Muaji i dytë i shtatzënisë.
Ky lajm e tronditi thellë zonjën Hyrie. Prej vitesh ajo kishte ëndërruar të mbante në krahë një nip a mbesë, ndërsa Arlinda nuk kishte mundur t’ia jepte atë gëzim.
Prandaj, kur Klea u kthye të nesërmen në mëngjes dhe u përpoq të dukej e penduar, nëna e Gentianit e pa tashmë me një sy tjetër.
“Gabova,” tha Klea, duke kaluar dorën mbi bark. “Hormonet më kanë bërë tepër të ndjeshme. Nuk jam vetja.”
Zoti Arben nuk u bind aspak.
“Ku i keni analizat dhe dokumentet mjekësore?”
“I kam harruar,” u përgjigj ajo shpejt.
Arlinda, e ulur në tryezën e mëngjesit, kishte dëgjuar mjaft. Ajo ngriti sytë nga Gentiani.
“E pranoj divorcin.”
Ai qeshi hidhur.
“Shumë mirë. Vetëm mos u kthe më vonë duke qarë, kur ta kuptosh se nuk ke asgjë në emrin tënd.”
Arlinda nuk uli kokën.
“Atëherë nuk do të jetë më shqetësimi yt.”
U ngrit, shkoi në dhomën e saj dhe nisi të mbushte një valixhe. Për herë të parë pas shumë kohësh, vendosi të rimerrte jetën që kishte lënë pas për hir të martesës.
Zoti Arben e gjeti duke futur në valixhe disa penela të vjetër.
“Çfarë ke ndër mend të bësh?”
“Do t’i kthehem pikturës,” tha ajo. “Dua të hap një atelie të vogël.”
Ai vendosi mbi tavolinë një kartë bankare.
“Mendoje si hua. Fillo nga e para.”
Arlinda deshi ta refuzonte, por ai e ndali me dorë.
“Do të ma kthesh kur të mundesh. Edhe nëse së shpejti nuk do të jesh më nusja ime, për mua ti mbetesh pjesë e familjes.”
Pak ditë më vonë, Arlinda gjeti një ambient të vogël pranë një zone të gjallë të Tiranës, rrethuar nga shkolla, kafene dhe familje që kalonin çdo ditë aty pranë. Ajo lyeu vetë muret, bleu këmbaleca pikture, tavolina të ulëta për fëmijë dhe filloi të ofronte kurse vizatimi.
Ndërsa ajo po ndërtonte ngadalë një të ardhme të re, Gentiani po përgatiste diçka shumë më të errët.
Ai nisi të kalonte investime e para në emër të një miku dhe të fabrikonte fletëdetyrime me shuma miliona lekësh, që të krijonte përshtypjen se gjatë martesës kishte marrë borxhe të mëdha. Qëllimi ishte i qartë: gjysma e barrës t’i binte Arlindës.
“Kur ta marrë vesh se i takon të paguajë miliona, do të kthehet zvarrë,” i tha ai Kleas.
Klea buzëqeshi.
Por edhe ajo mbante fshehur një të vërtetë.
Ajo nuk kishte qenë kurrë shtatzënë.
Plani i saj ishte të siguronte, përmes një të njohure, disa dokumente mjekësore të falsifikuara dhe, pasi të martohej me Gentianin, të përpiqej të mbetej vërtet shtatzënë.
Ajo që as Gentiani dhe as Klea nuk dinin, ishte se zoti Arben kishte urdhëruar prej kohësh një hetim të plotë.
Një pasdite, asistenti i tij hyri në zyrë me një dosje në dorë.
“Zoti Arben, i kemi gjetur lëvizjet financiare të Gentianit.”
“Po shtatzënia?”
Burri vendosi disa dokumente mbi tavolinë.
“Edhe për atë e kemi të vërtetën.”
Zoti Arben lexoi faqen e parë. Shprehja e fytyrës iu ndryshua menjëherë.
“Mos i thuaj ende asgjë Arlindës.”
Ai e mbylli dosjen me kujdes.
“Dua që të dy ta çojnë vetë deri në fund gropën që po hapin.”
Sepse ajo që ndodhej në atë dosje nuk rrezikonte vetëm planin e Kleas. Mund t’i kushtonte Gentianit biznesin, pasurinë dhe madje edhe familjen.
