— Më rri mendja vetëm te vajza ime, — vazhdonte të qahej vjehrra. — Si mund të jetë kështu? Djali im jeton mirë, kurse motra e tij po heq të zitë e ullirit!
Me çdo ditë që kalonte, Taulant Curri bëhej më i zymtë. Marsela Frashëri e shihte qartë se burri i saj po përtypej nga ndjenja e fajit. Fjolla Osmani dinte ta prekte aty ku duhej: fliste me hollësi për jetën e vështirë të vajzës, i shtonte ngjyrat, e bënte çdo fjali të rëndonte si gur.
— Mami, ndoshta Denisa duhet të përpiqet vetë të gjejë një zgjidhje? — provoi të kundërshtonte Taulanti.
— Çfarë zgjidhjeje? — u ndez Fjolla Osmani. — Ajo i ka provuar të gjitha! Shoqet s’kanë çfarë t’i japin borxh, se të gjithë janë ngushtë. Banka nuk i jep kredi, paga i del shumë e ulët.
— Po ndihma sociale? — ndërhyri Marsela me kujdes.
— Çfarë ndihme sociale? — vjehrra shfryu me përbuzje. — Muaj të tërë me letra, formularë e radhë, dhe në fund asgjë për të qenë!
Ishte bërë e dukshme se Fjolla Osmani nuk kishte ndër mend të tërhiqej. Në mendjen e saj, djali duhej ta ndihmonte motrën patjetër, dhe asnjë arsye nuk vlente si kundërshtim.
Biseda vendimtare ndodhi më njëzet e pesë shtator. Gjatë darkës, Fjolla Osmani e tha hapur, pa asnjë hyrje:
— Taulant, fola me Denisën. I duhen tridhjetë mijë Lekë. Për borxhet dhe për t’u mbajtur ca kohë derisa të marrë veten. Më shumë nuk po kërkon.
Taulanti gati u mbyt me lugën e supës.
— Tridhjetë mijë? Mami, ne nuk kemi para të tilla!
— Si nuk keni? — u habit vjehrra, sikur po dëgjonte marrëzinë më të madhe. — Po Marsela nuk po kursen? E di shumë mirë që po mbledh para! Ka kohë që i lë mënjanë!…
Marsela mbeti e ngrirë me lugën në dorë. Pra, vjehrra dinte për kursimet. Por si kishte arritur ta merrte vesh?
— Mami, ato para janë për apartamentin, — u përpoq të sqaronte Taulanti, megjithëse zëri nuk i tingëllonte i sigurt.
— Për çfarë apartamenti? — Fjolla Osmani tundi dorën me padurim. — Edhe këtu nuk ju mungon gjë! Kurse Denisa, me fëmijën në krah, po vuan.
— Kemi katër vjet që i mbledhim, — tha Marsela me zë të ulët. — Janë kësti ynë i parë.
— E pastaj? — vjehrra ia nguli sytë nuses me acarim. — Do t’i mblidhni prapë! Motra e tij ka nevojë tani, jo pas katër vjetësh.
— Zonja Fjolla, e kuptoj që Denisa është në hall, por kursimet tona…
— “Tona”? — ia preu fjalën Fjolla Osmani. — Taulanti punon, Taulanti është burri i shtëpisë! Apo mos fiton ti më shumë se burri yt?
Marsela ndjeu fytyrën t’i digjte. Pra, sipas vjehrrës, meqë Taulanti sillte më shumë para, ishte ai që duhej të vendoste se ku do të shkonte çdo qindarkë e familjes.
— Këto para i kam vënë mënjanë nga rroga ime, — tha ajo, këtë herë prerë.
— Po mirë, edhe çfarë pastaj? — nuk u tërhoq Fjolla Osmani. — Jeton në familje! Hamë në një tryezë, faturat i paguajmë bashkë!
— Por i kam kursyer unë! Çdo muaj nga pesë mijë Lekë!
— Dhe kush ta ka krijuar mundësinë të kursesh? — vjehrra i ngushtoi sytë me dinakëri. — Po të jetonit më vete, ato para do t’i hidhje për qira.
