Unë vetëm tunda kokën.
Ende pa u ulur mirë në makinë, zëri i Gentianit më arriti sërish nga pas.
— Diella!
Ndalova për një çast, por nuk u ktheva menjëherë.
— Pse nuk ma the që atëherë? — pyeti ai. — Kur të kërkova divorcin, pse nuk më tregove kush ishe?
Atëherë e pashë për herë të fundit drejt në sy.
— Sepse martesa jonë kishte marrë fund që në momentin kur ti kishe nevojë të dije sa para kisha, për të vendosur nëse vleja apo jo të isha gruaja jote.
Pastaj hapa derën dhe u futa në makinë.
Rrugës, telefoni nisi të dridhej në çantë.
Gentiani.
Një herë.
Pastaj prapë.
Dhe përsëri.
Pa u menduar gjatë, ia bllokova numrin.
Dritani, i ulur përpara, ktheu kokën nga unë.
— Dëshironi të ndërmarrim ndonjë veprim lidhur me pozicionin e tij në kompani?
— Po.
Ai më vështroi me kujdes, duke pritur urdhrin.
— Më thoni çfarë duhet bërë.
— Asgjë jashtë rregullave — iu përgjigja qetë. — Nëse e meriton vendin që ka, le ta mbajë. Nëse ka shkelur politikat e kompanisë, atëherë të përgjigjet njësoj si çdo punonjës tjetër.
Dy javë më vonë nisi vlerësimi tremujor i performancës.
Unë nuk mora pjesë drejtpërdrejt në proces.
Nuk doja që askush, as brenda dhe as jashtë kompanisë, të kishte mundësi të thoshte se po e përdorja pushtetin tim për t’u hakmarrë ndaj ish-bashkëshortit.
Ekipi i auditimit shqyrtoi rezultatet, shpenzimet, klimën e punës dhe respektimin e procedurave të brendshme.
Shifrat e Gentianit, nga ana e biznesit, vazhdonin të dukeshin të mira.
Problemi nuk fshihej aty.
Brenda gjashtë muajve, kërkesat për transferim nga departamenti i tij ishin rritur me gati dyzet për qind.
Kishte e-maile.
Deklarata nga punonjës.
Procesverbale mbledhjesh.
Në një regjistrim dëgjohej qartë zëri i Gentianit teksa i fliste një vartësi:
— Nëse paguhesh pak, do të thotë se vlen pak. Kur të arrish në pozicionin tim, atëherë mund të kërkosh respekt.
Në një tjetër mbledhje, ai kishte poshtëruar një analiste përpara gjithë ekipit.
— Jashtë ka njëqind njerëz që do ta bënin punën tënde për më pak para.
Përveç kësaj, kishte miratuar shpenzime që i kalonin kompetencat e tij.
Nuk bëhej fjalë për vjedhje.
As për humbje financiare të drejtpërdrejtë.
Por kontrollet e brendshme ishin shkelur qartazi.
Gjatë seancës së vlerësimit, Dritan Jakupi ia vendosi dosjen përpara.
— Një post drejtues nuk i jep askujt të drejtën të përulë njerëzit.
Gentiani u përpoq të mbrohej.
— Unë thjesht kërkoj shumë nga të tjerët.
— Të kërkosh rezultate dhe të përbuzësh njerëzit janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Po atë pasdite, komiteti vendosi që ai të pezullohej përkohësisht nga detyra e zëvendësdrejtorit dhe të kalonte në një pozicion pa përgjegjësi mbi staf, derisa të përfundonte një vlerësim të posaçëm për aftësitë e tij drejtuese.
Kur Gentiani mori lajmin, pyetja e parë që bëri ishte:
— Këtë e urdhëroi Diella?
Dritani iu përgjigj pa ndryshuar ton:
— Presidentja dha vetëm një udhëzim: të trajtoheni saktësisht si çdo punonjës tjetër.
Gentiani nuk pyeti më.
Sepse në atë çast kuptoi diçka që ndoshta dhembte më shumë se hakmarrja.
