk ishte e nevojshme ta bëje gjithë këtë për mua.
Erioni më hodhi një vështrim të shkurtër.
— Nuk e bëra për ty.
— Por…
— Fjolla.
Zëri i tij ishte i ulët, por i prerë.
— U ngrita nga ajo tryezë sepse më në fund kuptova diçka. Nëse edhe sot do të rrija ulur, do të mbetesha i ulur për gjithë jetën.
Nuk thashë asgjë.
Pas pak, ai shtoi:
— Dhe më vjen keq që për kaq shumë kohë je detyruar të durosh gjëra që duhej t’i kisha ndalur unë.
Të nesërmen, Dritani vërtet e mori në telefon.
Atëherë doli në dritë se Ylvije nuk i kishte dhënë Bujarit katër milionë e gjashtëqind mijë lekë.
I kishte dhënë pothuajse shtatë milionë.
Nga kursimet e saj, nga paratë e Kleas dhe nga shuma që Dritani kishte lënë mënjanë për ndërrimin e çatisë së shtëpisë në Vlorë.
Biznesi i Bujarit kishte muaj që ishte zhytur në paaftësi paguese.
Pjesa më e madhe e parave ishte zhdukur pa gjurmë.
Javët që pasuan, në familje të gjithë merreshin me gjithçka, përveç me mua.
Klea kërkoi t’i ktheheshin paratë e saj.
Dritani hapi një llogari bankare më vete.
Bujari u zhduk për disa javë dhe, kur u kthye, premtoi se do t’i shlyente me këste.
Ndërsa Ylvije nuk na telefonoi fare.
Tri ditë para Krishtlindjes, më erdhi një mesazh prej saj.
“Do të mund të flisnim?”
Nuk iu përgjigja menjëherë.
Ia tregova Erionit.
— Ti vendos, — më tha ai.
Në fund, i shkrova se pranoja.
U takuam në një kafene të vogël pranë Bllokut.
Ylvije erdhi vetëm.
Nuk kishte sjellë dhuratë.
Nuk buzëqeshte.
U ul përballë meje, hoqi pallton dhe për një kohë të gjatë vështroi filxhanin e kafesë, sikur aty mund të gjente fjalët që i mungonin.
Pastaj foli.
— Ajo që thashë atë mbrëmje ishte e pafalshme.
Unë nuk u përgjigja.
— Nuk dua ta justifikoj.
Në atë çast ngrita sytë drejt saj.
Ndoshta kjo ishte fjalia e parë që mund ta vlerësoja vërtet.
— Dua vetëm të them, — vazhdoi ajo, — se isha e zemëruar, sepse gjërat nuk po ndodhnin siç doja unë. Dhe atë zemërim e nxora mbi ty.
— Po.
Përgjigjja ime e shkurtër e bëri të dridhej lehtë.
— Më vjen keq, — tha ajo.
Nuk u përqafuam.
Nuk shpërthyem në lot.
Asgjë nuk u rregullua papritur, si me magji.
Muajt në vijim u pamë rrallë.
Ylvije, herë pas here, ende hidhte ndonjë koment të tillë, për të cilin dikur unë do të kisha heshtur.
Tani nuk heshtja më.
As Erioni.
Dhe, çuditërisht, familja nuk u shkatërrua nga kjo.
Thjesht ndryshoi.
Pas një dreke Pashkësh, kur të gjithë po mblidhnin gjërat për t’u larguar, Ylvije m’u afrua në kuzhinë.
— E di, — tha ajo, — atë mbrëmje mendoja se kisha të drejtë të vendosja kush i përkiste kësaj familjeje dhe kush jo.
E pashë në sy.
— E di.
Ajo buzëqeshi lehtë, por kësaj here në buzëqeshjen e saj nuk kishte tallje.
— Besoj se aty kam gabuar.
Nga dhoma e ndenjjes u dëgjua zëri i Erionit:
— Fjolla, a nisemi?
— Edhe një minutë!
Ylvije u mbështet te banaku.
— Është e çuditshme, — tha. — Kur ai u ngrit nga tryeza, mendova se të zgjodhi ty në vendin tim.
— Nuk mendoj se duhej të zgjidhte mes nesh.
— Tani as unë nuk e mendoj më.
Mora çantën.
Te dera u ktheva edhe një herë pas.
Ylvije qëndronte ende në kuzhinë, mes pjatave gjysmë të mbledhura.
Atë mbrëmje, muaj më parë, ajo kishte dashur të më përjashtonte nga familja.
Në fund ndodhi krejt e kundërta.
Për herë të parë, u bëmë vërtet familje.
Jo sepse të gjithë mendonim njësoj.
Por sepse më në fund askush nuk kishte më nevojë të kërkonte leje për të qenë vetvetja.