ndërsa unë, me rrogën time, mbaj në këmbë jetën tonë të përbashkët.”
Teuta u kthye menjëherë nga i biri.
“Mos e lejo gruan tënde të të flasë në këtë mënyrë.”
Dritani uli sytë.
Dhe pikërisht atëherë e kuptova.
Këtë betejë nuk kisha për ta fituar.
Sepse Dritani, prej kohësh, nuk ishte më në anën e martesës sonë. Ai kishte zgjedhur anën e nënës së vet.
U ngrita nga karrigia.
“Mirë.”
Teuta buzëqeshi, sikur më në fund kishte fituar.
“E sheh? Më në fund po të vjen mendja.”
“Jo.”
Me qetësi hoqa përparësen, e palosa pa nxitim dhe e lashë mbi tavolinë.
Pastaj e drejtova shikimin nga Dritani.
“Nëse rroga jote shkon te nëna jote, atëherë që sot e tutje le të gatuajë ajo edhe për ty.”
Dritani mbeti i ngrirë në vend.
Teuta hapi sytë e më pa sikur të kisha thënë diçka të pafalshme.
“Çfarë the?”
“E dëgjove shumë mirë.”
“Do të bësh skandal tani?”
“Jo.”
Mora çantën time.
“Thjesht po ndalem së luajturi rolin e njeriut përgjegjës për një burrë të rritur, i cili vetë ka vendosur t’ia besojë rrogën nënës së vet.”
Dritani u çua menjëherë.
“Ku po shkon?”
“Te motra ime.”
“Kjo është qesharake!”
U ndala te dera dhe u ktheva ngadalë.
“Jo, Dritan.”
E pashë për herë të fundit drejt e në sy.
“Qesharake ishte të mendoje se unë do ta duroja këtë përgjithmonë.”
Atë natë fjeta te motra ime.
Të nesërmen në mëngjes nuk u ktheva për të përgatitur mëngjesin.
U ktheva vetëm për të marrë dokumentet e mia personale.
Dhe për të bërë diçka që duhej ta kisha bërë shumë më herët.
Kërkova divorcin.
Nuk ishte një vendim i marrë brenda një nate, nga zemërimi apo nga lodhja e çastit.
Deri aty më kishin sjellë vite të tëra zgjedhjesh të vogla, të heshtura, të përsëritura.
Teuta kishte zgjedhur të kontrollonte rrogën e të birit.
Dritani kishte zgjedhur t’ia linte asaj në dorë.
Të dy kishin zgjedhur ta quanin normale që unë të mbuloja shpenzimet tona të përbashkëta.
Dhe, mbi të gjitha, kishin zgjedhur të mos e shihnin punën e shtëpisë si punë, por si detyrimin tim të natyrshëm.
Kur Dritani mori vesh për divorcin, më telefonoi.
“Mund t’i rregullojmë të gjitha.”
“Jo.”
“Unë mund të ndryshoj.”
“Ke pasur kohë ta bëje më parë.”
“Të dua.”
Mbylla sytë për një çast.
“Ndoshta.”
Zëri im doli i qetë, më i qetë nga sa e prisja.
“Por unë nuk dua më të jem gruaja jote në këto kushte.”
Në anën tjetër të telefonit ra heshtje për disa sekonda.
Pastaj thashë ngadalë:
“Rroga jote është te nëna jote.”
“Që sot e tutje, le të kujdeset edhe për ty ajo.”
Dhe e mbylla telefonin.
Për herë të parë pas shumë vitesh, nuk ndjeva frikë.
Ndjeva vetëm lehtësim.
Sepse më në fund kisha kuptuar diçka të thjeshtë.
Një martesë nuk ndërtohet mbi një kuzhinë që shkëlqen nga pastërtia.
As mbi një tavolinë të shtruar në mënyrë të përsosur.
Dhe aq më pak mbi një grua që vrapon gjithë ditën, ndërsa të tjerët vendosin për të, për kohën e saj, për lodhjen e saj dhe për çfarë duhet të bëjë.
Martesa është partneritet.
Është dy njerëz që qëndrojnë në të njëjtën anë, jo njëri duke dhënë gjithçka dhe tjetri duke ia dorëzuar besnikërinë dikujt tjetër.
Dhe kur njëri prej tyre vendos ta ndërtojë skuadrën e vet diku tjetër, tjetri ka çdo të drejtë të ndalojë së luajturi i vetëm.