Dora ime nuk u drodh as për një çast.
Krenar Tahiri u zbeh përpara meje. “Jo… prit, nuk është siç po mendon…” belbëzoi ai, duke humbur sigurinë që e kishte shoqëruar gjithmonë.
U ngrita pa nxitim, mora çantën dhe e njoftova qetësisht se prej atij momenti çdo komunikim do të kalonte përmes avokatëve. Atë mbrëmje nuk u ktheva në shtëpi. Rezervova një dhomë hoteli dhe, e shtrirë në shtrat, nisa të kontrolloja postën e tij elektronike: pasqyra bankare, marrëveshje, korrespondencë të vjetër. Krenari kishte qenë tepër i bindur se askush nuk do ta vinte në pikëpyetje.
Të nesërmen në mëngjes telefonova Diturie Gjokën, një juriste me përvojë të gjatë. Ia parashtrova gjithçka me saktësi: data, shuma, emra kompanish. Vite më parë kishim nënshkruar një kontratë paramartesore, por asetet e përbashkëta ai i administronte përmes një firme ku edhe unë figuroja bashkëthemeluese. Kishte menduar se nuk do t’i hidhja kurrë sytë mbi bilancet. Gabim fatal.
Po atë javë, e dashura e tij, Xhoana Lika, u shfaq në rrethet tona profesionale si “konsulente”. Tepër e dukshme. Tepër e nxituar. Ndërsa Krenari kërkonte ta mbyllte sa më shpejt historinë, unë grumbulloja prova dhe kërkoja auditim të plotë. Nuk më shtynte hakmarrja, por nevoja për drejtësi.
Të premten ai më telefonoi dhjetë herë. Nuk iu përgjigja. Në orën tetë të mbrëmjes erdhi një mesazh: “Duhet të flasim. Ka diçka që ti nuk e di.” Mora frymë thellë dhe e kuptova se, nga ai çast, rregullat e lojës kishin ndryshuar përgjithmonë.