edhe riparimet e vogla të shtëpisë, pak nga pak, përfunduan mbi shpatullat e mia.
Me kalimin e kohës, pothuajse çdo gjë mbeti përgjegjësia ime.
Ndërkohë, Teuta e merrte djalin e saj në telefon çdo ditë.
“Dritan, ke ngrënë?”
“Dritan, kalo nga unë pas pune.”
“Dritan, të kam bërë gjellën që të pëlqen më shumë.”
Dhe sapo Dritani kthehej në shtëpi, ndër fjalitë e para që më hidhte ishte gjithmonë diçka e tillë:
“Mami thotë se ti duhet të gatuash më shpesh.”
Unë buzëqeshja lehtë.
“Patjetër.”
Por brenda vetes ndihesha gjithnjë e më e lodhur, sikur dikush po më shteronte ngadalë.
Një mbrëmje u ktheva nga puna rreth orës shtatë.
Dita kishte qenë e tmerrshme.
Nuk më kishte mbetur asnjë pikë energjie.
Dritani ishte shtrirë në divan dhe shikonte telefonin pa lëvizur fare.
“Përshëndetje,” tha ai, pa ngritur sytë.
“Ke ngrënë?” e pyeta.
“Jo.”
“Ke uri?”
“Shumë.”
E ula çantën pranë derës.
“Atëherë porosisim diçka.”
Ai më pa sikur sapo kisha thënë marrëzinë më të madhe në botë.
“Të porosisim?”
“Po.”
“Nëna ime thotë se një grua duhet të dijë ta mbajë shtëpinë.”
U ktheva ngadalë nga ai.
“Nëna jote thotë shumë gjëra.”
“Mos e nis prapë këtë muhabet.”
Hyra në kuzhinë dhe hapa frigoriferin.
Ishte thuajse bosh.
E megjithatë, vetëm dy ditë më parë kisha bërë pazarin.
Por Dritani kishte marrë një pjesë të mirë të ushqimeve dhe ia kishte çuar nënës së vet, sepse Teuta i kishte thënë se i duheshin.
Mora telefonin në dorë.
“Do të porosis pica.”
“Jo.”
“Pse jo?”
“Sepse mami vjen nesër.”
“Edhe?”
“Ajo do që shtëpia të jetë në rregull.”
E vështrova pa folur për disa sekonda.
“Dritan, sapo kam ardhur nga puna.”
“Do të të ndihmoj unë.”
“Vërtet?”
“Po.”
U ngrit nga divani.
Pastaj hapi dollapin, nxori dy gota dhe i vendosi mbi tavolinë.
“Ja, mbarova.”
E pashë.
Pastaj qesha.
Jo sepse ishte për të qeshur.
Qesha sepse isha aq e lodhur, sa nuk dija më si të reagoja.
“Ke të drejtë,” i thashë.
“Për çfarë?”
“Kështu nuk mund të vazhdojmë më.”
Ai u ul përsëri, i kënaqur sikur kishte fituar diçka.
“Më në fund po e kupton.”
Atë mbrëmje ia thashë hapur se shpenzimet duhej t’i ndanim, njësoj si punët e shtëpisë.
Ai më premtoi se do të ndryshonte.
Për disa ditë, madje, dukej sikur diçka vërtet po lëvizte.
Pastaj erdhi Teuta.
Sapo hyri, hodhi sytë nga kuzhina.
Pastaj pa rrobat.
Më pas sallonin.
Dhe tha:
“Dritan, duhet të flasësh me gruan tënde.”
Unë isha aty, përballë saj.
“Mund të flisni edhe drejtpërdrejt me mua.”
Teuta buzëqeshi me atë qetësinë e saj të ftohtë.
“Nuk dua zënka.”
“As unë.”
“Atëherë duhet ta kuptosh se djali im ka nevojë për një grua që të kujdeset për të.”
E pashë drejt në sy.
“Djali juaj është burrë i rritur.”
Teuta heshti.
Por Dritani ndërhyri menjëherë.
“Në një gjë, mami ka të drejtë.”
U ktheva nga ai.
“Në cilën gjë?”
“Unë punoj gjithë ditën.”
“Edhe unë punoj gjithë ditën.”
“Po ti di ta organizosh shtëpinë më mirë.”
Ato fjalë më therën më shumë nga sa ai do ta kuptonte ndonjëherë.
Nuk thashë asgjë.
Vazhdova.
Ditë pas dite.
Muaj pas muaji.
Pastaj erdhi ditëlindja ime.
Nga Dritani nuk doja dhuratë të madhe.
Doja vetëm një mbrëmje të qetë.
Vetëm unë dhe ai.
Në vend të kësaj, Dritani u kthye në shtëpi me të vetët.