Filloi t’i vizitonte më shpesh prindërit, t’i dëgjonte me kujdes dhe të fliste më pak se dikur.
Jo sepse shpresonte që, duke u sjellë kështu, Arlinda do të kthehej tek ai. Jo. Tashmë ai e kishte kuptuar se ajo mund të mos ndodhte kurrë. Dhe pikërisht ky kuptim e kishte bërë më të heshtur, më të përmbajtur, më të ndërgjegjshëm.
Një verë, Arbeni pësoi një goditje në tru.
Lajmi e gjeti Arlindën në mes të një kursi. Ajo ndërpreu gjithçka pa dhënë shumë shpjegime, anuloi takimet e asaj dite dhe u nis menjëherë drejt spitalit.
Në korridor, Hyria qante pa pushim. Hana, motra më e vogël e Gentianit, dridhej aq fort sa mezi mbante duart të bashkuara. Gentiani rrinte ulur në një karrige, me vështrimin të ngulur diku përpara, sikur të mos shihte asgjë.
Arlinda iu afrua Hyries dhe e përqafoi fort.
— Ai do t’ia dalë, — i pëshpëriti.
Orët u zvarritën rëndë.
Askush nuk kishte fuqi të fliste gjatë. Herë pas here dëgjohej vetëm zhurma e hapave në korridor, një derë që hapej, një infermiere që kalonte me nxitim. Çdo lëvizje i bënte të ngrinin kokën me ankth.
Më në fund, mjeku doli dhe u tha se gjendja e Arbenit ishte stabilizuar.
Në atë çast, të gjithë shpërthyen në lot. Ishin lot frike, lodhjeje, lehtësimi dhe dashurie të mbledhura bashkë.
Gjatë javëve që pasuan, Arlinda shkoi ta shihte pothuajse çdo ditë. Nuk e bënte për detyrim. Nuk e bënte as për t’i treguar dikujt se çfarë zemre kishte. Thjesht nuk mund të qëndronte larg njeriut që, në natën më të vështirë të jetës së saj, kishte qenë i pari që i kishte dalë në krah.
Një pasdite, Arbeni hapi sytë ngadalë. Në karrigen pranë shtratit, Arlinda ishte përgjumur, me kokën pak të anuar dhe dorën pranë batanijes së tij.
— Arlinda, — tha ai me zë të dobët.
Ajo u zgjua menjëherë.
— Jam këtu, baba.
Arbeni buzëqeshi me mundim.
— Gabimi im më i madh ishte të besoja se, po t’i jepja tim biri gjithçka, do ta bëja automatikisht njeri të mirë.
Arlinda ia shtrëngoi dorën me butësi.
— Gentiani ka ndryshuar shumë.
— Po, — tha ai pas pak. — Ka ndryshuar. Por bekimi im më i madh ka qenë të kuptoj se një njeri mund të ketë një vajzë edhe pa e sjellë vetë në jetë.
Sytë e Arlindës u mbushën me lot. Ajo uli kokën dhe nuk arriti të thoshte asgjë.
Muaj më vonë, kur Arbeni ishte përmirësuar dukshëm, ata dolën bashkë në kopsht. Ai ecte ngadalë, me hapa të matur, ndërsa Arlinda ecte pranë tij, gati ta mbështeste nëse do t’i merreshin këmbët.
— Gentiani të do ende, — tha Arbeni papritur.
Arlinda buzëqeshi lehtë, pa e kthyer menjëherë kokën nga ai.
— E di.
— Nuk po të kërkoj të kthehesh tek ai, — vazhdoi Arbeni. — Ka gjëra që nuk rregullohen vetëm sepse njeriu që i ka prishur pendohet më vonë.
Ajo e pa e habitur.
— Atëherë pse ma thoni?
Ai ndaloi pranë një peme dhe mori frymë thellë.
— Sepse dua ta dish se nuk i ke borxh askujt një mundësi të dytë. As tim biri.
Arlinda qëndroi për disa çaste në heshtje. Fjalët e tij i hynë thellë, aty ku për vite kishte jetuar ndjenja e fajit, dyshimi dhe frika se mos ishte tepër e ashpër.
— Unë jam mirë kështu, — tha më në fund.
Arbeni pohoi me kokë.
— Atëherë qëndro kështu.
