— Hiqe dorën nga telefoni! Ato janë paratë e mia, e kupton?! — shpërtheva, kur pashë burrin tim që po përpiqej t’ia kalonte vjehrrës një shumë jo të vogël.
Marsela Frashëri, muaj pas muaji, linte mënjanë nga pesë mijë Lekë. Kur i jepej rasti të kursente nga ndonjë shpenzim, ose kur merrte ndonjë turn shtesë, shtonte edhe më tepër. Paratë nuk u mblodhën menjëherë, por dalëngadalë, me këmbëngulje, për katër vite me radhë. Në fund, në llogarinë e saj ishin bërë dyqind e dyzet mijë Lekë. Kjo shumë duhej të shërbente si kësti i parë për shtëpinë e tyre.
Gjatë gjithë asaj kohe, Marsela kishte jetuar me të shoqin në apartamentin e prindërve të Taulant Currit. Banesa kishte tri dhoma. Vjehrri, Ilir Qosja, dhe vjehrra, Fjolla Osmani, u kishin lënë të rinjve njërën dhomë; vetë ishin ngjeshur në dhomën e gjumit, ndërsa dhoma e tretë përdorej nga të gjithë si sallon. Në fillim kjo bashkëjetesë dukej si zgjidhje e përkohshme, një vit a dy, derisa të sistemoheshin. Por koha kalonte, vitet shtoheshin dhe apartamenti i tyre mbetej ende vetëm një dëshirë.
Marsela punonte si administratore në një klinikë private. Rroga nuk ishte e madhe, por vinte rregullisht dhe të paktën mund të llogaritej. Taulanti ishte shofer në një kompani transporti. Ai fitonte më shumë, por të ardhurat e tij nuk ishin të qëndrueshme: një muaj merrte shpërblim, muajin tjetër pagesa vonohej. Për këtë arsye, kursimet mbështeteshin kryesisht mbi rrogën e Marselës.
Ajo i mbante paratë në një llogari të veçantë, të hapur posaçërisht për kursime. Kartën bankare e ruante në shtëpi, brenda një kutie bizhuterish, dhe kodin PIN nuk ia kishte treguar askujt. As burrit të vet. Marsela e kishte vendosur që, kur të vinte dita e blerjes, apartamenti të regjistrohej në emrin e saj. Jo nga mosbesimi i hapur, por nga kujdesi. Jeta është e pasigurt; puna mund të humbet, rrethanat mund të ndryshojnë, ndërsa një pronë mbetet.
Taulanti e dinte që ajo kursente. Herë pas here e pyeste sa ishte mbledhur deri atëherë dhe e lavdëronte për maturinë.
— Mirë bëjmë që po krijojmë një kapital familjar, — thoshte ai. — Bashkë do ta kemi më të lehtë të marrim një shtëpi.
Marsela pohonte me kokë, por brenda vetes nuk ishte dakord. Ato para i kishte ndarë ajo. Ishte ajo që kishte jetuar me llogari të imëta, ajo që kishte hequr dorë nga blerjet, nga gjërat e vogla që i pëlqenin, nga çdo shpenzim i panevojshëm. Taulanti, nga ana tjetër, paratë e veta shpesh i përdorte për veten: blinte vegla të reja, dilte me shokët për kafe, apo shpenzonte për gjëra të tjera. Prandaj, në mendjen e Marselës, ato kursime ishin vetëm të sajat.
Jeta në atë familje rëndohej sidomos nga prania e vjehrrës. Fjolla Osmani, një grua pesëdhjetë e tetë vjeçe, plot energji dhe me gojë gjithmonë në lëvizje, ndërhynte vazhdimisht në punët e çiftit të ri. Një ditë jepte këshilla për gatimin, ditën tjetër komentonte rrëmujën në dhomën e tyre, pastaj gjente diçka tjetër për t’u ankuar.
Më shumë se gjithçka, asaj i pëlqente të fliste për vajzën e saj, Denisa Begajn. Motra e Taulantit jetonte në një qytet tjetër dhe punonte si manikyristë në një sallon bukurie. Denisa kishte një djalë të vogël dhe probleme të vazhdueshme me paratë.
— Më mori prapë Denisa në telefon, qante e ankohej, — tregonte shpesh Fjolla gjatë darkës. — Nuk ka me çfarë të paguajë faturat. Djali i është sëmurur dhe ilaçet kushtojnë shtrenjtë.