Tre javë më vonë, Arlinda po varte pikturat e para në atelienë e saj të re, kur Gentiani u shfaq papritur te dera. Ai hodhi një vështrim rreth e rrotull: këmbalecat, tavolinat e vogla të fëmijëve, muret në ngjyrë kremi.
“Vërtet mendon se do të jetosh me këtë punë?”
Arlinda vazhdoi të rregullonte një kornizë.
“Edhe ty mirëmëngjes.”
“Kthehu në shtëpi.”
Ajo u kthye ngadalë nga ai.
“Më fal?”
Gentiani psherëtiu, sikur po i ofronte një nder të madh.
“Kam menduar. Klea ka filluar të më lodhë. Mund ta harrojmë atë që ndodhi. Ti kthehesh dhe gjithçka vazhdon si më parë.”
Arlinda e vështroi për disa sekonda pa folur.
“Ti solle dashnoren në darkën e familjes, lejove të më godiste në fytyrë, dhe tani vjen këtu të më thuash se je gati t’i harrosh të gjitha?”
Ai vrenjti ballin.
“Po përpiqem t’i rregulloj gjërat.”
“Jo. Ti po përpiqesh të marrësh mbrapsht rehatinë që humbe.”
Kjo e goditi.
Toni i Gentianit ndryshoi menjëherë.
“Atëherë shihemi në gjyq për divorcin. Por mbaje mend diçka: kam borxhe mbi dymbëdhjetë milionë lekë. Nëse janë krijuar gjatë martesës sonë, gjysma mund të të bjerë ty.”
Për herë të parë, Arlinda ndjeu frikë. Megjithatë nuk e tregoi.
“Avokati im do të kontrollojë çdo lek.”
Gentiani u largua i bindur se e kishte trembur.
Pesëmbëdhjetë minuta më vonë, telefoni i saj ra. Ishte zoti Arben.
“Më thuaj saktësisht çfarë të tha.”
Arlinda mbeti e habitur.
“Nga e dini që ishte këtu?”
“Sepse im bir është po aq i parashikueshëm sa është edhe i papërgjegjshëm.”
Ajo i tregoi për borxhet e supozuara. Në anën tjetër pati një heshtje të shkurtër.
“Janë të falsifikuara.”
“Çfarë?”
“Kam kopje të transfertave, datave, mesazheve dhe dokumenteve që ka sajuar. Di edhe ku janë fshehur pasuritë që ai u përpoq të zhdukte nga sytë.”
Arlinda u ul, sepse këmbët iu dobësuan.
“Pse po e bëni gjithë këtë për mua?”
“Sepse ti nuk ke bërë asgjë që të trajtohesh kështu. Dhe sepse, nëse do ta mbuloja tim bir vetëm ngaqë mban mbiemrin tim, do të isha po aq fajtor sa ai.”
Ndërkohë që Arlinda vazhdonte të ngrinte jetën e saj të re, edhe gënjeshtra tjetër nisi të çahej.
Zonja Hyrie shkoi te Klea pa lajmëruar. Kur hyri, e gjeti duke pirë duhan në apartament.
“Është e një shoqeje,” tha Klea me nxitim, duke u përpjekur ta fshihte.
Më vonë, ajo u pengua te një karrige dhe u përplas fort me bark pas tavolinës.
Zonja Hyrie lëshoi një britmë nga tmerri.
Klea mezi e shtrembëroi fytyrën.
“S’është asgjë.”
Ajo reagim ia shoi përfundimisht çdo dyshim nënës së Gentianit. Sapo doli nga apartamenti, ajo telefonoi një mjek që familja e njihte prej vitesh.
Pas disa verifikimeve të ligjshme mbi dokumentet mjekësore që Klea kishte paraqitur, e vërteta doli e qartë: asnjëri prej atyre dokumenteve nuk i përkiste asaj.
Nuk kishte asnjë shtatzëni.
Zonja Hyrie u kthye në shtëpi e tërbuar nga zemërimi. Gentiani sapo kishte hyrë nga dera, kur e ëma iu afrua dhe i dha një shuplakë të fortë.
“Mama!”
“Ajo grua nuk ka qenë kurrë shtatzënë!”