— Vlerësojini të gjithë me të njëjtin kut — thashë atëherë. — Nëse Gentiani e meriton, jepjani mundësinë. Nëse jo, nuk dua të përfitojë asnjë trajtim të veçantë vetëm prej meje.
Vendin e fitoi me aftësitë e veta.
Pas atij projekti erdhën të tjera.
Ngritje në detyrë.
Të ardhura më të larta.
Unë nuk kisha urdhëruar kurrë që ta promovonin.
Thjesht isha kujdesur që të mos e pengonin lojërat e brendshme të zyrave dhe që puna e tij të gjykohej me drejtësi.
Vetëm se problemi nisi diku tjetër.
Gentiani filloi ta shihte çdo sukses si provë se ishte më lart se njerëzit përreth.
Ndërroi makinën.
Pastaj orën.
Më vonë shoqërinë.
Dhe, në fund, ndryshoi edhe mënyrën si më shikonte mua.
Një javë pasi u ndamë, ai publikoi fotografi me Fernandën, vajzën e një biznesmeni vendas.
E kuruar.
E shoqërueshme.
E mësuar me pritje, darka zyrtare dhe ambiente biznesi.
Në një darkë të kompanisë, dikush e pyeti për mua.
Para disa menaxherëve, Gentiani u përgjigj pa u menduar gjatë:
— Thjesht nuk përputheshim. Mua më duhej një grua në nivelin tim. Ajo merrte rreth njëqind mijë lekë dhe nuk kishte asnjë lidhje të rëndësishme.
Ndërsa ai shqiptonte ato fjalë, unë po hyja për herë të parë pas tre vitesh në sallën e mbledhjeve të këshillit drejtues të Grupit Altavista.
Mbi njëzet drejtues u ngritën menjëherë në këmbë.
— Mirëmëngjes, zonja presidente.
Për orë të tëra shqyrtuam rezultatet e biznesit.
Në përfundim, drejtori i përgjithshëm vendosi para meje dosjet e vlerësimit për disa drejtues të grupit.
Mes tyre ishte edhe dosja e Gentianit.
Shifrat e tij të shitjeve ishin të mira.
Por bashkë me to kishin ardhur edhe ankesa të reja.
Sjellje poshtëruese ndaj punonjësve.
Vendime të marra përtej kompetencave të tij.
Komente përçmuese për njerëzit me paga më të ulëta.
E mbylla dosjen ngadalë.
— Janë të dokumentuara këto?
— Po.
— Atëherë trajtojeni gjatë vlerësimit si çdo drejtues tjetër. Nuk dua as privilegje, as ndëshkim personal.
Një muaj më vonë na thirrën në gjykatën e familjes për ta mbyllur përfundimisht divorcin.
Shkova vetëm.
Gentiani po më priste jashtë, bashkë me Ikbalen dhe Fernandën.
E ëma më përshkoi me sy nga koka te këmbët.
— Mirë që erdhe. Tani djali im më në fund mund të nisë një jetë të re me një grua që i përshtatet vërtet.
Fernanda buzëqeshi e zënë ngushtë.
Unë nuk thashë asgjë.
Seanca zgjati pak.
Fëmijë nuk kishim.
Nuk kishte pasuri të përbashkët për të cilën të ziheshim.
Dhe të dy ishim dakord për divorcin.
Kur dolëm nga ndërtesa, Ikbaleja e kapi Fernandën nga krahu.
— E sheh, biri im? Një grua si kjo mund të të qëndrojë vërtet në krah.
Unë vazhdova të ecja drejt daljes.
Pikërisht në atë çast, disa makina të zeza ndaluan përpara ndërtesës.
Gentiani rrudhi ballin.
Nga automjeti i parë zbriti Dritan Jakupi, drejtori i përgjithshëm i kompanisë ku punonte ai.
Gentiani rregulloi menjëherë xhaketën dhe iu afrua me nxitim.