Arsyetimi i saj ishte i pathyeshëm, si mur betoni. Fjolla Osmani besonte se, përderisa të rinjtë nuk paguanin qira, çdo lek i kursyer u përkiste të gjithëve, dhe mbi të gjitha duhej të administrohej nga “burri i shtëpisë”.
— Taulant, je burrë apo jo? — vazhdoi ajo ta shtynte të birin drejt vendimit që donte. — Nuk do ta ndihmosh motrën tënde?
— Mami, do ta mendoj, — u përgjigj ai dobët.
— Çfarë ke për të menduar? — shpërtheu Fjolla Osmani. — Nuk ka më kohë për mendime! Denisës i duhen paratë nesër!
Marsela u ngrit nga tavolina. Oreksi i ishte zhdukur krejt. Tani ishte e qartë: të nesërmen, Fjolla Osmani do ta detyronte të birin t’ia kalonte paratë motrës.
Në dhomë, Marsela nxori kutinë ku mbante sendet personale dhe kontrolloi kartat një nga një. Llogaria e kursimeve, karta e pagës, karta për shpenzimet e vogla. Të gjitha ishin aty. Për momentin. Por për sa kohë?
Taulanti hyri pas rreth gjysmë ore. Në fytyrë kishte një shprehje të përzier mes turpit dhe hutimit.
— Marsela… mami tha se e di kodin PIN të llogarisë tënde të kursimeve, — nisi ai me ngurrim.
— Si mund ta dijë? — Marsela e pa e shtangur.
— Një herë të ka parë kur tërhoqe para.
Sytë iu hapën nga habia. Pra, Fjolla Osmani e kishte vëzhguar, kishte mbajtur mend shifrat dhe tani mund të futej te paratë e saj kurdo që t’i tekej.
— Taulant, ato janë kursimet e mia, — tha Marsela me vendosmëri. — Katër vjet kam sakrifikuar për to.
— E kuptoj, por mami ka të drejtë për një gjë: Denisa është vërtet keq.
— Atëherë le të punojë më shumë. Ose le të shpërngulet në një qytet më të vogël, ku jeta kushton më pak.
— Marsela, si të shpërngulet? Me fëmijë, pa para…
— Taulant, nëse i japim këto para, duhet të nisim nga e para për apartamentin. Edhe katër vjet të tjera!
— Jo domosdoshmërisht katër. Do të kursejmë bashkë, do të ecë më shpejt.
Marsela e vështroi burrin e saj dhe e kuptoi menjëherë: Taulanti tashmë e kishte marrë vendimin. Thjesht kërkonte pëlqimin e saj, që ndërgjegjja të mos e mundonte më pas.
— Taulant, unë jam kundër, — tha ajo qartë. — Këto para janë për të ardhmen tonë.
— Po Denisa nuk është familja jonë?
— Denisa është motra jote. Por kursimet janë të miat.
Ai nuk iu përgjigj. Taulanti u shtri për të fjetur, por Marsela e pa që u rrotullua gjatë në shtrat, i paaftë të gjente gjumë.
Të nesërmen, Marsela u kthye nga puna në orarin e zakonshëm. Shtëpia ishte e qetë. Vjehrri ende nuk kishte ardhur, ndërsa Fjolla Osmani rrinte në sallon dhe shihte televizor. Taulanti ishte në dhomën e tyre, ulur me telefonin në dorë.
— Çfarë po bën? — e pyeti Marsela, teksa hiqte pallton.
— Asgjë… po rrija, — u përgjigj ai i pasigurt.
Ajo iu afrua dhe hodhi sytë mbi ekran. Aty ishte hapur aplikacioni i bankës. Taulanti po plotësonte formularin e një transferte. Te fusha “shuma” shkruhej: 240 000 Lekë. Të gjitha kursimet e Marselës.
— Kujt po ia kalon këto para? — pyeti ajo me një ftohtësi që nuk ia njohu as vetes.
— Mami tha se duhet ta ndihmojmë motrën time, — mërmëriti Taulanti. — Gjendja është kritike.
Marsela ndjeu si iu mblodh gjithçka përbrenda nga zemërimi. Pra, burri i saj kishte qenë gati t’i merrte kursimet pas shpinës dhe t’i përdorte sikur të mos ishin të sajat.