Bashkëshorti im kërkoi divorcin, sepse, sipas tij, paga ime prej 18 mijë lekësh e bënte të dukej keq përpara ortakëve të tij të biznesit.
— Mua më duhet një grua që të jetë në nivelin tim, — tha ai.
Unë nuk u zgjata në debate. Mora stilolapsin, firmosa dhe dola nga gjykata. Por, para se të largohesha, drejtori i tij ekzekutiv u shfaq në hyrje, kaloi pranë tij pa i kushtuar vëmendje dhe u përkul me respekt para meje.
— Zonjë presidente, mbledhja nis për dyzet minuta.
Askush nga familja e tij nuk e dinte se çfarë pozicioni mbaja në të vërtetë.
PJESA 1
— Me ato tetëmbëdhjetë mijë lekë në muaj, ti nuk je më në lartësinë time. Firmose divorcin dhe mos e kthe në tragjedi.
Gentiani e hodhi dosjen mbi tavolinë, pikërisht pranë pjatës me ushqim që sapo ia kisha vënë përpara.
Unë e pashë pa thënë asnjë fjalë.
Kishte kaluar vetëm një javë që kur ishte ngritur në detyrë si zëvendësdrejtor shitjesh në kompaninë e Tiranës.
Që nga ajo ditë, ecja e tij kishte ndryshuar.
Edhe mënyra si fliste.
Madje, herë pas here, më dukej sikur e bezdiste vetë fakti që unë vazhdoja të isha po ajo grua që, për tre vjet me radhë, e kishte pritur çdo mbrëmje të hanin darkë bashkë.
— Ky është vërtet shkaku i vetëm? — e pyeta qetësisht.
Gentiani u mbështet pas karriges dhe buzëqeshi me atë siguri që tashmë i kishte zënë vendin mirësisë.
— Tani fitoj pothuajse dhjetë herë më shumë se ti. Ulem në të njëjtat tryeza me biznesmenë, drejtorë e investitorë. Dhe çfarë duhet t’u them kur më pyesin me çfarë merret gruaja ime? Që punon si nëpunëse administrate dhe merr tetëmbëdhjetë mijë lekë?
Në atë çast, brenda meje u këput diçka përfundimisht.
Jo sepse po fliste për para.
Por sepse burri që kisha përballë ishte i njëjti njeri që dikur më përqafonte kur mezi arrinte të paguante qiranë dhe më premtonte, herë pas here, se një ditë do të ma kthente gjithçka, sepse unë kisha besuar tek ai.
Zilja e derës ra.
Pas derës qëndronte nëna e tij, Ikbale.
Sapo pa dokumentet e divorcit, nuk bëri as përpjekjen më të vogël të shtirej e habitur.
— Më në fund, biri im. Ishte koha.
Pastaj e ktheu shikimin nga unë, me atë vështrim që kisha mësuar ta duroja për vite të tëra.
— Diella, bëhu e arsyeshme. Gentiani ka një të ardhme të madhe përpara. Atij i duhet një grua që mund ta shoqërojë në atë rrugë, që njeh njerëz me peshë dhe që di t’i hapë dyer. Ti je vajzë e mirë, por me kaq nuk ndërtohet një karrierë e madhe.
Gentiani miratoi me kokë.
— Apartamenti është në emrin tim. Edhe makina po ashtu. Merr gjërat e tua dhe ik. Unë nuk kërkoj asgjë prej teje, ti nuk kërkon asgjë prej meje.
E mora dosjen në duar.
Pastaj lexova çdo faqe, një nga një.
Gentiani filloi të humbiste durimin.
— Përse po i lexon të gjitha? Avokati im i ka përgatitur dokumentet.
— Nuk firmos kurrë diçka pa e lexuar më parë, — iu përgjigja.
Pesë minuta më vonë, vendosa nënshkrimin tim aty ku duhej.
Ikbales iu zgjeruan sytë.
— Nuk do as të qash?
Unë buzëqesha lehtë.
