Pas kësaj, hapi edhe aplikacionin e bankës dhe vendosi një PIN të ri për hyrjen. Tani, kursimeve të saj nuk mund t’u afrohej më askush.
Taulant Curri e vuri re se e shoqja po ndryshonte diçka në cilësimet e telefonit.
— Çfarë po bën? — e pyeti me kujdes.
— Po mbroj paratë e mia nga duart që s’kanë punë me to, — iu përgjigj qetë Marsela Frashëri.
— Marsela, pse duhet ta çosh deri këtu…
— Sepse dje u përpoqët të më merrnit kursimet pa lejen time.
— Nuk donim t’i vidhnim! Donim vetëm të ndihmonim motrën time!
— Me paratë e mia, pa miratimin tim. Kjo quhet vjedhje.
Taulanti nuk foli më. E kuptonte se ajo kishte të drejtë, por krenaria nuk e linte ta pranonte me zë.
Ditët që pasuan, atmosfera në shtëpi u bë e rëndë. Fjolla Osmani, sa herë që përballej me nusen, kthente kokën mënjanë në mënyrë të dukshme, sikur prania e saj ta fyente. Taulanti përpiqej herë pas here ta zbuste gjendjen, por përpjekjet e tij nuk sillnin asnjë ndryshim.
— Ndoshta mund t’u japim diçka të vogël? — propozoi një mbrëmje. — Dhjetë mijë Lekë, sa për fillim?
— Asnjë qindarkë, — tha Marsela prerë.
— Por mamaja do të mbajë inat pa fund…
— Është nëna jote. Merre ti përsipër.
Pikërisht gjatë atyre ditëve Marsela e kuptoi përfundimisht se nuk mund të vazhdonte më të jetonte në atë shtëpi. Presioni i përditshëm, përpjekjet për të vendosur mbi paratë që nuk u përkisnin, mungesa e respektit për kufijtë e saj — të gjitha këto e kishin bërë bashkëjetesën të pamundur.
Pa bërë zhurmë, filloi të kërkonte një banesë me qira. Shikonte njoftime, telefononte pronarë, pyeste për kushte dhe çmime. Nuk kërkonte luks. I mjaftonte një apartament i vogël: një garsonierë ose një hyrje e thjeshtë me një dhomë.
Një javë pas asaj përplasjeje, gjeti diçka që i përshtatej. Ishte një garsonierë në një lagje të zakonshme banimi, jo e shtrenjtë, por e pastër dhe e rregullt. Qiraja ishte pesëmbëdhjetë mijë Lekë në muaj.
Të shtunën, kur të gjithë ishin në shtëpi, Marsela ua tha vendimin gjatë mëngjesit.
— Do të largohem, — tha pa e ngritur zërin.
— Ku do të shkosh? — u shtang Taulanti.
— Kam marrë një apartament me qira. Do të jetoj veç.
— Po pse? — pyeti ai, sikur nuk kuptonte asgjë.
— Sepse këtu paratë e mia trajtohen si të përbashkëta. Unë nuk jam dakord me këtë.
Në fytyrën e Fjollës u shfaq një buzëqeshje fitimtare.
— Shumë mirë, shko pra! — tha vjehrra me ironi. — Do t’i paguash vetë dritat, ujin dhe të gjitha faturat!
— Do t’i paguaj, — pohoi Marsela. — Por të paktën askush nuk do të përpiqet të më marrë kursimet.
— Marsela, mbase nuk ka nevojë për një hap kaq të ashpër, — ndërhyri Taulanti. — Mund të flasim, të merremi vesh…
— Për çfarë të merremi vesh? Që ti të mos më vjedhësh paratë? Për gjëra të tilla nuk bëhen pazare.
— Po kjo është marrëzi! Të paguash qira kur mund të jetosh falas!
— Më mirë të paguaj qira, sesa të humbas gjithë atë që kam mbledhur me mund, — iu përgjigj ajo.
