Të hënën pasuese u ulëm në zyrën e Diturie Gjokës. Krenar Tahiri mbërriti me vonesë; kostumi i rrudhur dhe sytë e fikur e tradhtonin lodhjen. U përpoq të rimerrte situatën me fjali të mësuara përmendësh: “Është keqkuptim”, “Xhoana Lika ishte vetëm një fazë”, “S’doja të të lëndoja”. Dituria nuk e lejoi të zgjatej. Ajo vendosi mbi tryezë raportin e auditimit: transferta të dyshimta, shpenzime personale të paguara nga kompania dhe një kontratë me Xhoanën e financuar nga fondet e përbashkëta.
Krenari gëlltiti me vështirësi. Me qetësi të ftohtë, Dituria shtoi: “Nëse duhet, këtë do ta sqaroni para një gjyqtari.” Unë nuk fola. Heshtja ime ishte mburoja ime. Plani ynë ishte i prerë: ndarje e menjëhershme e pasurisë dhe ngrirje e llogarive. Xhoana më dërgoi një mesazh të paqartë: “Nuk desha telashe.” Iu përgjigja shkurt dhe me edukatë: s’kishte asgjë për të diskutuar. Përgjegjësia nuk ishte e saj, por e Krenarit dhe zgjedhjeve të tij.
Emri i tij nisi të zbehej në treg. Mospërputhjet në bilance i kushtuan kompanisë një kontratë të madhe. Ai kërkoi me ngulm një takim vetëm për vetëm. Pranova ta dëgjoja në një kafene. Kur mbaroi me faljet, i thashë qetësisht: “Unë kam nënshkruar dokumentet sepse më nënvlerësove dhe sepse e meritoj respektin.”