Dashnorja e burrit tim hyri në festën familjare e kapur për krahu me të, më goditi në fytyrë dhe më përqeshi: “Së shpejti kjo familje do të jetë e imja.” Burri im nuk bëri as përpjekjen më të vogël për ta ndalur. Unë fshiva në heshtje gjurmën e buzëkuqit nga faqja. Pikërisht atëherë, vjehrri im trokiti qetë mbi tryezë dhe tha: “Tani e kam radhën unë.” Ajo që zbuloi më pas, ia ndryshoi përgjithmonë të ardhmen djalit të tij të vetëm.
PJESA 1
“Pra, ti qenke Arlinda? Shumë mirë. Atëherë po ta them këtu, përpara të gjithëve: Gentiani nuk të do më. Dhe nëse të ka mbetur qoftë edhe pak dinjitet, firmosi letrat e divorcit dhe zhduku nga jeta e tij.”
Zëri i asaj gruaje të panjohur e preu darkën e ndërrimit të viteve si tingulli i një gote që thyhet në mes të një kishe.
Arlinda mbeti pa lëvizur.
Për dy ditë me radhë ajo kishte përgatitur çdo hollësi të gostisë në shtëpinë e pushimit të vjehrrve, pranë Valle de Bravo. Ishte ngritur ende pa zbardhur mirë, para orës gjashtë të mëngjesit, kishte kontrolluar bakalaron, romeritos tradicionale, mishin e pjekur, sallatat dhe madje edhe tavolinën e ëmbëlsirave.
Zonja Hyrie, vjehrra e saj, e kishte fiksim që festat familjare të ishin të përsosura. Prej tre vitesh, Arlinda merrej thuajse me gjithçka.
Mungonte vetëm një njeri.
Burri i saj.
Prej javësh Gentiani kthehej vonë në shtëpi, e mbante telefonin të fshehur dhe vinte me një aromë parfumi që Arlinda nuk ia kishte blerë kurrë.
Ajo e kishte kuptuar prej kohësh se diçka nuk shkonte.
Megjithatë, ishte kapur pas shpresës se të paktën atë mbrëmje ai do të kishte mjaft respekt për familjen e tij.
Në nëntë e njëzet, dera kryesore u hap.
Gentiani hyri brenda me një kostum gri.
Në krah kishte një vajzë të re me fustan të kuq, me grim të përsosur dhe me një siguri në vetvete që mjaftoi për t’i heshtur njëherësh tridhjetë njerëz.
“Baba, mama,” tha Gentiani, pa i hedhur gruas së tij as edhe një vështrim. “Kjo është Klea.”
Arlindës iu duk sikur toka iu hoq nga poshtë këmbëve.
Klea buzëqeshi.
“Unë dhe Gentiani jemi bashkë prej gati një viti.”
Diku, një pirun ra në dysheme.
Zonja Hyrie vuri dorën mbi kraharor, e tmerruar.
Në krye të tavolinës, zoti Arben Salazar, babai i Gentianit dhe themeluesi i grupit të kompanive që tani drejtohej nga i biri, uli ngadalë gotën.
Arlinda e pa burrin e saj drejt në sy.
“Më thuaj që ajo po gënjen.”
Gentiani shmangu vështrimin.
“Mos bëj skena këtu. Do flasim më vonë.”
Ato fjalë dhembën më shumë se vetë tradhtia.
Kur Arlinda ishte martuar, kishte mbyllur atelienë e saj të vogël të pikturës, sepse Gentiani e kishte bindur se nuk kishte më nevojë të punonte. Kursimet e saj i kishte futur në projektin e tij të parë të biznesit. Ishte kujdesur për prindërit e tij, kishte organizuar çdo festë familjare dhe ëndrrat e veta i kishte shtyrë gjithnjë për një ditë tjetër.
Dhe tani pikërisht ai po i kërkonte të mos bënte skena.
Klea bëri një hap përpara.
“E dëgjove vetë. Ai ka vendosur. Ti thjesht po vonon diçka që është e pashmangshme.”
Arlinda u ngrit nga karrigia.
