Pra, ai kishte vendosur t’i dorëzonte të gjitha kursimet e saj? Pa e pyetur, pa i kërkuar leje, pa i dhënë as shpjegimin më të vogël?
— Hiqe dorën nga telefoni! — shpërtheu Marsela Frashëri dhe, me një lëvizje të rrëmbyer, ia shkëputi aparatin nga duart Taulant Currit. — Këto janë paratë e mia, e kupton?!
Fytyra i digjte nga gjaku që i ishte ngjitur në faqe. Gishtat i dridheshin, por megjithatë ajo veproi shpejt: shtypi disa herë ekranin, u kthye pas në formular dhe e anuloi transfertën para se të ishte vonë. Për fat, veprimi nuk ishte mbyllur ende; duhej konfirmimi me SMS.
— Marsela, çfarë po bën? — pyeti Taulanti, krejt i hutuar.
— Po mbroj paratë e mia nga hajdutët! — ia ktheu ajo prerë.
— Çfarë hajdutësh? Po flasim për familjen! — u përpoq të justifikohej ai.
Në dhomë ra një heshtje e rëndë, thuajse mbytëse. Taulanti qëndronte ulur mbi krevat, me duart hapur, sikur vërtet nuk arrinte të kuptonte ku ishte problemi. Në fytyrë i lexohej një përzierje habie dhe fyerjeje.
— Për cilën familje e ke fjalën? — pyeti Marsela me zë të akullt. — Për motrën tënde, që nuk di të mbajë në kontroll as shpenzimet e veta?
— Por ajo është e familjes, — mërmëriti Taulanti. — Denisa është e jona.
— Denisa Begaj është e afërmja jote. Ndërsa këto para janë të miat. Katër vjet me radhë kam lënë mënjanë nga pesë mijë Lekë çdo muaj.
— Po ne jetojmë bashkë! — kundërshtoi ai.
— Dhe kjo të jep të drejtë të shpërndash kursimet e mia pa më pyetur?
Marsela nuk pa më kuptim të vazhdonte t’i shpjegohej. Tashmë ishte e qartë: burri i saj nuk e dallonte dot paranë e përbashkët të shtëpisë nga kursimet personale. Taulanti, me sa dukej, e besonte sinqerisht se çdo gjë që hynte në këtë familje ishte e përbashkët dhe se burri, sidomos kur pas tij qëndronte nëna, mund të vendoste ku të shkonte çdo qindarkë.
— Marsela, më dëgjo, Denisa është vërtet ngushtë, — u përpoq ai ta zbuste situatën.
— Po unë? Unë paskam qenë rehat? Katër vjet kam hequr dorë nga gjithçka!
— Jo nga gjithçka…
— Nga gjithçka! — e ndërpreu ajo. — Nuk bleva rroba për vete, nuk dola për kafe sa herë doja, nuk bëra pushime, nuk mora as gjërat që më duheshin. Të gjitha për t’i mbledhur këto para!
Taulanti uli sytë me një pamje fajtore. Dukej tamam si një njeri që ishte kapur në flagrancë duke vjedhur. Dhe, në të vërtetë, ajo nuk ishte shumë larg nga ajo që kishte ndodhur.
— Mami më tha që e dinte PIN-in, — tha ai me zë të ulët. — Mendova… meqë kodi dihej, ndoshta mund…
— Mund çfarë? Të më vidhje paratë?
— Nuk po i vidhnim! Thjesht do t’ia jepnim hua motrës sime!
— Hua? — Marsela qeshi shkurt, pa pikë gëzimi. — Dhe kur kishit ndër mend t’i kthenit? Denisa nuk ka para as tani.
— Po… do rregullohej disi…
— Disi, — përsëriti ajo me ironi. — Taulant, seriozisht e ke? Do pres unë edhe katër vjet të tjera derisa motra jote të më kthejë lekët?
Ai nuk dha përgjigje. Heshtja e tij mjaftoi. Ishte e dukshme se askush nuk kishte menduar për kthim parash. Fjolla Osmani, me siguri, kishte llogaritur që djali i saj t’ia kalonte shumën Denisës si dhuratë, ndërsa Marsela të ngelej vetëm me zemërimin e saj.
— Ku është nëna jote? — pyeti ajo.
— Në sallon. Po sheh televizor.
— Thirre këtu.
— Për çfarë?
— Dua të flas me njeriun që i mësoi burrit tim si të marrë paratë e mia fshehurazi.
