Pasi kërkesa për divorc u dorëzua në gjykatë, ish-bashkëshorti ishte i bindur se do ta linte gruan pa asnjë qindarkë dhe pa çati mbi kokë — por ajo që e priste ishte krejt tjetër.
Ylvije Toplana prej disa minutash po fshinte të njëjtat filxhanë në kuzhinë. I lëvizte nga njëra dorë në tjetrën, pa e kuptuar as vetë çfarë bënte. Mendimet i ishin bërë lëmsh, gishtat i dridheshin lehtë. Në vesh i jehoi sërish zëri i Fatos Toplanës:
“E dorëzova kërkesën për divorc. Shtëpia mbetet e imja, edhe kursimet po ashtu. E di mirë që gjithçka është në emrin tim.”
Tridhjetë e dy vite martesë. Plot tridhjetë e dy. Dhe fundi erdhi me një fjali të thatë, të thënë pa asnjë paralajmërim. As nuk pati një bisedë serioze në tryezë. Ai thjesht po sistemonte disa dokumente në çantë dhe, si të ishte gjë e zakonshme, e hodhi lajmin.
Telefoni i saj vibroi papritur. Ishte Rei.
— Mami? Si je? — zëri i tij tingëllonte i trazuar.
— Mirë jam, — tha ajo, duke gëlltitur me vështirësi nyjën që i ishte mbledhur në fyt. — Mos u shqetëso.
— Babai më mori në telefon. Është e vërtetë?
— Po.
— Zot i madh… si mund të rrish kaq e qetë? Ai po ndahet prej teje!
— Çfarë pret të bëj, Rei? Të bërtas? Të bëj skena?
Ajo vendosi filxhanin në raft. Për më shumë se tre dekada i kishte renditur me përpikmëri, sepse Fatosi e donte rregullin maniak.
— Tha se shtëpia dhe llogaritë bankare janë të tijat, — shtoi ajo me zë të ulët.
— Çfarë? Si ka fytyrë ta thotë këtë? Gjithçka e keni ndërtuar bashkë!
— Bashkë… — buzëqeshi hidhur Ylvija. — Por dokumentet mbajnë vetëm emrin e tij.
Ra zilja e derës. Përballë qëndronte Hana Qosja, fqinja dhe e vetmja mike që nuk ishte larguar prej tyre, pavarësisht natyrës së mbyllur të Fatosit.
— Ylvije! — e përqafoi fort. — Tani e di gjithë lagjja. Çfarë njeriu qenka!
— Si morën vesh? — mezi nxori fjalët ajo.
— Ikbale Mëhilli nga pallati përballë e ka parë me një grua më të re. Po shikonin një apartament të ri. Ai paskësh thënë: “Pas divorcit do të shpërngulemi këtu.”
Ylvija u mbështet pas murit. Diçka brenda saj u këput.
— Pra… ka dikë tjetër?
— Nuk e dije? — Hana mbuloi gojën me dorë. — Më fal, s’doja ta merrje vesh kështu…
Atë natë Ylvija nuk mbylli sy. Hapi albumet e vjetra. Fotografia e dasmës — ajo me një fustan të thjeshtë të bardhë, me fytyrë të ndriçuar nga lumturia. Pushimi i parë pranë detit. Rei foshnjë. Ndërsa nga pesë vitet e fundit mezi gjeti ndonjë foto të përbashkët. Vetëm Fatosi në konferenca, udhëtime pune, prezantime.
Në mëngjes vuri re se kasaforta në zyrën e tij ishte boshatisur. Dokumentet ishin zhdukur. Edhe aktet e shtëpisë që e kishin ngritur tullë mbi tullë. Ajo kujtoi si mbante tulla me duart e saj, si zgjidhte bojën e mureve, si jepte rrogën e mësueses për materialet e ndërtimit.
— Nuk do të dorëzohem kaq lehtë, — i tha vetes para pasqyrës.
Në zyrën ligjore ajri ishte i freskët dhe mbante erë kafeje.
— Jam Rozafa Kalemi, — u prezantua avokatja. — Më tregoni me qetësi çfarë ka ndodhur.
Ylvija fliste me ndërprerje, shpesh ndalonte për të marrë frymë.
— Gjithmonë kam besuar… se ishim familje… nuk u mora kurrë me letra…
— Shumë gra bëjnë të njëjtin gabim, — tha Rozafa me qetësi. — Por ligji është në anën tuaj. Pasuria e krijuar gjatë martesës ndahet përgjysmë, pavarësisht në emër të kujt është regjistruar.
— Vërtet? — ngriti kokën Ylvija. — Ai thotë se…
— Ai do të thotë çfarë i leverdis, — buzëqeshi lehtë avokatja. — Keni ndonjë provë? Fatura, mandate, ndonjë dëshmi pagese?
Në shtëpi, Ylvija hapi çdo dollap e kuti. Në një kuti të vjetër gjeti faturat e materialeve të ndërtimit dhe disa dëshmi që Fatosi i kishte firmosur kur “huazonte” para për biznesin. I kishte ruajtur të gjitha, pa e ditur pse. Ndoshta zakoni i mësueses për të arkivuar çdo gjë.
Telefoni ra sërish.
— Çfarë po përpiqesh të bësh? — zëri i Fatosit ishte i akullt. — Ke shkuar te avokatja?
— Si e more vesh?
— S’ka rëndësi. Dëgjo, Ylvije, — toni iu zbut papritur. — Pse ta kthejmë në luftë? Të ndahemi qetë. Do të të lë ca para për fillim.
— Ca para? — ajo shtrëngoi receptorin. — Po gjysma e shtëpisë? Po pjesa ime në biznesin që e ndërtuam bashkë?
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e rëndë, dhe ajo e kuptoi se kjo bisedë sapo kishte hyrë në një fazë krejt tjetër.