Gentiani u bë i bardhë si letër.
“Kjo s’mund të jetë e vërtetë.”
“Ajo na ka mashtruar të gjithëve,” i tha e ëma me zë që i dridhej nga inati. “Dhe ti e shkatërrove martesën tënde për një gënjeshtër.”
Pa pritur më, Gentiani doli me nxitim dhe shkoi drejt apartamentit të Kleas.
“Sot dua të dëgjoj të vërtetën,” i tha sapo ajo hapi derën.
Klea kryqëzoi krahët mbi gjoks, sikur po mbronte veten nga një akuzë e padrejtë.
“Çfarë të vërtete?”
“A je shtatzënë?”
Heshtja e saj ishte përgjigje e mjaftueshme. Pas disa çastesh, ajo rrotulloi sytë me bezdi.
“Jo.”
Gentiani dukej sikur fjalët nuk po i hynin në mendje.
“Pse e bëre?”
“Sepse ti nuk do ta lije kurrë Arlindën pa një arsye të fortë. Dhe nëna jote s’do të më pranonte kurrë. Duhej ta shtyja punën përpara.”
“Po më pas?”
“Pastaj do të kishim bërë një fëmijë të vërtetë. Ku ishte problemi?”
Gentianit iu përzie stomaku. Por neveria që ndjeu nuk ishte vetëm për të. Ishte edhe për veten.
Ai kishte lënë një grua që i kishte qëndruar pranë kur nuk kishte asgjë, për një grua që kishte shpikur një shtatzëni vetëm që ta lidhte pas vetes.
Nuk tha më asnjë fjalë. U kthye dhe iku.
Për orë të tëra voziti pa drejtim nëpër qytet, derisa në fund u gjend përpara studios së Arlindës. Nga dritarja e pa tek qeshte mes disa fëmijëve që pikturonin figura shumëngjyrëshe prej druri. Flokët i kishte mbledhur lart, përparësja i ishte mbushur me njolla boje, ndërsa fytyra i ndriçonte nga një qetësi që ai nuk ia kishte parë që para martesës së tyre.
Ajo dukej e lumtur.
Pa të.
Gentiani uli sytë.
Për herë të parë, kuptoi diçka që më parë nuk kishte dashur ta pranonte: Arlinda nuk kishte humbur jetën e saj kur ishte larguar prej tij. Përkundrazi, ajo po e rifitonte.
Por Klea nuk kishte ndërmend të zhdukej duarbosh.
Ajo e dinte që Gentiani mbante një kartë emergjence dhe njihte edhe fjalëkalimin e kompjuterit të tij. Me një kopje të një çelësi të vjetër, hyri në shtëpi, mori kartën dhe shkarkoi disa dosje ku ruheshin prova të lëvizjeve të dyshimta financiare, përmes të cilave Gentiani kishte fshehur pasuri.
Më pas tërhoqi gati gjashtë milionë lekë.
Po atë mbrëmje e telefonoi.
“Dosjet janë tek unë.”
“Çfarë ke bërë?” pyeti ai, me zë të ngurtësuar.
“Atë që duhej të bëja. Nëse nuk mban premtimet që më dhe, ia dorëzoj gjithçka Arlindës, babait tënd dhe kujtdo tjetër që mund të ketë interes.”
“Po më shantazhon?”
“Quaje dëmshpërblim.”
Gentiani ndjeu sikur muret po afroheshin dhe po e shtypnin. Kur mbylli telefonin, Zoti Arben qëndronte pas derës së zyrës së tij.
“Edhe sa gabime të tjera do të bësh për të mbuluar një marrëzi?”
Gentiani uli kokën.
“Baba…”
“Unë di për transfertat. Di për dëftesat e falsifikuara të borxhit. Di edhe për Klean. Dhe tani ajo ka në dorë një pjesë të provave kundër teje.”
“Kam humbur gjithçka.”
“Jo,” tha i ati prerë. “Mund të humbasësh ende diçka shumë më të rëndësishme.”
Gentiani ngriti sytë.
“Çfarë?”
“Mundësinë e fundit për të mos mbetur njeriu në të cilin je shndërruar.”
Zoti Arben vendosi një dosje përpara tij.
