— Majlindë, do qeshësh me të madhe. Hapa derën e shtëpisë dhe çfarë të shoh? Në kuzhinën time… s’ta pret mendja… një grua e huaj po priste lakër! E veshur me robdeshambren time! Madje pincat e vetullave i kishte lënë mbi tavolinë. Me sa duket, kishte ndërmend të rregullohej këtu si zonjë shtëpie!
Luljeta Beqiri rrinte në mes të kuzhinës, celularin e mbërthyer mes shpatullës dhe faqes. Duart i dridheshin; as vetë nuk e dinte nëse nga zemërimi apo nga pafuqia që e kishte pushtuar.
— Prit pak… Fjolla Kastrati është, apo jo? — erdhi zëri i pasigurt nga ana tjetër e linjës.
— Po kush tjetër? Ndonjë kalimtare rruge? Sigurisht që Fjolla! Motra e Gentian Gjinit, përherë viktimë, përherë me valixhe në dorë. U nda për herë të tretë dhe, si gjithmonë, ku zbarkon? Në “aeroportin rezervë”, tek unë! Se kush qenka më zemërgjerë, më e durueshme dhe më e gatshme për t’u sakrifikuar? Unë! Budallaqe jam, jo bashkëshorte.
Fjolla qëndronte pranë sobës, faqet i digjnin nga avulli, flokët i kishte mbledhur topuz, sikur të ishte në shtëpinë e vet. Ndërsa Luljeta dukej si protagoniste në ndonjë kronikë policore: qesja me pulë në dorë, fytyra e tendosur, buzët e shtrënguara.
— Tungjatjeta, Lule, — tha Fjolla me hare, pa u kthyer fare. — Mendova të bëj pak supë me panxhar, Genti e pëlqen me mish viçi. Shpresoj s’të bezdis që mora robën tënde. U laga rrugës, isha qull.
— Aspak. Mund të ndaj me ju edhe të brendshmet e mia, pse jo? Vetëm ki kujdes t’i kthesh në dollap, se nesër më duhen për te mjeku, — ia ktheu Luljeta me zë të ngrirë.
Fjolla qeshi lehtë. Nuk e kuptoi therjen e fjalëve.
Preke edhe një gjë timen dhe do ta pësosh keq. Në shtëpinë time s’bën ligjin askush tjetër, mendoi Luljeta, duke përtypur mllefin.
Në kokë i ushtonte një tjetër zë: U dhe gjithçka — apartamentin, makinën, veten. Çfarë more mbrapsht? Asnjë grimcë respekti. Çfarë je këtu? Zonja e shtëpisë apo shërbëtore pa pagesë?
Mbrëmjen e po asaj dite, Gentiani u shfaq pa paralajmërim, si zakonisht. Asnjë telefonatë, asnjë mesazh. Jo si burrë, por si inspektor që vjen për kontroll të papritur.
— Përshëndetje, bukuroshe! — thirri me entuziazëm, duke kaluar korridorin. — Fjollë, oho, paske bërë supë! Lule, pse je kaq e ngrysur?
— Po ti pse je kaq i qetë? — ia ktheu ajo, duke e parë si të ishte i panjohur.
Ai u ul dhe nisi të hante pa pritur askënd.
— Besoj se s’keni folur ende, — tha ai pa ngritur sytë. — Fjolla është në siklet. Ka frikë se mos je kundër qëndrimit të saj.
— Jam kundër, Gentian, — foli ajo prerë. — Nuk pranoj që dikush të jetojë në apartamentin tim pa më pyetur, të përdorë rrobat e mia dhe të hajë në enët e mia. Kjo nuk është bujtinë. Është shtëpia ime. A më pyete ndonjëherë?
Ai ngriti kokën, i befasuar.
— Lule, po flet seriozisht? Është motra ime. Gjak i imi. Ku të shkojë? E nxori burri nga shtëpia. S’mund ta presësh për një javë?
— Një javë? — shpërtheu ajo. — Edhe herën e fundit “një javë” ishte, dhe zgjati një muaj e gjysmë. Del nga hallet tuaja dhe futet në të miat. Le të shkojë tek e ëma, tek Fatime Marashi. Tek ajo që sillet si perandoreshë.
Ai përplasi lugën në pjatë.
— Mos e përmend nënën.
— Ajo më përmend mua çdo ditë! — zëri i Luljetës u drodh. — S’i pëlqen si pres sallatën, si mobilova shtëpinë. Më trajton si të paditur, ndërsa ti i mban ison.
— Sepse shpesh ka të drejtë, Lule. Reagon tepër. Ajo do rregull, do që të mos shpenzosh pa hesap.
— Pa hesap? — ia preu ajo. — Për çfarë? Për ushqimin që hani? Apo për naftën që hedh në makinën time kur çoj Fjollën të firmosë divorcin?
Ai heshti për disa çaste. Pastaj, me zë më të butë, tha:
— A është kaq e vështirë të durosh pak për hir të familjes…?