— Po babai i fëmijës ku është? — e pyeti një herë Marsela.
— Çfarë babai? — shfryu vjehrra me përbuzje. — Sapo mori vesh që ishte shtatzënë, u zhduk. Denisa e rrit djalin krejt e vetme.
— Sigurisht që e ka të vështirë, — tha Taulanti me dhembshuri.
— Ja pra! — u gjallërua menjëherë Fjolla. — Motra duhet ndihmuar. Familja është për këtë punë, që njerëzit të mbështesin njëri-tjetrin.
Në ato çaste, Marsela përpiqej të dukej sikur ishte e zënë me diçka tjetër. Lante enët, paloste rroba, ose merrej me ndonjë punë të vogël në dhomë. Nuk donte të futej në grindjet e familjes së burrit. Le të vendosnin vetë si do të jetonin dhe ku do t’i çonin paratë e tyre.
Por nënkuptimet e Fjollës bëheshin çdo ditë më të drejtpërdrejta. Herë tregonte si komshinjtë kishin mbledhur para për t’i blerë djalit makinë, herë përmendte shoqen që i kishte dhënë së bijës lekë për të rinovuar apartamentin.
— Është gjë e bukur kur në familje ka ndihmë të ndërsjellë, — përfundonte ajo me domethënie, duke e ngulur vështrimin te i biri.
Taulanti në ato raste lëvizte në karrige, ndërronte pozicion, trazonte pjatën, por nuk thoshte asgjë të qartë. Marsela e shihte që ai ndihej në siklet, megjithatë qetësohej nga fakti se nuk po binte pre e nxitjeve të së ëmës.
Në vjeshtë, gjendja u acarua. Në shtator, Denisa telefonoi dhe tregoi se kishte mbetur prapa me pagesat e shërbimeve. Tani rrezikonte t’i ndërpritej energjia elektrike.
— A e merrni dot me mend? — u indinjua Fjolla, kur e ritregoi bisedën me vajzën. — Ka fëmijë të vogël në shtëpi dhe ata duan t’i presin dritat! Pa pikë zemre janë!
— Ndoshta Denisa mund të gjejë ndonjë punë shtesë, — sugjeroi me kujdes Marsela.
— Çfarë pune shtesë? — vjehrra përplasi dorën në ajër. — Ka fëmijë të vogël! Me kë ta lërë në shtëpi? Ende nuk shkon në kopsht!
— Mund të marrë një dado për disa orë, — nuk u tërhoq menjëherë Marsela.
— Po me çfarë parash ta paguajë dadon? — ia ktheu Fjolla me nerva. — Kur nuk ka lekë as për faturat?
Biseda mbeti në vend, pa rrugëdalje. Marsela heshti, sepse e kuptoi që çdo kundërshtim ishte i kotë. Vjehrra e kishte vendosur tashmë në mendjen e saj: djali duhej ta ndihmonte motrën me para.
— Taulant, thuaj edhe ti diçka! — iu kthye Fjolla të birit. — Denisa është motra jote! Nuk mund ta lini në hall!
— Mami, unë e kuptoj, por as ne nuk jemi aq mirë me lekë, — u përgjigj Taulanti me pasiguri. — Po mbledhim për shtëpi.
— Çfarë shtëpie tani! — ia bëri vjehrra, duke lëvizur dorën me shpërfillje. — Ju këtu jetoni mirë. Kurse motra jote me fëmijën rrezikon të mbetet pa drita!
Marsela u ngrit nga tavolina dhe shkoi në dhomën e saj. Nuk kishte dëshirë të dëgjonte më tej. Tashmë ishte e qartë se në ç’drejtim po shtyhej gjithë ajo bisedë.
Ditët që pasuan, Fjolla nuk e hoqi Denisën nga goja. Çdo mbrëmje gjente një arsye të re për shqetësim. Njëherë ishte ftohur djali, një herë tjetër apartamenti ishte i akullt, pastaj dilte që ushqimi nuk mjaftonte.
— Netëve nuk vë gjumë në sy, — ankohej vjehrra, dhe në shtëpi binte menjëherë ajo heshtje e rëndë që paralajmëronte një tjetër kërkesë.