Kaluan disa vite.
Galeria e Arlindës u kthye në një projekt arti të njohur në jug të Tiranës. Ajo nisi të jepte bursa për fëmijë nga familje me të ardhura të pakta dhe, dalëngadalë, iu kthye edhe pikturës së saj personale. Ishte diçka që gjatë martesës pothuajse e kishte braktisur plotësisht, pa e vënë re se si kishte hequr dorë nga një copë e vetes.
Tani pikturonte përsëri.
Jo për të dëshmuar diçka. Jo për të mbushur boshllëqe. Pikturonte sepse dora e saj e kërkonte ngjyrën, sepse heshtja e kanavacës nuk e gjykonte, sepse aty ajo mund të ishte e lirë.
Gentiani mbeti pranë prindërve të tij. Ai u bë më i pjekur, më i duruar dhe më i gatshëm të pranonte gabimet e veta pa i mbuluar me justifikime. Asnjëherë më nuk i kërkoi Arlindës të kthehej.
E kishte mësuar vonë se pendimi nuk i fshin pasojat. Por, të paktën, nuk priste më që të tjerët t’i mbanin ato pasoja në vend të tij.
Në një tjetër natë ndërrimi vitesh, Arlinda u kthye në shtëpinë e familjes së Gentianit.
Jo si bashkëshortja e tij.
Jo si gruaja që dikur ishte ulur në atë tryezë duke duruar fjalë që e kishin therur në heshtje.
Por si Arlinda.
Hyria e priti te dera me një përqafim të ngrohtë. Hana vrapoi drejt saj me telefonin në dorë për t’i treguar fotografitë e shtëpisë së saj të re. Arbeni, tashmë më i ngadaltë në lëvizje, por ende me të njëjtën forcë të brendshme që e kishte dalluar gjithmonë, ngriti gotën gjatë darkës.
— Për familjen, — tha ai.
Arlinda hodhi sytë rreth tryezës.
Në mendje iu kthye ajo mbrëmje e largët, vite më parë.
Shuplaka.
Turpërimi.
Ato tri sekonda heshtjeje të ngrirë.
Zëri i Arbenit që kishte thënë:
“Më jep tri minuta.”
Atë natë, ajo kishte menduar se jeta e saj po copëtohej para syve të të gjithëve. Kishte besuar se po humbiste shtëpinë, vendin e saj, të ardhmen që kishte ndërtuar me aq përpjekje.
Por tani e dinte të vërtetën.
Ajo natë nuk i kishte marrë shtëpinë. Përkundrazi, i kishte hapur sytë për të parë se kishte vite që jetonte në një vend që nuk i përkiste më. Kishte humbur një martesë ku drita e saj ishte zbehur pak nga pak, derisa pothuajse nuk njihej më.
Në këmbim, kishte rifituar punën e saj, dinjitetin, pavarësinë dhe, në një mënyrë që nuk do ta kishte imagjinuar kurrë, edhe një familje. Një familje që, edhe pas divorcit, kishte zgjedhur të mos e largonte nga zemra.
Nga ana tjetër e tryezës, Gentiani ngriti gotën.
Sytë e tyre u takuan.
Ai buzëqeshi me respekt, pa kërkesë, pa dhimbjen e dikurshme që donte të merrte përgjigje.
Arlinda ia ktheu buzëqeshjen.
Asgjë më shumë.
Dhe kjo mjaftonte.
Sepse jo çdo histori përfundon me pajtim.
Disa histori mbyllen me diçka shumë më të vështirë: me një grua që kupton se mund të falë pa u kthyer pas.
Që mund t’i dojë njerëzit që e kanë respektuar, pa u detyruar të kthehet në vendin ku është lënduar.
Që mund të nisë nga e para pa kërkuar leje nga askush.
Arlinda ktheu kokën nga dritarja. Jashtë, dritat e vitit të ri ndriçonin rrugën dhe pasqyroheshin në xham si yje të vegjël.
Ajo buzëqeshi.
Dikur, një shuplakë i ishte dukur si fundi i gjithë jetës së saj.
Në të vërtetë, kishte qenë vetëm tingulli i një dere që mbyllej pas saj.
Dhe në anën tjetër të asaj dere, më në fund, kishte nisur jeta që duhej të kishte qenë gjithmonë e saj.