Të hënën Marsela mori një ditë pushim nga puna dhe e kaloi duke paketuar sendet. Taulanti ishte në punë. Fjolla, me qëllim, nuk lëvizi as gishtin për ta ndihmuar. Vetëm Ilir Qosja, vjehrri, në heshtje i mori disa çanta dhe ia çoi deri te taksia.
— Je e sigurt që nuk do ta mendosh edhe një herë? — e pyeti ai me zë të ulët.
— Jo, Ilir. Vendimi im është përfundimtar.
Ai tundi kokën lehtë. E kuptonte se nusja kishte të drejtë, por lidhja me familjen e tij nuk e lejonte ta mbështeste hapur.
Banesa e re ishte e vogël, por e ngrohtë. Marsela u habit sa ndryshe ndihej jeta kur askush nuk i hynte në punët personale, kur askush nuk kërkonte të vendoste për paratë e saj dhe kur askush nuk përpiqej ta rëndonte me faj.
Taulanti e telefononte çdo ditë. I lutej të kthehej, i premtonte se nëna e tij nuk do të përzihej më. Por Marsela nuk i besonte. Karakteri i Fjolla Osmanit nuk ndryshohej me një premtim.
— Mamaja tha se është gati të kërkojë falje, — e bindte ai.
— Nuk kam nevojë për falje. Dua vetëm të kuptojë se paratë e mia janë të miat.
— E ka kuptuar! Të jap fjalën!
— Taulant, nëna jote nuk do të ndryshojë. Nesër do të gjejë një arsye tjetër pse kursimet e mia duhet të shpenzohen për dikë tjetër.
Ai nuk hoqi dorë menjëherë. Shkonte ta takonte, i çonte dhurata, betohej se e donte dhe se gjithçka mund të rregullohej. Por Marsela qëndroi e palëkundur.
Pas një muaji u bë e qartë se pajtimi nuk kishte për të ndodhur. Taulanti, pasi nuk arriti të prekte paratë e së shoqes, u dorëzua. Ai mbeti te nëna e tij, aty ku së shpejti e priste edhe motra, Denisa Begaj, me fëmijën e saj dhe me hallet financiare që nuk kishin fund.
Denisa u largua nga qyteti ku jetonte dhe u vendos përkohësisht te i vëllai. Kishte ardhur me shpresën se do ta ndihmonin, por Taulanti nuk kishte para. Rroga e tij mezi i mbulonte nevojat personale.
— Ku janë paratë? — pyeti Denisa e habitur. — Mami më tha se Marsela ishte plot lekë!
— Marsela iku nga shtëpia, — u përgjigj Taulanti i zymtë. — Dhe paratë i mori me vete.
Motra u indinjua nga “koprracia” e ish-kunatës, por nuk kishte çfarë të ndryshonte.
Tre muaj më vonë, Marsela paraqiti kërkesën për divorc. Procedura përfundoi shpejt, sepse nuk kishte thuajse asgjë për të ndarë. Kursimet mbetën të sajat, ndërsa borxhet dhe problemet e Denisës mbetën te Taulanti.
Ish-bashkëshorti u përpoq të kërkonte në gjykatë një pjesë të atyre parave, por nuk pati sukses. Kursimet ishin krijuar para martesës dhe më pas ishin shtuar nga paga personale e Marselës. Gjykata i njohu ato si pronë të saj private.
Për herë të parë pas shumë kohësh, Marsela ndjeu një lehtësim të vërtetë. E ardhmja e saj tani varej vetëm prej saj. Askush nuk mund të vendoste më mbi kursimet e saj dhe askush nuk mund t’i shpenzonte për nevoja të huaja.
Ajo vazhdoi të kursente. Madje tani gjithçka ecte më shpejt, sepse nuk i duhej të mbante mbi supe burrin dhe as të ndihmonte të afërmit e tij. Brenda dy vitesh arriti të mblidhte shumën e nevojshme për këstin e parë.
Apartamentin e regjistroi në emrin e vet. Ishte i vogël, por ishte i saj. Më në fund, Marsela kishte arritur atë që e kishte dëshiruar për katër vite me radhë. Dhe pranë saj nuk ishte askush nga familja e ish-burrit.