— Për çfarë?
Gentiani shpërtheu në të qeshur.
— Të paktën e di vendin tënd.
Shkova në dhomën e gjumit dhe nxora valixhen që e kisha bërë gati dy ditë më parë.
Rroba.
Libra.
Dokumente personale.
Dhe një fotografi nga përvjetori ynë i parë i martesës.
Asgjë tjetër.
Kur dola nga apartamenti, Gentiani mezi e ngriti shikimin nga telefoni.
— Mirupafshim.
— Mirupafshim edhe ty.
Dera u mbyll pas meje me një zhurmë të thatë.
Tre vjet martesë përfunduan me tingullin e ftohtë të një brave që klikon.
Thirra një taksi.
Vetëm pasi pallati mbeti pas nesh, nxora telefonin nga çanta dhe formova një numër që nuk e kisha përdorur prej muajsh.
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë.
— Mirëmbrëma, zonja Diella.
Vështrova dritat e bulevardit që pasqyroheshin në xhamin e makinës.
— Mbaroi.
Në anën tjetër të linjës pati një heshtje të shkurtër.
— Dëshironi t’ju dërgojmë një makinë?
— Jo. Nesër.
— Nesër?
Mora frymë thellë.
— Thirrni të gjithë bordin drejtues në orën nëntë. Përfundoni lejen time të përkohshme dhe përgatitni të gjitha raportet e grupit të kompanive. Nga nesër kthehem zyrtarisht në detyrë.
Zëri i burrit ndryshoi menjëherë. U bë më i prerë, më formal.
— U kuptua, zonja presidente.
E mbylla telefonatën.
Pas meje mbeteshin një apartament, një martesë dhe një burrë i bindur se sapo ishte çliruar nga një grua e zakonshme, pa ndonjë vlerë të veçantë.
Gentiani as që mund ta përfytyronte se çfarë do të mësonte shumë shpejt.
PJESA 2
Të nesërmen në mëngjes u zgjova në shtëpinë e prindërve të mi në Kavajë.
Mikesha ime më e mirë, Klea, më telefonoi ende pa shkuar ora tetë.
— Ia the?
— Jo.
— Diella, ai njeri sapo u nda nga ti sepse mendon se je e varfër.
— Pikërisht për këtë arsye nuk kam ndërmend t’i shpjegoj asgjë.
Familja ime kishte themeluar Grupin Altavista më shumë se tridhjetë vjet më parë.
Gjithçka kishte nisur me një kompani transporti.
Me kalimin e viteve, ajo ishte shndërruar në një korporatë me veprimtari në logjistikë, teknologji, prodhim dhe shërbime.
Pesë vjet më parë, pasi babai im u sëmur, unë mora drejtimin e bordit administrativ.
Megjithatë, kur u martova, kërkova të tërhiqesha përkohësisht nga detyrat operative.
Doja të jetoja një martesë normale.
Punova disa orë në fondacionin e familjes dhe për atë punë merrja një pagë mujore prej tetëmbëdhjetë mijë lekësh.
Ajo pagë ishte e vërtetë.
Ajo që Gentiani nuk kishte pyetur kurrë ishte se nga vinin aksionet e mia, investimet dhe dividentët.
Edhe për familjen time nuk ishte munduar ndonjëherë të mësonte më shumë.
Në fillim, pikërisht kjo më kishte bërë të dashurohesha me të.
Kisha besuar se më donte për atë që isha, jo për atë që zotëroja.
Kur e njoha Gentianin, ai ishte drejtues shitjesh.
Punonte pa u kursyer dhe kishte një ambicie të fortë, e cila atëherë ende nuk ishte kthyer në mendjemadhësi.
Një vit pas dasmës sonë, kompania ku ai punonte hyri në partneritet me një nga ndërmarrjet e Grupit Altavista.
Gentianit iu dha mundësia të kandidonte për drejtimin e një projekti të rëndësishëm.
Atë mbrëmje bëra pikërisht atë telefonatë.