— Inxhinier Jakupi, mirëmëngjes. Çfarë surprize t’ju shoh këtu.
Dritani mezi ia ktheu përshëndetjen.
Pastaj kaloi pranë tij pa u ndalur.
Eci drejt meje.
Para syve të të gjithëve, u ndal, uli lehtë kokën dhe tha me një natyrshmëri të plotë:
— Mirëmëngjes, zonja presidente. Këshilli drejtues po ju pret.
Pas shpinës sime nuk u dëgjua asnjë zë.
U ktheva ngadalë.
Fytyra e Gentianit kishte ngrirë.
Ikbaleja herë shikonte Dritanin, herë mua, sikur po përpiqej të kuptonte nëse e gjithë kjo ishte ndonjë lojë e keqe.
E para që reagoi ishte Fernanda.
— Presidente e kujt?
Dritani u përgjigj para se ta bëja unë.
— Kryetare e këshillit drejtues të Grupit Altavista.
Gentiani lëshoi një të qeshur të pasigurt.
— Jo… këtu duhet të ketë ndonjë gabim.
Dritani e pa drejt në sy.
— Nuk ka asnjë gabim.
— Por ajo punon në një zyrë. Merr rreth njëqind mijë lekë në muaj.
Unë e vështrova qetësisht.
— Edhe kjo është e vërtetë.
— Atëherë… ç’kuptim ka kjo?
— Paga ime në fondacion ishte rreth njëqind mijë lekë. Vetëm se unë nuk të kam thënë kurrë se ajo pagë përfaqësonte gjithë pasurinë time.
Gentiani hapi gojën.
Por nuk arriti të nxirrte asnjë fjalë.
Dritani shtoi me zë të ulët:
— Grupi Altavista kontrollon disa kompani. Mes tyre edhe ndërmarrjen ku jeni i punësuar ju.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra Gentianit.
Ikbaleja bëri një hap drejt meje.
— Të përket ty e gjithë kjo?
— Jam kryetare e këshillit drejtues dhe aksionere — iu përgjigja. — Nuk është e nevojshme të zotërosh personalisht çdo kompani, që të drejtosh një grup të tërë biznesesh.
— Po pse nuk na e tregove kurrë?
Pyetja më tingëlloi e çuditshme.
— Sepse, kur u martova me Gentianin, doja të dija nëse mund të ndërtoja një jetë ku mbiemri dhe paratë e mia të mos ishin gjëja më e rëndësishme.
Gentiani më shihte sikur përpara tij të qëndronte një grua krejt tjetër.
— Diella… ti më ndihmove për ngritjet në detyrë?
— Jo në mënyrën që po mendon ti.
I shpjegova vetëm atë që duhej të dinte.
Po, kisha kërkuar që vlerësimet e tij të bëheshin me drejtësi.
Po, në disa projekte kisha ndërhyrë që puna e tij të rishikohej edhe një herë.
Por nuk kisha urdhëruar kurrë askënd ta ngrinte në detyrë, as nuk kisha detyruar ndonjë kompani ta mbante apo ta merrte në punë.
— Kur puna jote ishte e mirë, kërkova që të njihej si e tillë. Dhe kur bëje gabime, doja që për ty të vlenin të njëjtat rregulla si për të gjithë të tjerët.
Gentiani uli sytë.
Papritur, shumë gjëra nisën të merrnin kuptim për të.
Negociata që, në mënyrë të pashpjegueshme, ishin hapur sërish.
Projekte ku i ishte dhënë një mundësi e dytë.
Ato mbrëmje kur unë mbyllesha për orë të tëra në dhomën e punës, flisja në telefon dhe i thosha se kisha “një mbledhje pune”.
Për tre vjet nuk e kisha gënjyer as edhe një herë.
Ai thjesht kishte marrë si të mirëqenë se një grua e heshtur duhej të ishte patjetër një grua pa pushtet.
— Diella, prit…
— Kemi një mbledhje — e ndërpreu Dritani.