Unë nuk kisha lëvizur as gishtin për ta shkatërruar.
Atje ku ndodhej, kishte arritur vetë.
Atë mbrëmje u kthye në apartament.
Hapi derën dhe, nga zakoni, tha:
— U ktheva.
Por i vetmi përgjigje ishte heshtja.
Nuk kishte darkë të ngrohtë.
Nuk kishte kafe të bërë gati për mëngjesin tjetër.
Nuk kishte askënd që ta pyeste si i kishte shkuar dita.
Gjatë martesës sonë, ai i kishte kthyer të gjitha ato gjëra të vogla në detyrime të padukshme, sikur të ishin pjesë e natyrshme e ekzistencës sime.
Vetëm tani, kur ato mungonin, nisi të kuptonte peshën e tyre.
Edhe Fernanda filloi të largohej pak nga pak.
Jo sepse Gentiani kishte humbur gjithë paratë.
Ai ende kishte një punë të mirë.
Por ajo kishte zbuluar se ai i kishte treguar një histori krejt tjetër për mua.
— Ti më the se ish-gruaja jote varej prej teje — ia hodhi ajo në fytyrë.
— Mendova se ashtu ishte.
— Pikërisht ky është problemi yt. Ti nuk u mundove kurrë ta njihje vërtet gruan me të cilën ishe martuar.
Pas disa javësh, Fernanda i dha fund lidhjes.
Ndërkohë, Ikbalja nisi ta shtynte të birin në drejtim tjetër.
— Shko te Diella — i thoshte. — Kërkoji falje. Keni qenë tre vjet burrë e grua. Ndoshta ajo ende të do.
Për herë të parë, Gentiani e pa nënën e vet me një lloj parehatie që nuk e kishte ndier më parë.
— Kur mendoje se ajo fitonte tetëmbëdhjetë mijë lekë, ti vetë doje që të largohej nga shtëpia.
Ikbalja heshti.
— Tani që e di kush është, papritur do që ajo të kthehet.
— Unë dua vetëm më të mirën për ty.
— Jo. Ti doje një nuse me para. Dhe unë isha njësoj si ti.
Ishte një nga herët e para që Gentiani pranoi se problemi i tij nuk kishte lindur ditën kur u ngrit në detyrë.
Pozicioni thjesht i kishte dhënë leje të tregonte diçka që kishte qenë aty prej kohësh, e fshehur brenda tij.
Disa ditë më pas, ai kërkoi Kleën.
I kërkoi adresën time.
Ajo refuzoi menjëherë.
— Nëse Diella do të flasë me ty, do të të kërkojë vetë.
— Dua vetëm t’i kërkoj falje.
Klea e vështroi gjatë, pa nxitim.
— Të vjen keq që e humbe, apo të vjen keq vetëm sepse zbulove kush ishte në të vërtetë?
Gentianit iu deshën disa sekonda për të gjetur përgjigjen.
— Në fillim më vinte keq që e mora vesh kush ishte. Sot… më vjen keq që m’u desh ta mësoja atë të vërtetë për të kuptuar çfarë i kisha bërë.
Klea nuk ia dha adresën time.
Por po atë pasdite më telefonoi.
— Ka ndryshuar — më tha.
— E besoj.
— Është dobësuar. Duket i rrënuar fare.
Unë hodha sytë nga xhami i makinës.
— Ndonjëherë duhet ta humbësh diçka përpara se t’ia kuptosh vlerën.
— E do ende?
U mendova për pak.
— Nuk e urrej. Por nuk dua të kthehem.
— Edhe nëse ai ka ndryshuar vërtet?
— Atëherë këtë ndryshim le ta marrë me vete në marrëdhënien e tij të ardhshme. Jo çdo mësim përfundon me kthimin e asaj që vetë e ke shkatërruar.
Atë mbrëmje mora një letër.
Gentiani nuk më lutej të kthehesha.
Dhe pikërisht kjo ishte arsyeja e vetme që vendosa ta lexoja deri në fund.