“Këtu brenda ndodhet gjithçka që duhet për të provuar se ke tentuar ta mashtrosh Arlindën. Nëse më detyron, do t’ia çoj personalisht këto dokumente avokatit të saj.”
Gentiani u zbeh.
“Unë jam djali yt.”
“Pikërisht sepse je djali im, po të jap edhe një shans të fundit. Nënshkruaj një marrëveshje të drejtë. Prano që borxhet e sajuara janë përgjegjësia jote. Kthe pasuritë që ke fshehur. Dhe ndalo së ndëshkuari një grua vetëm sepse pati guximin të largohej prej teje.”
Për një kohë të gjatë, Gentiani nuk foli. Më në fund pyeti:
“Po kompania?”
“Kompania nuk është shpërblim për faktin që, më në fund, po sillesh si njeri i ndershëm.”
Ajo fjali ia thërrmoi pjesën e fundit të krenarisë.
Të nesërmen, Klea u shfaq në zyrat e Grupit Salazar dhe nisi të bërtiste se Gentiani e kishte braktisur shtatzënë. I gjithë recepsioni e dëgjoi skandalin.
Pak minuta më vonë, aty mbërriti Zoti Arben.
“Mjaft.”
Klea ngriti mjekrën me sfidë.
“Unë kam prova për lëvizje financiare të paligjshme të djalit tuaj.”
“Ndërsa ne kemi prova që ju keni vjedhur para dhe po përpiqeni ta shantazhoni.”
Ngjyra iu zhduk nga fytyra.
“Nuk do të guxonit.”
“Provojeni.”
Zoti Arben bëri një hap drejt saj.
“Shtatzënia e shpikur nuk ju shërben më për asgjë. Gentiani do t’i deklarojë vetë manipulimet e tij financiare gjatë procesit të divorcit. Pra, memoria juaj USB nuk është më armë. Ju ka mbetur vetëm një zgjedhje: ktheni paratë dhe largohuni, ose pjesën tjetër ua lëmë avokatëve.”
Klea vështroi rreth e rrotull. Askush nuk ishte në anën e saj.
Dy ditë më vonë, përmes një marrëveshjeje, ajo ktheu një pjesë të parave dhe u zhduk nga jeta e tyre.
Gentiani telefonoi vetë avokatin e Arlindës. Ai pranoi një ndarje të qartë dhe të drejtë të pasurisë.
Disa muaj më vonë, divorci u bë përfundimtar.
Kur dolën nga godina pas firmosjes së dokumenteve të fundit, Gentiani dukej sikur ishte plakur me vite brenda pak kohe.
“Arlinda.”
Ajo ndaloi.
“Më fal.”
Në zërin e tij nuk kishte më arrogancë. Vetëm lodhje.
“Të fal,” iu përgjigj ajo. “Por falja nuk do të thotë kthim.”
Gentiani gëlltiti me vështirësi.
“E di.”
“Shpresoj që një ditë ta kuptosh pse ndodhi e gjithë kjo.”
“Kam filluar ta kuptoj.”
Arlinda u largua pa kthyer kokën pas. Nuk ndiente fitore. Ndiente paqe.
Studioja e saj po rritej gjithnjë e më shumë. Brenda pak muajsh iu desh të punësonte edhe dy mësuese të tjera. Më vonë nisi të ofronte kurse edhe për të rritur dhe hapi një galeri të vogël, ku nxënësit mund të ekspozonin punimet e tyre.
Zoti Arben dhe Zonja Hyrie shkuan në ceremoninë e hapjes.
“Jam krenar për ty, bija ime,” i tha ai.
Arlinda mezi i mbajti lotët.
Me kalimin e kohës, edhe Gentiani filloi të ndryshonte. I ati nuk ia ktheu menjëherë drejtimin e kompanisë. Në vend të kësaj, e vendosi të punonte si menaxher në një degë të vogël të biznesit, mes njerëzve që dikur kishin qenë vartësit e tij.
Në fillim Gentiani kundërshtoi. Pastaj, dalëngadalë, pushoi së ankuari. Filloi të shkonte herët në punë dhe t’i kushtonte më shumë vëmendje familjes së tij.