Rreth gjysmë ore më pas, dera anësore u hap dhe gjyqtarja u kthye në sallë me dosjen në dorë. Zëri i saj ishte i prerë, pa luhatje.
— Gjykata njeh të drejtën e Ylvije Toplanës mbi pesëdhjetë për qind të pasurisë së krijuar gjatë martesës, përfshirë banesën, llogaritë bankare dhe pjesën e biznesit…
Fatos Toplana u ngrit vrullshëm në këmbë.
— Kjo është e papranueshme! Do ta çoj çështjen në apel!
— Është e drejta juaj, — u përgjigj gjyqtarja me qetësi. — Megjithatë, vendimi hyn në fuqi menjëherë.
Kaluan gjashtë muaj.
Ylvija rrinte në kuzhinën e pjesës së saj të shtëpisë, me përparësen e lidhur dhe duart të mbuluara me miell, ndërsa punonte brumin për një tortë. Pas ndarjes së pasurisë, banesa ishte regjistruar zyrtarisht si dy apartamente më vete, secili me hyrje të veçantë. Në fillim ndjesia ishte e çuditshme, sikur muret të kishin marrë frymë ndryshe, por me kohën ajo u mësua. Fatosi rrallë shfaqej andej; jetonte me Elsa Jakupin.
Telefoni lëshoi një tingull njoftimi. Një porosi e re nga kafeneja e lagjes — një tortë tjetër për të nesërmen. Ylvija buzëqeshi lehtë. Kush do ta kishte menduar se pjekja, që dikur ishte vetëm ngushëllim për shpirtin, do të shndërrohej në një biznes të vogël?
Ra zilja e derës. Në prag qëndronte Rei Toplana me një tufë të madhe lulesh shumëngjyrëshe.
— Gëzuar ditëlindjen, mami!
— Rei! — ajo e përqafoi fort. — Faleminderit, zemra ime!
— Si po ja del? Po shoh që s’ke hequr dorë nga furra, — tha ai duke vështruar duart e saj të bardha nga mielli.
— Kam aq shumë kërkesa sa mezi po i përballoj! Jam e rezervuar për dy javë përpara.
— Je e jashtëzakonshme, — u ul ai pranë tryezës. — Babai nuk të ka shqetësuar, apo jo?
Ylvija përzjeu kremin me lëvizje të rregullta.
— Erdhi javën e kaluar. Më tha se ishte grindur me Elsën.
— Pastaj?
— Deshi të rikthehej. Më tha: “Ylvi, pse u ndamë si budallenj? Ta nisim nga e para.”
— Dhe ti çfarë i the?
Ajo fryu lehtë.
— Që është vonë. Se më në fund kam gjetur veten.
Rei qeshi me kënaqësi dhe rrëmbeu një copë të vogël brumi nga tava.
— Jam krenar për ty, mami. Sinqerisht. Nuk e kisha menduar kurrë se do ngriheshe kaq fort në këmbë.
— As unë, — ajo hodhi sytë nga dritarja. — Ndonjëherë diçka të dhemb, por më pas kupton se ishte fillimi i diçkaje më të mirë.
Në mbrëmje shtëpia u mbush me njerëz. Kolege nga fakulteti, mikeshat e reja nga klubi i pastiçerisë, si dhe Hana Qosja nga fqinjësia. Në sallonin e rinovuar, Ylvija kishte shtruar tryezën me kujdes. Pas divorcit kishte ndryshuar gjithçka: muret tani ishin në nuanca të çelëta, mobiliet më të lehta, perde të holla që linin dritën të hynte lirshëm. Fatosi kishte pëlqyer gjithmonë errësirën dhe orenditë e rënda; ajo kërkonte hapësirë dhe ajër.
— Për Ylvijen! — ngriti gotën Hana. — Për guximin e saj!
— Mos ma bëni kaq të madhe… — u skuq ajo.
— Pse jo? — ndërhyri Gerda Gjini. — Shumë gra durojnë nga frika e ndryshimit. Ti zgjodhe të mos durosh më.
Kur të ftuarit u larguan dhe heshtja u kthye, Ylvija u ul me një filxhan çaji në dorë. Zilja ra sërish. Në derë ishte Fatosi, me një kuti çokollatash.
— Gëzuar ditëlindjen, — tha i përmbajtur.
— Faleminderit, — u përgjigj ajo, pa e ftuar brenda.
— Mund të flasim?
— Për çfarë?
— Më mungon.
Ajo e vështroi gjatë. Ishte dobësuar, flokët i ishin thinjur më shumë. Por sytë mbeteshin të njëjtë — llogaritës.
— Po Elsa?
— U ndamë. Nuk ishte ajo që mendoja.
— Ndërsa unë isha? — buzëqeshi lehtë. — Fatos, kam ecur përpara. Kam jetën time tani.
— Çfarë jete? Pjek torta? — tha me përçmim të fshehur.
— Po, torta. Dhe miq të rinj. Shkoj në kor. Udhëtoj. Ndihem mirë.
— Edhe pa mua?
— Për tridhjetë e dy vjet kam jetuar për ty. Tani dua të jetoj për veten.
Ai i zgjati kutinë, pa shtuar fjalë, dhe u largua. Ylvija mbylli derën dhe u mbështet pas saj.
— Ia dola, — pëshpëriti. — Vërtet ia dola.
Të nesërmen në mëngjes e zgjoi telefoni. Një tjetër porosi — tortë dasme për tridhjetë persona.
— A do të jetë gati deri të shtunën? — pyeti një zë i ri nga ana tjetër.
— Pa diskutim, — u përgjigj ajo me siguri. — Tani jam e aftë për çdo gjë.
Hapi dritaren. Rrezet e pranverës përmbytën dhomën. E prisnin plane të reja: kurs profesional ëmbëlsirash, një udhëtim në bregdet me shoqet, dhe së shpejti do të mbante në krahë nipin apo mbesën që Rei priste.
Ajo ngriti sytë nga qielli, me një buzëqeshje të qetë.
— Kush do ta mendonte, — murmuriti, — se në pesëdhjetë e pesë vjeç jeta sapo nis të lulëzojë.