— Kështu duhet ta shohësh situatën, — e miratoi Rozafa. — Nesër shihemi në gjykatë.
Salla ku do të zhvillohej seanca doli shumë më modeste nga sa e kishte përfytyruar Ylvija. Nuk kishte asgjë madhështore: disa banka druri, një tavolinë e lartë për gjyqtaren dhe në mur stemën shtetërore. Ajo shtrëngonte rripin e çantës me gishta të tendosur dhe përpiqej të mos e kthente kokën nga Fatos Toplana, i cili rrinte përballë saj me një vetëbesim sfidues.
— Mos u trazoni, — i pëshpëriti Rozafa Kalemi. — Dosja është në anën tonë.
— Po nëse sajon diçka? Ju nuk e njihni siç e njoh unë…
— Tipat si ai i takoj çdo ditë, — buzëqeshi lehtë avokatja. — Shikoni, ka ardhur me Taulant Panon. Avokati i klientëve të kamur. Por as ai nuk i përmbys dot faktet.
Në atë çast hyri gjyqtarja, një grua rreth të pesëdhjetave, me fytyrë të lodhur dhe sy të mprehtë.
— Hapim shqyrtimin për ndarjen e pasurisë së bashkëshortëve Toplana, — tha ajo duke shfletuar shkurt dokumentet. — Paditësi?
— Fatos Toplana, — u ngrit Taulant Pano. — Klienti im kërkon që pretendimet e të paditurës të rrëzohen, pasi çdo pasuri është blerë me të ardhurat personale të tij dhe figuron në emrin e tij.
Ylvija ndjeu si i ngurtësoheshin nofullat. Çfarë paturpësie. I erdhën ndër mend vitet kur kursente çdo qindarkë për të ngritur shtëpinë. Orët shtesë në kolegj, mbrëmjet me kurse private, me justifikimin se po investonin “në të ardhmen e përbashkët”.
— E paditura, cili është qëndrimi juaj? — u drejtua gjyqtarja.
— Ylvije Toplana kundërshton plotësisht kërkesën e paditësit, — foli qartë Rozafa. — Pasuria është krijuar gjatë martesës. Klientja ime ka kontribuar me të ardhura dhe punë konkrete. Provat janë të dokumentuara.
Fatosi nxori një tingull përçmues dhe i pëshpëriti diçka avokatit të tij. Ai pohoi me kokë.
— Çfarë provash paraqisni? — kërkoi sqarim gjyqtarja.
Rozafa hapi dosjen e trashë.
— Këtu janë mandat‑arkëtimet ku Fatos Toplana pranon shuma të marra nga bashkëshortja për ndërtimin e shtëpisë. Faturat që tregojnë pagesa për materiale të bëra nga karta personale e Ylvijes. Ekstrakte bankare me tërheqje të konsiderueshme gjatë periudhës së ndërtimit. Gjithashtu, deklarime dëshmitarësh.
— Kjo është qesharake! — u hodh në këmbë Fatosi. — Çfarë mandat‑arkëtimesh? Kanë kaluar vite, nuk mbaj mend asgjë!
— Qetësi në sallë, — e ndërpreu ashpër gjyqtarja. — Do të flisni kur t’ju jepet fjala.
Dokumentet iu dorëzuan trupit gjykues. Pas pak, gjyqtarja ngriti sytë.
— Thirret dëshmitari: Rei Toplana.
Rei hyri i zbehtë. Dukej i përfshirë mes dy botëve.
— Rei, a mund të konfirmoni se nëna juaj ka dhënë para për ndërtimin e shtëpisë?
— Po, — tha ai me zë të ulët, por të qartë. — Isha fëmijë, por e mbaj mend. Ajo sillte rrogën në kantier dhe thoshte: “Këto janë për materialet.”
— Gënjeshtra! — shpërtheu sërish Fatosi. — Ai po mbron të ëmën!
— Zoti Toplana, edhe një ndërhyrje dhe do t’ju nxjerr jashtë, — paralajmëroi gjyqtarja pa ngritur zërin.
Pas Reit, u paraqitën dëshmitarë të tjerë. Hana Qosja, fqinja, tregoi se si Ylvija kishte marrë kredi për këstin e parë të shtëpisë. Një kolege nga kolegji rrëfeu se Ylvija jepte mësime private për të paguar “pllakat e banjës”.
Me çdo dëshmi, fytyra e Fatosit bëhej më e errët. Taulant Pano shfletonte me nervozizëm letrat, sikur kërkonte një shpëtim mes rreshtave.
— Kam edhe një dokument tjetër për t’u paraqitur, — shtoi Rozafa, duke nxjerrë një fletë të zverdhur nga koha. — Prokurë e dhënë nga Ylvije Toplana që i lejonte bashkëshortit të administronte çështjet e biznesit. Dhe ky është ekstrakti që vërteton se kapitali fillestar i kompanisë është transferuar nga llogaria e kursimeve të saj.
Në sallë ra heshtje e thellë. Fatosi u zbardh.
— Nga i keni siguruar këto? — pëshpëriti me inat.
— Nga arkiva e bankës, — u përgjigj qetësisht Rozafa. — Të dhënat ruhen gjatë.
Pas kësaj, gjykata u tërhoq për vendim. Ylvija qëndronte e ngrirë, sikur çdo lëvizje mund ta prishte ekuilibrin e brishtë të asaj dite.
— Do të fitojmë? — murmuriti ajo.
Rozafa i dha një shikim të sigurt.
— Fitorja është tashmë e shkruar. Gjyqtarja nuk ka hapësirë për interpretim. Ligji është në anën tonë dhe faktet flasin më qartë se çdo pretendim.