— Çfarë të përbashkët? — ia ktheu Fatosi me një të qeshur përqeshëse. — Për çfarë biznesi flet? Ti je një mësuese në pension. Ç’punë ke ti me tregti?
— Kam investuar edhe unë para. I kam të gjitha mandatet dhe vërtetimet.
— Vërtetime? — zëri i tij u drodh lehtë. — Mos u bëj qesharake! Ishin dhurata.
— Atëherë do ta sqarojmë para gjykatës, — tha Ylvija me një vendosmëri që as vetë nuk e njihte, dhe e mbylli telefonin.
Zemra i rrihte si e çmendur. Kurrë më parë nuk i kishte folur atij në atë mënyrë. Gjithmonë kishte bërë një hap pas. Gjithmonë kishte heshtur. Tridhjetë e dy vite me radhë kishte lëshuar terren. Dhe tani…
— Vërtet e bëra këtë? — pëshpëriti, dhe për herë të parë pas shumë ditësh buzëqeshi lehtë.
Javët që pasuan kaluan si në mjegull. Ylvija mblodhi dokumente, sistemoi kontrata, kërkoi fatura të vjetra. U takua disa herë me avokaten Rozafa Kalemi dhe u përpoq të kuptonte terminologjinë ligjore që deri dje i dukej si një gjuhë e huaj. Në kolegj kërkoi leje; ishte e pamundur të përqendrohej në leksione.
— Ylvije, je dobësuar shumë, — i tha kolegia e saj, Gerda Gjini, një pasdite në zyrë. — Duhet të kujdesesh për veten.
— S’kam kohë, — ia ktheu ajo duke tundur dorën. — Duhet të sistemoj letrat.
Gerda uli zërin.
— Ai… nuk po të kërcënon, apo jo?
— Deri tani vetëm me telefon, — u përgjigj Ylvija me një buzëqeshje të hidhur. — Më telefonon e më thotë: “Hapu sytë.” Sikur unë të jem e çmendura.
Mbrëmjen e asaj dite e telefonoi i biri, Rei Toplana.
— Mami, po më lodh pa masë, — zëri i tij dukej i rënduar. — Më merr çdo ditë që të ndikoj te ti.
— Dhe ti çfarë i thua?
— Që është puna juaj. U nxeh shumë.
Ylvija psherëtiu. Rei kishte qëndruar gjithmonë jashtë konflikteve të tyre. Ndoshta kështu kishte qenë më mirë.
— Si je ti, mami? Po ia del?
— Po mundohem, — gëlltiti me vështirësi. — Gjeta disa fotografi të vjetra. Të kujtohet kur po ndërtonim shtëpinë? Ishe ende fëmijë.
— Si jo! Mbaja tulla me duart e mia, — qeshi Rei. — Ndërsa babai vetëm jepte urdhra.
— Po. Paratë i siguroja unë.
— Si?
— Rrogën time të mësueses e çonim të gjithën për materiale ndërtimi. I kam ende faturat.
— Çudi… Ai thotë se gjithçka e ka bërë vetë.
Telefoni i saj ndriçoi sërish: Fatos Toplana. Ylvija e refuzoi thirrjen.
— Përsëri ai. Tani telefonon çdo ditë.
— Mos iu përgjigj.
— Nuk po i përgjigjem. Por po vjen edhe këtu.
Një ditë më parë ishte shfaqur papritur në derë. Qëndronte aty me atë shikimin e vjetër, me të cilin dikur e bënte të heshtte menjëherë. Dikur funksiononte. Tani jo.
— M’i kthe vërtetimet, — kishte kërkuar prerë.
— Jo.
— Po luan me zjarrin, Ylvije.
— Ti ke luajtur me mua për tridhjetë e dy vjet, Fatos.
Ai përplasi derën aq fort, sa një copë suvaje ra në dysheme.
Dhe sot kishte ardhur ajo. E re, e kuruar deri në detaj, me një vetëbesim të pacipë në sy.
— Jam Elsa Jakupi, — u prezantua menjëherë. — Duhet të flasim.
— Për çfarë? — Ylvija kryqëzoi krahët.
— Për Fatosin. Është i shkatërruar. Gjithsesi do të ndaheni. Pse gjithë ky teatër?
— Çfarë teatri?
— Këto kërkesa për shtëpinë, për paratë…
— Për paratë e mia, — e korrigjoi Ylvija qetësisht.
— Çfarë parash tuajat? — Elsa rrotulloi sytë. — Fatosi merrej me biznes, ju…
— Unë çfarë?
Vajza u ndal për një çast.
— Shtëpiake.
— Kam tridhjetë vjet që jap mësim në kolegj.
— S’ka rëndësi! — ia preu Elsa. — Unë dhe Fatosi e duam njëri-tjetrin. Ju…
— Sa vjeç je, Elsa?
— Njëzet e shtatë, — u përgjigj me sfidë.
— Në atë moshë edhe unë besoja se gjithçka zgjidhej lehtë, — tha Ylvija me një frymëmarrje të thellë. — Thuaji Fatosit se do ta pres në gjykatë.
Pasi dera u mbyll pas saj, Ylvija qëndroi gjatë përballë pasqyrës. Rrudhat, fijet e bardha në flokë… Jo, ajo nuk ishte rivale për atë vajzë. Por kjo s’kishte të bënte me garë.
— Nuk po luftoj për rininë, — i tha reflektimit të saj. — Po luftoj për të drejtën time.
Nga mbrëmja e telefonoi Rozafa Kalemi.
— Zonja Ylvije, dokumentet janë gati. Nesër depozitojmë padinë.
— Ka kaq shpejt?
— Pse ta zgjasim? Çështja është e fortë. Për më tepër, ish-bashkëshorti juaj më telefonoi.
— Çfarë kërkoi?
— Tentoi të më frikësonte, — tha avokatja me një nënqeshje të lehtë. — Por unë nuk trembem lehtë. A jeni gati për seancën?
— Jo, — pranoi Ylvija me sinqeritet. — Por nuk kam zgjedhje.