— Marsela, mos e bëj skandal…
— Taulant, thirre nënën tënde. Tani.
Ai u ngrit pa dëshirë dhe doli nga dhoma me hapa të ngadaltë. Pas pak, në prag u shfaq Fjolla Osmani. Në fytyrë mbante një kënaqësi të hollë, sikur ishte e bindur se transferta ishte kryer dhe gjithçka kishte shkuar sipas planit.
— Hë, i kaluat paratë? — pyeti ajo me gjallëri.
— Jo, — u përgjigj Marsela shkurt.
Buzëqeshja iu shua menjëherë vjehrrës.
— Si jo? Taulanti më premtoi!
— Taulanti u përpoq të më merrte kursimet pa lejen time. Por unë e ndalova.
— Ç’janë këto fjalë? — u indinjua Fjolla. — Çfarë vjedhjeje? Ato janë para familjeje!
— Janë kursimet e mia personale. Dhe PIN-in e keni parë ju.
Fjolla u shtang për një çast. Nuk e kishte pritur që Marsela ta akuzonte kaq drejtpërdrejt, pa e mbështjellë me fjalë të buta.
— E pashë rastësisht, — nisi të justifikohej ajo. — Nuk ishte ndonjë gjë…
— Fjalëkalimet e të tjerëve nuk mësohen rastësisht, — ia preu Marsela. — Ju më keni vëzhguar qëllimisht.
— Edhe çfarë pastaj? Në familje nuk duhet të ketë sekrete!
— Duhet të ketë kufij. Sidomos kur bëhet fjalë për para personale.
Fjolla u skuq nga inati.
— Domethënë ti do ta lësh motrën e burrit në hall? Sa zemër të ftohtë paske!
— Nuk po e lë në hall. Thjesht nuk kam pse të paguaj për papërgjegjshmërinë e dikujt tjetër.
— Çfarë papërgjegjshmërie? Fëmija është sëmurë!
— Denisa Begaj është grua e rritur. Le të gjejë vetë mënyrën për t’i zgjidhur problemet e saj.
— Po kjo qenka e tepërt! — shfryu vjehrra me përbuzje. — Je bërë koprrace e pandjeshme.
— Fjolla Osmani, këto para i kam fituar unë dhe do t’i përdor si ta gjykoj unë të arsyeshme.
— Po Taulanti nuk punon? Nuk të mban edhe ai ty?
— Taulanti fiton për nevojat e veta dhe për shtëpinë. Këto kursime i kam krijuar unë, duke kursyer nga vetja.
Fjolla hapi gojën për të thënë diçka tjetër, por Marsela nuk e la të vazhdonte.
— Biseda mbaroi këtu. Që nga ky moment, askush nuk prek më paratë e mia.
Vjehrra doli nga dhoma e fyer dhe e tërbuar, duke përplasur hapat në korridor. Taulanti mbeti pranë derës, i pasigurt, si të mos dinte në cilën anë duhej të qëndronte.
— Marsela, mami tani do të zemërohet shumë, — tha ai me zë të druajtur.
— Le të zemërohet. Është problemi i saj.
— Po Denisa çfarë do bëjë?
— Çfarë të bëjë? Të punojë më shumë, të kërkojë një punë shtesë, të ulë shpenzimet.
— Por ajo ka fëmijë!
— Shumë njerëz kanë fëmijë. Dhe prapë ia dalin pa futur duart në xhepat e të afërmve.
Taulanti heshti. Më në fund e kuptoi se këtë herë gruaja e tij nuk do të tërhiqej.
Atë mbrëmje, ata pothuajse nuk folën më me njëri-tjetrin. Në apartament u përhap një ftohtësi e rëndë, sikur muret vetë kishin ngrirë. Fjolla Osmani nuk doli fare nga dhoma e saj, duke luajtur rolin e njeriut të lënduar dhe të padrejtësisht të ofenduar. Ilir Qosja, vjehrri, bëri çmos të mos përzihej në grindjen familjare dhe qëndroi mënjanë.
Marsela u shtri, por gjumi nuk po i vinte. Mendimet i silleshin rrotull pa pushim. Tani gjithçka ishte bërë e qartë: në atë familje, ajo nuk do të shihej kurrë si njeri i barabartë. Kursimet e saj do t’i quanin gjithmonë pasuri të përbashkët, diçka që të tjerët mund ta përdornin sa herë ta shihnin të arsyeshme.
Të nesërmen, gjëja e parë që bëri Marsela ishte ndryshimi i fjalëkalimit të telefonit.