Burri im vendosi mbi tavolinë dosjen e divorcit me një buzëqeshje të ftohtë dhe tha qetësisht: “Ose pranon gruan tjetër në jetën time, ose ndahemi.” E mora stilolapsin dhe firmosa pa asnjë hezitim. Ngjyra iu zhduk nga fytyra. “Jo, prit… nuk e kuptove drejt…” belbëzoi ai.
Kur Krenar Tahiri i hodhi letrat mbi tavolinë, pashë në fytyrën e tij një shprehje që s’e kisha parë kurrë. Ishte e njëjta tryezë ku për dymbëdhjetë vjet kishim ngrënë mëngjeset, kishim bërë plane pushimesh dhe kishim ngritur dolli për arritjet e tij. Me një ton të sheshtë, pothuaj zyrtar, ai më vuri përballë zgjedhjes: të pranoja lidhjen e tij jashtëmartesore ose të mbyllnim martesën.
As nuk ma hodhi sytë. Ishte i bindur se do të shpërtheja në lot, do t’i lutesha apo do të përpiqesha të negocioja. Nuk bëra asgjë nga këto.
Unë jam Rozafa Fundo, tridhjetë e nëntë vjeçe, dhe jetën time e kam ndërtuar mbi vetëpërmbajtje dhe rregull. Prej muajsh dyshoja: telefonata që ndërpriteshin papritur, “udhëtime pune” çdo të premte, aroma e panjohur e parfumit në këmishët e tij. Megjithatë, nuk e besoja se do ta shndërronte tradhtinë në ultimatum për ta legalizuar. Mora dokumentin, e lexova me kujdes çdo rresht dhe, pa u lëkundur, vendosa firmën time.