“Meqë rroga jote përfundon gjithsesi te nëna jote, atëherë le të gatuajë ajo për ty.” E thashë kaq qetë, sa edhe vetë u habita nga zëri im.
Burri im, Dritani, u ndal në pragun e kuzhinës, sikur dikush ta kishte gozhduar aty.
Për disa çaste, në shtëpinë tonë ra një heshtje e rëndë. Vjehrra ime, Teuta, rrinte ulur pranë tryezës dhe më ngulte sytë, sikur sapo të kisha bërë një mëkat të pafalshëm.
“Çfarë the?” pyeti Dritani.
“E dëgjove shumë mirë.”
Hoqa përparësen dhe e vendosa me kujdes mbi banakun e kuzhinës.
“Nëse çdo muaj paga jote kalon në llogarinë e nënës sate, atëherë, që nga sot, ajo mund të kujdeset edhe për darkën tënde.”
Teuta përplasi pëllëmbën mbi tavolinë.
“Po ti çfarë gruaje je kështu?”
E pashë drejt, pa ngritur zërin.
“Një grua e lodhur.”
Atë mbrëmje, për herë të parë pas shumë vitesh, nuk përgatita darkë.
Dhe të nesërmen në mëngjes dorëzova kërkesën për divorc.
Por, për të kuptuar si arritëm deri në atë pikë, duhet të kthehem disa vite pas.
Kur unë dhe Dritani u martuam, të dy punonim. Unë isha kontabiliste në një zyrë të vogël, ndërsa ai punonte në një kompani transporti.
Jetonim në një apartament të thjeshtë, shlyenim së bashku një kredi dhe kishim plot ëndrra për të ardhmen.
Në fillim gjithçka e ndanim mes nesh.
Shpenzimet.
Faturat.
Pazarin.
Pastrimin.
Gatimin.
Nuk ishim familje e përsosur, por ia dilnim. Shtëpia ecte, gjërat rregulloheshin, dhe secili e dinte pjesën e vet të përgjegjësisë.
Derisa Teuta nisi të hynte gjithnjë e më shpesh në jetën tonë të përditshme.
Dritani kishte qenë gjithmonë shumë i lidhur me të ëmën.
Ndoshta më shumë seç duhej.
Në fillim nuk më pengonte. Më dukej krejt normale që një nënë ta donte djalin e saj dhe të interesohej për të.
Pastaj nisën vërejtjet e vogla, ato që në fillim duken të parëndësishme, por dalëngadalë të mbeten në mendje.
“Dritan, mos ha gjëra të tilla. Do të të gatuaj unë diçka.”
“Dritan, a të kanë mbetur para mjaftueshëm?”
“Dritan, pse blen gruaja jote kaq shumë gjëra?”
“Dritan, duhet të kursesh më tepër.”
Unë përpiqesha të mos ndërhyja. I thosha vetes se ishte marrëdhënia e tyre, se nuk ia vlente të hapja grindje për çdo fjalë.
Derisa një mbrëmje Dritani u kthye në shtëpi dhe më tha:
“Kam vendosur t’i jap nënës një pjesë të rrogës sime.”
E vështrova, duke pritur të shpjegohej.
“Pse?”
“Ajo mendon se di t’i menaxhojë paratë më mirë.”
“Dhe sa ke ndërmend t’i japësh?”
“Pothuajse të gjithën.”
Për një sekondë besova se nuk e kisha dëgjuar saktë.
“Pothuajse gjithë pagën tënde?”
“Po. Ajo do të mbulojë disa shpenzime për mua, kurse pjesën tjetër do ta kursejë.”
“Dritan, ne kemi kredi për të paguar.”
“E di.”
“Kemi fatura.”
“E di.”
“Atëherë pse rroga jote nuk duhet të hyjë më në buxhetin tonë të përbashkët?”
Ai mblodhi vetullat, sikur unë po kërkoja diçka të padrejtë.
“Ajo është nëna ime. Dua ta ndihmoj.”
Që nga ai moment filluan problemet tona të vërteta.
Dritani vazhdoi të punonte.
Edhe unë po ashtu.
Por sa herë vinte dita për të paguar detyrimet, paratë e tij ishin zhdukur papritur.
“Këtë muaj do t’i mbuloj unë,” më thoshte.
Pastaj vinte fundi i muajit.
“Nuk më dalin paratë.”
Dhe paguaja unë.
Në fillim ishin 10 000 Lekë.
Më pas 20 000 Lekë.
Më vonë 40 000 Lekë.
Ushqimet, faturat dhe detergjentët nisën të binin gjithnjë e më shumë mbi mua.