“Largohu nga rruga ime.”
Por Klea ia shtrëngoi kyçin e dorës.
“Mos u hiq si grua me dinjitet.”
Arlinda u përpoq ta tërhiqte dorën.
Atëherë ndodhi.
Klea ngriti pëllëmbën dhe e goditi në fytyrë, para gjithë familjes.
Zhurma e shuplakës ushtoi në sallën e ngrënies.
Koka e Arlindës u kthye anash nga forca e goditjes. Faqja iu dogj menjëherë, ndërsa në gojë i mbeti një shije metali.
Gentiani nuk lëvizi.
Ai nuk bëri as tentativën më të vogël për ta ndalur Klean.
Zoti Arben qëndroi i ulur, krejt i palëvizur.
Një sekondë.
Dy.
Tre.
Pastaj ai la thikën dhe pirunin, u ngrit në këmbë dhe fillimisht e nguli shikimin te shenja e kuqe në fytyrën e nuses së djalit.
Më pas pa të birin.
“Arlinda,” tha me një qetësi që ishte më e frikshme se çdo britmë, “më jep tre minuta.”
Gentiani u zbeh.
Klea vazhdonte ende të buzëqeshte. Ishte e bindur se plaku, në fund të fundit, do të mbronte djalin e tij të vetëm.
Ajo nuk e kishte idenë se çfarë ishte gati të bënte zoti Arben.
Edhe vetë Arlinda mezi po besonte atë që nisi të ndodhte sapo ato tre minuta filluan të rridhnin.
PJESA 2
Zoti Arben u kërkoi pjesëtarëve të tjerë të familjes të kalonin në sallonin e madh për kafe.
Kur dyert e dhomës së ngrënies u mbyllën, aty mbetën vetëm Arlinda, Gentiani, Klea dhe prindërit e Gentianit.
“Së pari,” tha zoti Arben, “dikush të sjellë akull për Arlindën.”
Zonja Hyrie shpërtheu.
“Gentian! A e ke humbur fare mendjen? Sjell dashnoren në shtëpinë tonë dhe e lejon të godasë gruan tënde?”
Klea u fut në mes.
“Ne duhemi. Një martesë pa dashuri, në fund të fundit, nuk ka asnjë kuptim.”
Zoti Arben e pa ftohtë.
“Unë po flas me tim bir. Juve askush nuk ju dha leje të ndërhyni.”
Fytyra e Kleas u skuq.
Gentiani shtrëngoi nofullat.
“Baba, mes meje dhe Arlindës nuk funksionon më. Dua të divorcohem dhe të martohem me Klean.”
Zoti Arben hodhi sytë te ora.
Edhe njëzet sekonda.
“Mbarove?”
“Po.”
Burri i moshuar u ngrit në këmbë.
“Atëherë dëgjo mirë tani. Që nga ky moment, ti shkarkohesh nga posti i drejtorit ekzekutiv të Grupit Salazar.”
Sytë e Gentianit u zgjeruan.
“Çfarë?”
“Këtë kompani e kam themeluar unë. Dhe unë jam ende aksioneri kryesor. Të vendosa në krye sepse besoja se kishe përgjegjësi.”
“Nuk mund të ma marrësh atë që kam ndërtuar unë!”
“E ndërtove ti? Me paratë e kësaj familjeje. Me lidhjet e kësaj familjeje. Dhe kur ishe i zhytur në borxhe, me kursimet e gruas që sapo e poshtërove para të gjithëve.”
Gentiani heshti.
Zoti Arben tregoi derën me dorë.
“Ndërsa ju, zonjushë, largohuni menjëherë nga shtëpia ime. Nëse e prekni edhe një herë Arlindën, bisedën e radhës nuk do ta bëni me mua, por me avokatët e mi.”
Klea iu kap Gentianit për krahu.
“Thuaj diçka!”
Por Gentiani nuk ishte në gjendje të nxirrte asnjë fjalë.
Po atë mbrëmje, ai pranoi edhe diçka tjetër: sipas tij, Klea ishte në muajin e dytë të shtatzënisë.